Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Το μανταρίνι

Επέστρεφα από μια λογοτεχνική εκδήλωση στην Ακαδημίας, που πήρε τον κατήφορο από τη στιγμή που ανακατεύτηκε ο επηρμένος ακαδημαϊσμός. Είχα σκοπό να πάρω το τρένο από την Ομόνοια, αλλά τη στιγμή που έφτανα στην πλατεία, έφτασε δίπλα μου και το καλύτερο τρόλλεϊ των Αθηνών (το 6) οπότε άδραξα την ευκαιρία και επιβιβάστηκα. Ελάχιστος κόσμος, έκατσα σε μια από τις άδειες θέσεις δίπλα στο παράθυρο. Καθώς ήμουν βυθισμένη στις σκέψεις μου για τα διάφορα τραγελαφικά, απογοητευτικά και ενδιαφέροντα της εκδήλωσης, μια μυρωδιά με σκούντησε ελαφριά, σαν παιδί που δεν του δίνεις σημασία. Ο άντρας που είχε κάτσει δίπλα μου στην πλατεία Λαυρίου, ξεφλούδιζε ένα μανταρίνι.
Το μανταρίνι.. Είναι ένα φρούτο χειμωνιάτικο, φτάνει στα χέρια μας την πιο κλειστή εποχή για τους ανθρώπους, όταν όλοι και όλα έχουν μπει για τα καλά στ' αυλάκι τους. Κι έρχεται αυτός ο μικρός, βολικός καρπός που μπορείς να το φας παντού. Στη σχολή, στη δουλειά, στο δρόμο, στο λεωφορείο καλή ώρα. Η ευωδιά του τρυπάει την παγωμάρα του χειμώνα και ξυπνάει τις αισθήσεις.. Και είναι εκ φύσεως χωρισμένο σε μικρές κομψές φέτες, σχεδόν σε προκαλεί να το μοιραστείς! Μέσα στην πόλη, το μανταρίνι φέρνει κοντά τους ανθρώπους μεταξύ τους και με τη φύση, που χάνεται αργά στην αγκαλιά της Περσεφόνης, μέσα στη γη. Το μανταρίνι μας υπενθυμίζει ότι η ζωή δε σταματά. Τα φύλλα έχουν πέσει ξερά, πορτοκαλιά, στην άσφαλτο, πορτοκαλί ζωηρό όμως και το μανταρίνι! Είναι γλυκό και ξινό μαζί, γεμάτο από κουκούτσια που σε κρατούν σε εγρήγορση και σ' εκνευρίζουν ίσως. Πάνω απ' όλα όμως μυρίζει, ευωδιάζει, ποτίζει τις τάξεις μας, τα κτίρια δημοσίων υπηρεσιών, τα τρόλλεϊ. Δυο μέρη γλύκα κι ένα μέρος πίκρα, αυτή είναι η μυρωδιά του που προσπαθεί να εισχωρήσει στη ζωή μας.