Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

«Οι Φοιτητές»

(κριτική με ύφος.. τριάντα Γεωργουσόπουλων)

**********************************************************************

Στο δημοτικό θέατρο Καλλιθέας παρουσιαστηκαν το Σάββατο 10/1 για τρίτη φορά αυτή τη σεζόν ¨Οι Φοιτηταί" του Γρ. Ξενοπουλου, ελαφρώς διασκευασμένοι από τη θεατρικη ομαδα του πολιτιστικού συλλογου "Οι Ταξιδευτές".
«Το έργο είναι η γνωστή αστική ηθογραφία του Ξενόπουλου, όπου φοιτητές και αρσακειάδες ζωντανεύουν την ταραχώδη εποχή των αρχών του 20ού αιώνα, με φόντο το περίφημο γλωσσικό ζήτημα και χώρο δράσης την Αθήνα εκείνης της εποχής. Ερωτεύονται, παθιάζονται, διαφωνούν, ενθουσιάζονται, απογοητεύονται, επαναστατούν με την ίδια ένταση και δίψα για ζωή που πάντα διακρίνει τη νεότητα»*. Σίγουρα ο βασικός άξονάς του, δηλαδή η κόντρα μεταξύ των "μαλλιαρών" και των υποστηρικτών της καθαρεύουσας, καθώς και η τότε ηθική, δεν έχουν καμιά αντανάκλαση στο σήμερα. Εξαίρεση αποτελούν φυσικά οι συναισθηματικές διακυμάνσεις που είναι διαχρονικές, καθώς και η σκηνή με τους στίχους του Σουρή, που οφείλουμε να πούμε πως αναδείχθηκε σκηνοθετικά.
Η παράσταση διανθίστηκε με τραγούδια που θυμίζουν την παλιά Αθήνα (βλ. "Το τραμ το τελευταίο", "Πάμε σαν άλλοτε" κλπ) καθώς και αντίστοιχες χορογραφίες. Τα τραγούδια διευκόλυναν τη συναισθηματική διέγερση καθώς και την ομαλή μετάβαση από σκηνή σε σκηνή, πλην όμως σε ένα σημείο της παράστασης "κούρασαν". Οι "Ταξιδευτές" θα πρέπει πάντως να είναι περήφανοι για τις εξαιρετικές φωνές που διαθέτουν (Δήμητρα Μπεγέτη, Νεφέλη Πούλη, Λίνα Αργυράκη). Οι άντρες της παράστασης υστερούσαν κάτι τι σε αυτό το κομμάτι, αλλά εν τέλει αυτό χάριζε και μια αυθεντικότητα στην "παρέα" των φοιτητών. Η σκηνοθεσία (Νίκη Παναγίδου) ακολούθησε τον ανάλαφρο ρυθμό του έργου, με ωραίες πινελιές. Τα κοστούμια (κάποια χειροποίητα από την κυρία Μαρία Αλαγιάνη) ήταν πολύ προσεγμένα. Το μεγαλύτερο ατού της παράστασης ηταν σαφέστατα η υποκριτική δεινότητα των συντελεστών, η ικανότητά τους να μεταφέρουν στο κοινό τον αέρα μιας αλλοτινής εποχής. Ιδιαιτέρως η 'Ελενα Σαλμά (Φανίτσα) και ο Ενερίκο Τσένγκα (Τάσος Λούζης) έπαιξαν με αισθαντικότητα αξιοσημείωτη για ερασιτέχνες ηθοποιούς. Σημαντικότατη για την κωμική πλευρά της παράστασης ήταν η απολαυστική ενσάρκωση του "πατέρα" των φοιτητών Πλάτωνα (Κων. Σαλμάς) και του μπαρμπα-Γιώργη (Βασ. Μπούρας). Στον τελευταίο αξίζει ένα εύσημο παραπάνω καθώς, αν και ανήκει σε μια ηλικία που δυστυχώς χαρακτηρίζεται από σοβαροφάνεια και άρνηση στο καινούριο, δε δίστασε να "τσαλακωθεί" και να αφιερώσει χρόνο και δυνάμεις σ' αυτό το ταξίδι που λέγεται τέχνη. Μαθητές του πάντως "καταγγέλουν" με χιούμορ ότι ο ρόλος ήταν πολύ κοντά στον αληθινό του χαρακτήρα, σε πιο μεθυσμένη εκδοχή (!). Στα μείον της παράστασης ήταν τα προβλήματα με τον φωτισμό και τον ήχο, που χάλασαν σε ορισμένα σημεία την ατμόσφαιρα του έργου. Κάποιες μικρο-ατσαλες στιγμές στις ατάκες μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αλλά αν μη τι άλλο οι ηθοποιοί δεν τα έχασαν διόλου! Συνολικά "Οι Φοιτητές" ήταν μια όμορφη παράσταση με δροσερές ερμηνείες και χαριτωμένη σκηνοθεσία. Και εις ανώτερα!



Περισσότερα για τους "Ταξιδευτές"
..στο taxideftes.info

*Από το πρόγραμμα της αντίστοιχης παράστασης, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Τάσου Νυχά.