Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

«Στο καλοκαίρι»..

...Ή αλλιώς:   
  «Χωρίς ανεμιστήρα»

 (του Ανδρέα Λασκαράτου, 1811-1901)

Καλοκαίρι σε λένε ειρωνικώς.
Κακοκαίρι ήθελ' είναι το όνομά σου.
Εσύ μας καις, μας ψένεις ανηλεώς
Και ξεραίνεις τη Γη με τη φωτιά σου

Μας λύεις, μας λιώνεις, μας ρουφάς, μας τρως,
Σύρε στην κάταρά μας, σύρε χάσου.
Γιατί εσύ 'σαι ο καιρός ο πλέα κακός,
Ο Χειμώνας είν' άγιος εμπροστά σου.

Κακοκαίρι ξερό και διψασμένο,
Σύρε στο πυρ το εξώτερο όθε εβγήκες,
Γιατί βεβαίως εκείθε είσαι βγαλμένο.

Μας γεμίζεις κουνούπια, σκορπιούς, σφήκες,
Και κάθ' άλλο ερπετό φαρμακεμένο.
Με την τόση φωτιά σου εδώ που εμπήκες.

Ναι, ξέρω, θα μου πεις
Πως με τα 'πωρικά σου μας δροσίζεις.
 Μα φύγε, να χαθείς,
Και χάρου τα όλα κείνα που χαρίζεις.

Mark Bowles - Summer Heat

**************************************************

Το βρήκα στο Ανθολόγιο Ε' - ΣΤ' Δημοτικού ("Με λογισμό και μ' όνειρο"), το οποίο παρεμπιπτόντως είναι καταπληκτικό, με τεράστια ποικιλία κειμένων -και ως προς το ύφος και στη θεματολογία-!

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Venga a prendere il caffè da noi!

Δεν υπάρχει καλύτερη εγγύηση για την επιτυχία μιας ταινίας, από το να σφυρίζουν τη μουσική της στο τρένο της επιστροφής. Αυτό ακριβώς έγινε τις προάλλες με το ιταλικό "Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ' εμάς" που είδα στο cine Αθηναία, δέκα λεπτά από τη στάση του Ευαγγελισμού (κοντά είναι, απλά έχει ανηφόρα! ).

Περίληψη από το athinorama.gr:
Ο καλοδιατηρημένος μεσήλικας εφοριακός Εμερεζιάνο προσπαθεί να καρπωθεί την περιουσία τριών πλούσιων αδελφών-ζωντοχήρων μετά το θάνατο του αυστηρού πατέρα τους, για να εξασφαλίσει τα γεράματά του. Αθεράπευτα ερωτιάρης, ο τραυματίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο δημόσιος υπάλληλος παντρεύεται τη μεγάλη αδελφή και τυλίγει τις άλλες δύο στην αγκαλιά του.

Παρ' ότι η σεξοκωμωδία είναι είδος που γλιστράει εύκολα στο χυδαίο ο Αlberto Lattuada απέφυγε με φινέτσα τις κακοτοπιές και έφτιαξε (εν έτει 1970) μια ωραία, πικάντικη, σατιρική -και ελαφριά βέβαια- ταινία. Ατού της ήταν οι λεπτές πινελιές, ο ρυθμός, το καστ (μα τι φάτσες!), οι ατάκες και το soundtrack. Σε κάποιες κριτικές διάβασα ότι η αυτή η φόρμα της σεξουαλικής φάρσας ήταν ήδη παρωχημένη το '70. Εμένα πάντως δεν μου φάνηκε καθόλου ντεμοντέ. Ίσως γιατί τώρα πια έχει πάρει την προστιθέμενη αξία της πατίνας του χρόνου, του κλασικού "παλιού καλού" σινεμά.



Δημοσιεύτηκε στο http://enfo.gr/