Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Ένα όραμα της στιγμής

(σε καμία περίπτωση ποίημα)


Η Λούσι στον ουρανό με διαμάντια

Η Λούσι στη γη με χαλίκια στις τσέπες
 να μην την πάρει ο αέρας
Η Λούσι περπατάει, τρέχει
Η Λούσι να προλάβει να δει τον κόσμο
Η Λούσι να προλάβει να καταλάβει
Η Λούσι, α, δεν προλαβαίνει
Η Λούσι μ' ένα σκοινί στη μέση της δεμένο
 (η άλλη άκρη γύρω απ' την Καπνικαρέα)
Η Λούσι πάνω-κάτω στην Ερμού
 να τραγουδήσει με μπαγλαμαδάκια και stereo
 να κοιτάξει τους επαίτες στα μάτια
 κυρίως τους επαίτες συναισθημάτων
 με τα γεμάτα σακούλες χέρια
Η Λούσι να χαϊδέψει τον σκύλο
 τον λυτό και τον δεμένο
Η Λούσι να δοκιμάσει τα γλυκά όλων των φούρνων
 κι όλες τις κουκούλες των ρούχων
 (μήπως κρυφτεί από το πεπρωμένο τραγούδι της)
H Λούσι να χαρίσει θέλει απελπισμένα
 τα διαμάντια της στον τοπικό αλαφροχέρη
 μα αυτά είναι ακόμα χαλίκια.

 
Η Λούσι τέλος
 χάθηκε
 ανάμεσα σε μια λατέρνα και στα Ζάρα.


**************************************************
 

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Τι ακούσαμε σήμερα 0.8

Στο σταθμό της Αττικής:
"Τα εισιτήρια σας παρακαλώ.. τα εισιτήριά σας... Για να δω, ποιος δεν έχει εισιτήριο;;"

..Να που υπάρχουν και συμπαθητικοί ελεγκτές!

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Περί ζωγράφων post

στη Γωγώ 
που άθελά της μου έβαλε τη φιτιλιά.


Σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι ούτε να αναδειχτούν οι καλύτεροι ζωγράφοι όλων των εποχών, ούτε να παρουσιαστούν ανά ομάδες ή ανά εποχές. Απλά θέλησα να (αντι)γράψω σύντομα βιογραφικά (από τη Wikipedia) και τους διασημότερους πίνακες ζωγράφων που είναι "κλασικοί", διάσημοι τέλος πάντων, στο ευρύ κοινό.

Δεν πιάνω τους Αναγεννησιακούς γιατί δεν ξέρω και πολλά... Ο Ντα Βίντσι δε χρειάζεται συστάσεις, και βέβαια δεν ήταν μόνο ζωγράφος. Για την ακρίβεια το μόνο "μόνο" που του ταιριάζει είναι "άνθρωπος". Κατά τα άλλα, ήταν "όλα".
Ο επίσης διάσημος για την Καπέλα Σιστίνα, Μιχαήλ Άγγελος, αυτοπροσδιοριζόταν ως γλύπτης, κι επομένως δεν του χαλάμε την καρδιά να τον χώσουμε με τους.. μπογιατζήδες.


Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (15417 Απριλίου 1614), γνωστός επίσης με τo ισπανικό προσωνύμιο El Greco,[i] δηλαδή Ο Έλληνας, ήταν Kρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής Αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την πατρίδα του, δημιουργώντας το κύριο σώμα του έργου του στην Ιταλία και στην Ισπανία. Εκπαιδεύτηκε αρχικά ως αγιογράφος στην Κρήτη, που αποτελούσε τότε τμήμα της ενετικής επικράτειας, και αργότερα ταξίδεψε στη Βενετία. Στην Ιταλία επηρεάστηκε από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ιταλικής τέχνης, όπως τον Τιντορέττο και τον Τιτσιάνο, του οποίου υπήρξε μαθητής, υιοθετώντας στοιχεία από τον μανιερισμό. Το 1577 εγκαταστάθηκε στο Τολέδο, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του και ολοκλήρωσε ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του.
Υφολογικά, η τεχνοτροπία του Ελ Γκρέκο θεωρείται έκφραση της Βενετικής Σχολής και του μανιερισμού όπως αυτός διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.[1] Παράλληλα χαρακτηρίζεται από προσωπικά στοιχεία, προϊόντα της τάσης του για πρωτοτυπία, τα οποία όμως δεν βρήκαν μιμητές στην εποχή του, γεγονός που δεν ευνόησε και τη συνέχειά τους. Η μπαρόκ τεχνοτροπία που εκτόπισε τον μανιερισμό, αλλά και τα αμέσως μεταγενέστερα καλλιτεχνικά ρεύματα που δεν αντιμετώπισαν ευμενώς το ύφος του, είχαν ως αποτέλεσμα να αγνοηθεί το έργο του Γκρέκο τους επόμενους αιώνες. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, αναγνωρίστηκε ως πρόδρομος της μοντέρνας τέχνης που αξιοποίησε στοιχεία της Ανατολικής και Δυτικής παράδοσης, και το έργο του επανεκτιμήθηκε, διατηρώντας μέχρι σήμερα δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στους μείζονες ζωγράφους όλων των εποχών.
[Λατρεύω το φωτισμό που έχουν οι πίνακες του... Σα να είναι νύχτα και να αστράφτουν κεραυνοί!]


El Greco, The Burial of the Count of Organz


Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο (ιταλ.: Michelangelo Merisi da Caravaggio, 29 Σεπτεμβρίου 1571 - 18 Ιουλίου 1610), γνωστό περισσότερο απλά ως Καραβάτζιο. Ήταν Ιταλός ζωγράφος, το έργο του οποίου ανήκει χρονικά στα τέλη του 16ου έως τις αρχές του 17ου αιώνα. Αν και οι πρώιμοι πίνακές του περιλάμβαναν κυρίως προσωπογραφίες, σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους θρησκευτικών σκηνών. Το νατουραλιστικό ύφος του και η ανάδειξη της ανθρώπινης φύσης των αποστόλων και των μαρτύρων στα έργα του θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσαν τις βλέψεις της Αντιμεταρρύθμισης.[1] Με την τεχνική του κιαροσκούρο κατάφερε να ενισχύσει το δραματικό στοιχείο και το μυστηριακό χαρακτήρα της πίστης, ενώ συνολικά η επαναστατική τεχνική των δραματικών φωτοσκιάσεων του τενεμπρισμού, όπως την εισήγαγε ο Καραβάτζιο, σφράγισε την μπαρόκ σχολή της ζωγραφικής.[2]
Έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πρώτους μοντέρνους ζωγράφους, ενώ σημαντική θεωρείται η συνολική επίδρασή του στην ευρωπαϊκή ζωγραφική.[3] Παρά την επίδραση που είχε το έργο του στην εποχή του, αλλά και τις ισχυρές αντιδράσεις που προκάλεσε, περιέπεσε σε λήθη τους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του, για να επανέλθει στο προσκήνιο κυρίως στη διάρκεια του 20ού αιώνα, καταλαμβάνοντας και διατηρώντας έως σήμερα περίοπτη θέση στην ιστορία της ευρωπαϊκής τέχνης.
[ Με πολύ glamorous feeling είδα κι εγώ πρόσφατα έναν αληθινό πίνακα του Καραβάτζιο, στη Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο, στη Ρώμη. Αν το πιστεύετε, υπήρχε μέσα στην εκκλησία ειδικό μηχάνημα στο οποίο έπρεπε να ρίξεις ένα ευρώ για να φωτιστεί η "Σταύρωση του αγίου Πέτρου"! ]


Caravaggio, "Η Χειρομάντισσα"

O Ρέμπραντ Χάρμενσοον βαν Ρέιν (Ολλανδικά: Rembrandt Harmenszoon van Rijn, 15 Ιουλίου 1606 - 4 Οκτωβρίου 1669), γνωστός ευρύτερα ως Ρέμπραντ,[1] ήταν μείζων Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα, που σήμερα συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων όλων των εποχών.
[ Οι πίνακές του έχουν μια μυστηριώδη αχλύ... Αναρωτιέμαι μήπως είχε κανένα πρόβλημα με τα μάτια του! ]
Rembrandt, The Anatomy Lesson of Dr Tulp (1632)

Ο Γιοχάνες Βερμέερ, γνωστός και ως Γιαν Βερμέερ (η σωστή προφορά είναι Φερμίιρ)[1] (Johannes Vermeer, 31 Οκτωβρίου 1632 - 15 Δεκεμβρίου 1675), ήταν Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε στην απεικόνιση καθημερινών σκηνών από τη ζωή της μεσαίας τάξης. Έζησε και εργάστηκε στην περιοχή του Ντελφτ της Δυτικής Ολλανδίας κατά το 17ο αιώνα. Μαζί με τον Ρέμπραντ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Χρυσής Εποχής (1584-1702) της Ολλανδίας.
[ Διαβάστε το βιβλίο ή δείτε την ταινία "Το κορίτσι με το σκουλαρίκι" που με μυθιστορηματικό τρόπο αφηγείται την ιστορία του διάσημου πίνακα. Παίζει και η Σκάρλετ Γιόχανσον για να σας δώσω κίνητρο... Νομίζω πως κοιτάζοντας τον παρακάτω πίνακα μπορείτε να τη φανταστείτε! Αν όχι, κλικ εδώ

Vermeer, Girl with a pearl earring

Ο Φρανθίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya y Lucientes, 30 Μαρτίου 174616 Απριλίου 1828) ήταν Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης. Υπήρξε ζωγράφος της βασιλικής αυλής της Ισπανίας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε τρεις γενιές μοναρχών και θεωρείται ο σπουδαιότερος Ισπανός καλλιτέχνης, από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 19ου. Το έργο του, που ανήκει στην περίοδο του ροκοκό και του ρομαντισμού, περιλαμβάνει περισσότερους από 700 πίνακες ζωγραφικής, 900 σχέδια και σχεδόν 300 χαρακτικά, που στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται από καινοτομίες και ρηξικέλευθα στοιχεία σύνθεσης.
Αν και υπήρξε διακεκριμένος και αναγνωρισμένος καλλιτέχνης στην Ισπανία, η φήμη του εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη αρκετές δεκαετίες μετά το θάνατό του. Κατά το 19ο αιώνα, το έργο του εκτιμήθηκε από τους ζωγράφους του ρομαντισμού, με κύριο θαυμαστή του τον Ντελακρουά, ενώ την ίδια στάση τήρησαν καλλιτέχνες και θεωρητικοί της τέχνης του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας από τους μείζονες ζωγράφους όλων των εποχών, καθώς και ένας εκ των πρώτων «μοντέρνων» καλλιτεχνών.
[ Τον συνάντησα στο "Mαχαίρι" του Καββαδία. "Θυμάμαι, ως τώρα να `τανε, το γέρο παλαιοπώλη,/ όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιγραφία του Γκόγια"]

Goya, The thid of May


 Ο Ευγένιος Ντελακρουά (γαλλικά Eugène Ferdinand Victor Delacroix) (26 Απριλίου 1798 - 13 Αυγούστου 1863) ήταν μεγάλος Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα, που επηρέασε την ζωγραφική συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού. Εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση, καθώς και από ένα ταξίδι του στο Μαρόκο.
[ Μάλλον ο διασημότερός του πίνακας είναι "Η Ελευθερία (που) οδηγεί το Λαό" -ναι, έχω κάνει και γυμνό!- Εμείς έχουμε βέβαια περί πολλού και την "Ελλάδα" και τη "Σφαγή της Χίου" ]

Delacroit, Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό

 Ο Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet, 23 Ιανουαρίου 183230 Απριλίου 1883) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της μοντέρνας τέχνης ενώ συνδέθηκε έντονα και με το κίνημα του ιμπρεσιονισμού. Αποτέλεσε επιπλέον έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες του 19ου αιώνα.

Manet, Olympia

Ο Ουταγκάουα Χιροσίτζε (歌川広重) 17971858 είναι ένας από του σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες της τέχνης ουκίγιο-ε. Είναι επίσης γνωστός ως Αντο Χιροσίτζε (安藤広重) ([1] και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ιτσιγουσάι Χιροσίγκε.
[ Πολύ σημαντικές οι διευκρινίσεις με τα ψευδώνυμα..! ]

Hiroshige, Sugura street

  Ο Τζόζεφ Μάλλορντ Ουίλλιαμ Τέρνερ (Joseph-Mallord-William Turner) ήταν Άγγλος Ρομαντικός ζωγράφος τοπίων, του οποίου η τεχνοτροπία λέγεται ότι έβαλε βάσεις στον Ιμπρεσιονισμό. 1775-1851.

Turner, Caernarvon Castle


 Ο Κλωντ Μονέ (Claude Oscar Monet, 14 Νοεμβρίου 1840 - 5 Δεκεμβρίου 1926) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος του ιμπρεσιονισμού.


Monet, Impession, Sunrise


   Ο Πωλ Σεζάν (Paul Cézanne, 19 Ιανουαρίου 183922 Οκτωβρίου 1906) ήταν σημαντικός Γάλλος ζωγράφος. Το έργο του αντιπροσωπεύει την μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό στο κίνημα του κυβισμού.

Cézanne, Οι χαρτοπαίχτες


Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh, προφορά στα ολλανδικά: Βίνσεντ φαν Χοχ) (30 Μαρτίου 185329 Ιουλίου 1890) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Εν ζωή, το έργο του δεν σημείωσε επιτυχία ούτε ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός καλλιτέχνης. Ωστόσο, μετά το θάνατό του, η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών.
Η επίδραση του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φωβισμού αλλά και εν γένει της αφηρημένης τέχνης, θεωρείται καταλυτική.
[ Ο Βαν Γκογκ είναι για τη ζωγραφική νομίζω ό,τι ο Καβάφης στην ποίηση: σταθερή αξία. Το να πεις ότι σου αρέσει ο Βαν Γκογκ είναι σχεδόν αυτονόητο! Αξίζει επίσης να διαβάσει κανείς τη βιογραφία του, αντάξια ενός καλλιτέχνη στα πάθη, αλλά κι ενός αγίου ταπεινού... ]

Van Gogh, Έναστρη νύχτα

(Από το oikade.gr :
Παρόλο που ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ θεωρούσε ότι η «Έναστρη νύχτα» δεν ήταν ένας ιδιαίτερα καλός πίνακας (αυτό το γνωρίζουμε από τα γράμματα που έστελνε στον αδερφό του) οι κριτικοί όλου του κόσμου διαφωνούν. Όλοι μιλούν για ένα συγκλονιστικό έργο με μοναδικά χαρακτηριστικά: -Τα στριφογυριστά σύννεφα και τα αστέρια είναι υπερβολικά μεγάλα σε σχέση με το τοπίο δημιουργώντας έτσι την αίσθηση ότι κινούνται, ενώ «φυλακίζουν» το βλέμμα του θεατή!
-Η ένταση στο πάνω μέρος του πίνακα ενδυναμώνεται από τις γαλήνιες φόρμες των σπιτιών του χωριού που απεικονίζεται. Με αυτόν τον τρόπο, ο ζωγράφος πετυχαίνει μοναδική ισορροπία στο έργο.
-Τα αντιφατικά συναισθήματα που προκαλεί ο πίνακας ολοκληρώνονται με τη μαύρη σκιά του δέντρου που υψώνεται τρομακτική στον ουρανό και μοιάζει να τον χωρίζει.
Η «Έναστρη νύχτα», που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη, θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο έργο του Βαν Γκόγκ. Ο λόγος δεν είναι μόνο η μοναδική τεχνοτροπία του ζωγράφου. Μάλλον είναι το γεγονός ότι όποιος το έχει αντικρίσει δεν μπορεί παρά να συγκινηθεί και να ταξιδέψει και ο ίδιος σε αυτή τη μαγική νύχτα. )

Van Gogh, Wheatfield with crowds (άγνωστο αν τα πουλιά έρχονται ή φεύγουν...)



 O Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa, 24 Νοεμβρίου 1864 - 9 Σεπτεμβρίου 1901) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής και εικονογράφος, του οποίου η εμβάθυνση στην πολύχρωμη και θεατρική παριζιάνικη ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα έδωσε μία συλλογή από συναρπαστικές, κομψές και προκλητικές εικόνες της σύγχρονης και μερικές φορές παρακμιακής ζωής εκείνων των χρόνων.

Lautrec, Le divan Japonais

Ο Πάμπλο Ντιέγο Χοσέ Φρανθίσκο ντε Πάουλα Χουάν Νεμοπουθένο Μαρία ντε λος Ρεμέδιος Θιπριάνο ντε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Ρουίθ υ Πικάσο ή απλά Πάμπλο Πικάσο (25 Οκτωβρίου 1881 - 8 Απριλίου 1973) ήταν Ισπανός ζωγράφος. Είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ού αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.

[ όσους πίνακες και να ανεβάσω δεν πρόκειται να καλυφθεί όλο το φάσμα των πειραματισμών του!]

Picasso, The Young Ladies of Avignon
 
Picasso, Μητέρα και παιδί

Picasso, Guernica

Ο Σαλβαδόρ Νταλί (11 Μαΐου 190423 Ιανουαρίου 1989) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ζωγράφους. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Αποτελεί έναν από τους περισσότερο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης.

[προσωπικά, μου είναι τρομερά αντιπαθής, όχι μόνο γιατί συντάχθηκε με τον Φράνκο, αλλά και γιατί βρίσκω το στιλ του πολύ επιδεικτικό...

Dali, The Persistence of Memory

.. Σε αντίθεση με το στιλ του πιο αγαπημένου μου ζωγράφου...
Ρενέ Μαγκρίτ (René François Ghislain Magritte, 21 Νοεμβρίου, 189815 Αυγούστου, 1967). Ήταν σουρρεαλιστής καλλιτέχνης με επιρροές από το καλλιτεχνικό κίνημα του ντανταϊσμού, που γεννήθηκε στην πόλη Λεσσίν του Βελγίου.
Ήταν ένας αριστοτεχνικός ζωγράφος. Στα έργα του συχνά παραθέτει συνηθισμένα αντικείμενα, ή κάποιο ασυνήθιστο πλαίσιο, δίνοντας νέες ερμηνείες σε γνωστά αντικείμενα.
Η τέχνη του Μαγκρίτ δείχνει ένα πιο αντιπροσωπευτικό ύφος του σουρρεαλισμού. Εκτός από φανταστικά στοιχεία, το έργο του είναι συχνά πνευματώδες και διασκεδαστικό. Επίσης ζωγράφισε μια σειρά σουρρεαλιστικής εκδοχής άλλων γνωστών πινάκων.
[ Και επειδή είμεθα και ιδιοκτήτες και συντάκτες και τα-πάντα-όλα του blog, δίνουμε άδεια στον εαυτό μας να παραθέσει πίνακες αβέρτα ένεκεν της αγάπης μας για τον Ρενέ και το χιούμορ του]


Magritte, The son of the man 




 Αν δείτε την ταινία "Υπόθεση Tomas Crown" είναι σίγουρο ότι θα λατρέψετε τον παραπάνω πίνακα!


Magritte, The blank signature

Magritte, Lovers
 
Magritte, This is not a pipe 

                                  ..και πράγματι δεν είναι. Είναι μόνο η ζωγραφιά μιας πίπας καπνιστού!


  O Βασίλι ΚαντίνσκιΚαντίνσκυ) (ρωσική γραφή: Василий Кандинский, λατινική γραφή: Wassily Kandinsky, Μόσχα 16 Δεκεμβρίου 1866Νεϊγί-συρ-Σεν, Γαλλία, 13 Δεκεμβρίου 1944) ήταν Ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα και ένας από τους πρωτοπόρους της αποκαλούμενης αφηρημένης τέχνης. Έλαβε μέρος σε ορισμένα από τα σημαντικότερα ρεύματα της μοντέρνας τέχνης εισάγοντας τις δικές του καινοτομίες και μία νέα αντίληψη για τη ζωγραφική, καταγράφοντας ένα πλούτο θεωριών και ιδεών στην πραγματεία Για το πνευματικό στην τέχνη.

Kadinsky, Unbroken Line


Ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο (10 Ιουλίου 1888 - 20 Νοεμβρίου 1978) ήταν Ιταλός ζωγράφος, συγγραφέας και γλύπτης, γνωστός ως ένας από τους καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν το ιδίωμα της Μεταφυσικής Ζωγραφικής (Pittura metafisica) αλλά και για την επιρροή που άσκησε σε καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα, όπως ο υπερρεαλισμός και η Νέα Αντικειμενικότητα (Neue Sachlichkeit).
Οι πίνακες του διέπονται από οραματικά και ποιητικά στοιχεία, ενώ χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη έμφαση τού ντε Κίρικο σε αινιγματικές συνθέσεις και στην αμφισημία των αντικειμένων. Το νεοκλασικό ύφος που υιοθέτησε μετά το 1919, όπως και σχεδόν το σύνολο των έργων του μετά την περίοδο της Μεταφυσικής Ζωγραφικής του, θεωρήθηκε από πολλούς κριτικούς υποδεέστερο, ωστόσο η παραγωγή του κατά την περίοδο 1911-19 αναγνωρίζεται από την πλειοψηφία τους ως σημαντική και ξεχωριστή στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης[1].

[ Προσωπικά δεν μου αρέσει. Και μήπως σας φαίνεται πως τον αντέγραψε λιγάάκι ο Εγγονόπουλος; ]

de Chirico, The Disquieting Muses


 Ο Ανρί Ματίς (πλήρες όνομα Henri-Emile-Benoit Matisse, 31 Δεκεμβρίου 18693 Νοεμβρίου 1954) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους του 20ου αιώνα. Θεωρείται ιδρυτής του καλλιτεχνικού κινήματος του φωβισμού καθώς και μία από τις σημαντικότερες μορφές της μοντέρνας τέχνης.

Matisse, Harmony in red



Η Φρίντα Κάλο (Magdalena del Carmen Frida Kahlo y Calderón[1], 6 Ιουλίου 1907 – 13 Ιουλίου 1954), ήταν Μεξικάνα ζωγράφος. Στη ζωγραφική της κυριαρχούν τα έντονα χρώματα. Το στυλ που χρησιμοποιεί φαίνεται επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό[2] αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός και ο Υπερρεαλισμός.[3][4] Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος  και η σεξουαλικότητά της.
Στην ηλικία των έξι[7] αρρώστησε από πολιομυελίτιδα[4], με αποτέλεσμα το ένα της πόδι να είναι μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο. Παρακολούθησε την Escola Preparatoria όπου και είδε για πρώτη φορά τον μετέπειτα σύζυγό της, τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, ο οποίος ζωγράφιζε τους τοίχους της σχολής. To 1925, στα 18 ένα τραμ συγκρούστηκε με το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε. Υποβλήθηκε σε μεγάλο αριθμό εγχειρήσεων και έκτοτε η ζωή της σημαδεύτηκε από πόνο και θλίψη για την αδυναμία της να κάνει παιδιά[8].


[ Αξίζει να ψάξετε περισσότερα για αυτή την ιδιαίτερη φυσιογνωμία. Π.χ. Το σπίτι όπου έμενε με τον σύντροφό της αποτελείτο από δύο οικήματα τα οποία ενώνονταν με μία γέφυρα! Έτσι έμεναν και μαζί και χώρια... ]

Kahlo, The two Fridas


  O Μαρκ Σαγκάλ (ρωσ.: Марк Шага́л, γαλλ. Marc Chagall, 6 Ιουλίου 188728 Μαρτίου 1985) ήταν Γάλλος ζωγράφος, Ρωσο-εβραϊκής καταγωγής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες καλλιτέχνες της μοντέρνας τέχνης.

[εγώ τον έμαθα από το υπέροχο ποίημα Μαρέα του Νίκου Καββαδία: "στης προβολης να τρεχουν βλεπαμε τους χαρτες του Σαγκάλ αλογα, τσίρκο του Σερά". (Ο Σερά βρίσκεται αμέσως παρακάτω.)
 Επίσης τον ξανασυνάντησα στο ποίημα Καθαρές κουρτίνες του Νάσου Βαγενά: "Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω: / Ένας ζεστός καφές το πρωί (..) /Ακόμη: / "Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη" του Σαγκάλ. (..)" ]



Chagall, A red horse


Ο Ζωρζ Σερά (Georges-Pierre Seurat, 1859-1891) ήταν Γάλλος μετα-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, ο εισηγητής του πουαντιγισμού (στιγματογραφία). Το έργο του Ένα κυριακάτικο απόγευμα στο νησί της Γκραντ Ζατ (1884-1886) άλλαξε την κατεύθυνση σύγχρονης τέχνης αποτελώντας την αρχή του νεο-ιμπρεσιονισμού. Αυτός ο πίνακας είναι ένας από τους γνωστότερους του 19ου αιώνα. 
Seurat, A Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte


O Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ (Pierre Auguste Renoir, 25 Φεβρουαρίου 1841 - 3 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Γάλλος ζωγράφος και εκπρόσωπος του ιμπρεσιονισμού.

Renoir, The Ball at the Moulin de la Galette
   
Ο Πάουλ Κλέε (γερμανικά: Paul Klee) (18 Δεκεμβρίου 1879 - 29 Ιουνίου 1940) ήταν Γερμανός ζωγράφος. Μολονότι δεν εντάχθηκε επισήμως σε καμία σχολή ή κίνημα, το έργο του είχε σημαντική συμβολή στη διαμόρφωση των περισσοτέρων καλλιτεχνικών τάσεων της μοντέρνας τέχνης, ενώ υπήρξε και δάσκαλος στη σχολή Μπαουχάους (Bauhaus).

Klee, Moonshine

Ο Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι, στα ιταλικά Amedeo Clemente Modigliani, (12 Ιουλίου 188424 Ιανουαρίου 1920) ήταν Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης.
Γεννήθηκε στην πόλη Λιβόρνο της Τοσκάνης στην Ιταλία και ξεκίνησε τις σπουδές του στις καλές τέχνες στην Ιταλία πριν μετακομίσει στο Παρίσι το 1906 όπου άρχισε να δημιουργεί το προσωπικό καλλιτεχνικό ύφος του. Φιλάσθενος στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, πέθανε σε ηλικία 35 ετών. Το ψευδώνυμο του ήταν Μόντι (Modi).

[Τον γνώρισα από τη μαγευτική Θεσσαλονίκη του Καββαδία. 
"Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγανε οι Χιλιάνοι/ άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή/ τυφλό κορίτσι σ’ οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι/ που τ’ αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί" ]

Modigliani, Jeanne Hebuterne

Όσοι ενδιαφέρεστε περαιτέρω για την ζωγραφική και την Τέχνη γενικότερα, επισκεφθείτε πάραυτα το εξαιρετικό blog της Άννας Αγγελοπούλου από το οποίο έχω μάθει πολλά! http://annagelopoulou.blogspot.gr/

Για... practice κλικ εδώ.
Και εδώ!

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Τι ακούσαμε σήμερα 0.7

..Έναν Ολυμπιακό (!) να οικτίρει την ομάδα:

"Έχουμε τριπλάσιο μπάτζετ και χάσαμε εντός έδρας! Καλά να πάθουμε!"

Και άλλα τινά...



Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Τι ακούσαμε σήμερα 0.6

Από παρέα ΔΑΠιτών, πίσω μου, στις σκάλες του μετρό:
"Όχι ρε συ, αυτή δικιά μας είναι! Απλά έχει περίεργες παρέες.."

("περίεργες παρέές" είναι να φανταστώ τίποτα "αναρχικοί" με μακριά μαλλιά και σκουλαρίκια; Ή μήπως αυτοί που ξερνάνε στην ιδέα μιας νύχτας στα μπουζούκια; )

************************************************************

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Τι ακούσαμε σήμερα 0.5


"Εγώ θα πεθάνω δεξιά Κώστα μου, τι να κάνουμε;"

 Πολιτικός ορθολογισμός, πλατεία Συντάγματος.


(το ερώτημα είναι.. δεξιά από τι;)

**********************************************

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Μελαγχολία και αντι-μελαγχολία

Τη Δευτέρα μπαίνω στον ηλεκτρικό για να πάω να πάρω εισιτήρια για τη συναυλία του Αγγελάκα (θα γράψω και για αυτό δυο λόγια). Είναι ώρα αιχμής και το βαγόνι είναι σαν κονσέρβα με σαρδέλες, για να μην κάνω κανένα φρικτότερο παραλληλισμό. Κι εκεί στον άγιο Νικόλαο, πού βρίσκει χώρο ένας κιθαρωδός κι αρχίζει να τραγουδάει το "Καλοκαιράκι".. Το να ακούς "ήταν η Αθήνα κόμπος στο λαιμό/ νέφος και ρουτίνα και άγχος τρομερό" σε τέτοια φάση, μέσα στο τρένο, αρχή της εβδομάδας και της καθημερινότητας, είναι κατάθλιψη συμπυκνωμένη!
Γιατί μας το 'κανες αυτό άνθρωπέ μου;

------------------------------------------------------------------------------------------------

Την Τετάρτη 17/9 έγινε η συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα στο θέατρο Βράχων. Νομίζω πως ήταν καλύτερη από την περσινή κι ευγνωμωνώ τη Χριστίνα που επέμενε να πάμε. Ο κόσμος πολύς και με όρεξη, από δεκαπεντάχρονους μέχρι εξηντάρηδες, και βέβαια μερικά πιτσιρίκια του μισού μέτρου. Σχόλασε και νωρίς η συναυλία, στις 12, ένεκεν ώρας κοινής ησυχίας. Μας τρόμαξε λίγο εκεί προς το τέλος ο Αγγελάκας, είπε πως είναι ένα είδος αποχαιρετιστήριας συναυλίας, πως έπαιξαν πολλά χρόνια με τον Ντίνο και τον Τίτο και μας ευχαριστούν, καλή αντάμωση και τέτοια... Εμείς είμασταν και αποσυντονισμένες από το τραγούδι και τα φώτα και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι εννοεί.. Ρε μπας κι εγκαταλείπει εντελώς; (γκλουπ) Μήπως πρόβλημα υγείας; (αυτό το αποκλείσαμε γιατί έδειχνε πιο ζωντανός κι από μας) Εν τέλει το πιάσαμε, ότι θέλει να αλλάξει μπάντα, ενορχήστρωση.
Φυσικά και έκανε αναφορά στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.
"Ένας χρόνος πέρασε.. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται στη φυλακή, κάποιοι όχι.. Ένας στους δέκα τους ψηφίζει, ντροπή.. Είναι μια μέρα μνήμης, αλλά κάθε μέρα πρέπει να είναι μέρα μνήμης.. και να τσακίζουμε το φασισμό και τη μαλακία που έχουμε μέσα μας.."
Έπειτα από λίγο άρχισαν πάλι (όπως πέρυσι ) από συγκεκριμένες ομάδες να ακούγονται συνθήματα τύπου "το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει".
Ο Αγγελάκας σταμάτησε, και "Αυτό καταλάβατε;" είπε. Και δεν το είπε ούτε με θυμό, ούτε με κακία, ούτε με πόζα και περιφρόνηση. Το είπε με λίγο χαμόγελο και λίγη πίκρα. Και προχώρησε παρακάτω.



ΥΓ: Χαρακτηριστικό επίσης το ότι με καμιά δύναμη, κι όσο και να φωνάζουν από κάτω δεν παίζει το "Είναι ωραία στον παράδεισο". Δεν του πάει πια... Άλλος ένας λόγος να τον αγαπάμε.

ΥΓ2: Εντωμεταξύ, έκανε ένα ψοφόκρυο! Μα ήταν αυτό που ανάγκασε τόσο κόσμο να χωθεί στην αρένα και να ζεστάνει τη συναυλία και ήταν αυτό που έκανε τη συναυλία να έχει κάτι το συνωμοτικό...

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

«Στο καλοκαίρι»..

...Ή αλλιώς:   
  «Χωρίς ανεμιστήρα»

 (του Ανδρέα Λασκαράτου, 1811-1901)

Καλοκαίρι σε λένε ειρωνικώς.
Κακοκαίρι ήθελ' είναι το όνομά σου.
Εσύ μας καις, μας ψένεις ανηλεώς
Και ξεραίνεις τη Γη με τη φωτιά σου

Μας λύεις, μας λιώνεις, μας ρουφάς, μας τρως,
Σύρε στην κάταρά μας, σύρε χάσου.
Γιατί εσύ 'σαι ο καιρός ο πλέα κακός,
Ο Χειμώνας είν' άγιος εμπροστά σου.

Κακοκαίρι ξερό και διψασμένο,
Σύρε στο πυρ το εξώτερο όθε εβγήκες,
Γιατί βεβαίως εκείθε είσαι βγαλμένο.

Μας γεμίζεις κουνούπια, σκορπιούς, σφήκες,
Και κάθ' άλλο ερπετό φαρμακεμένο.
Με την τόση φωτιά σου εδώ που εμπήκες.

Ναι, ξέρω, θα μου πεις
Πως με τα 'πωρικά σου μας δροσίζεις.
 Μα φύγε, να χαθείς,
Και χάρου τα όλα κείνα που χαρίζεις.

Mark Bowles - Summer Heat

**************************************************

Το βρήκα στο Ανθολόγιο Ε' - ΣΤ' Δημοτικού ("Με λογισμό και μ' όνειρο"), το οποίο παρεμπιπτόντως είναι καταπληκτικό, με τεράστια ποικιλία κειμένων -και ως προς το ύφος και στη θεματολογία-!

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Venga a prendere il caffè da noi!

Δεν υπάρχει καλύτερη εγγύηση για την επιτυχία μιας ταινίας, από το να σφυρίζουν τη μουσική της στο τρένο της επιστροφής. Αυτό ακριβώς έγινε τις προάλλες με το ιταλικό "Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ' εμάς" που είδα στο cine Αθηναία, δέκα λεπτά από τη στάση του Ευαγγελισμού (κοντά είναι, απλά έχει ανηφόρα! ).

Περίληψη από το athinorama.gr:
Ο καλοδιατηρημένος μεσήλικας εφοριακός Εμερεζιάνο προσπαθεί να καρπωθεί την περιουσία τριών πλούσιων αδελφών-ζωντοχήρων μετά το θάνατο του αυστηρού πατέρα τους, για να εξασφαλίσει τα γεράματά του. Αθεράπευτα ερωτιάρης, ο τραυματίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο δημόσιος υπάλληλος παντρεύεται τη μεγάλη αδελφή και τυλίγει τις άλλες δύο στην αγκαλιά του.

Παρ' ότι η σεξοκωμωδία είναι είδος που γλιστράει εύκολα στο χυδαίο ο Αlberto Lattuada απέφυγε με φινέτσα τις κακοτοπιές και έφτιαξε (εν έτει 1970) μια ωραία, πικάντικη, σατιρική -και ελαφριά βέβαια- ταινία. Ατού της ήταν οι λεπτές πινελιές, ο ρυθμός, το καστ (μα τι φάτσες!), οι ατάκες και το soundtrack. Σε κάποιες κριτικές διάβασα ότι η αυτή η φόρμα της σεξουαλικής φάρσας ήταν ήδη παρωχημένη το '70. Εμένα πάντως δεν μου φάνηκε καθόλου ντεμοντέ. Ίσως γιατί τώρα πια έχει πάρει την προστιθέμενη αξία της πατίνας του χρόνου, του κλασικού "παλιού καλού" σινεμά.



Δημοσιεύτηκε στο http://enfo.gr/

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Καθαρές κουρτίνες

Σήμερα διάβασα ετούτο το ποίημα του Νάσου Βαγενά στο εξαιρετικό blog http://annagelopoulou.blogspot.gr/  και το βρήκα πολύ όμορφο. Ενώ φαινομενικά είναι πολύ απλό, έχει αίσθημα πάνω του και κάποιον υπόγειο αλλά ξεκάθαρο ρυθμό.

Διαβάστε αργά και μετά μουσικής αν θέλετε: https://www.youtube.com/watch?v=LoqAxQpJLX0

Καθαρές κουρτίνες

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω :
 Ένας ζεστός καφές το πρωί.
Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούρια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγευμα με λίγη συννεφιά.
Γαρύφαλλα. Πολλά γαρύφαλλα.

Ακόμη : «Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη» του Σαγκάλ.
Ν' ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.



                                              

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Το πρόσωπο της χρονιάς (μου)


 Τις προάλλες μπήκαμε μαζί στο μετρό την τελευταία στιγμή. Δεν με πρόσεξε, οπότε είχα την ευκαιρία να την παρατηρήσω, αυτό το κοντοκουρεμένο κεφάλι που πάντα μου φέρνει στο νου τη λέξη "φυγάς". Από την πρώτη μέρα που μπήκε στην τάξη μου έχει κολλήσει αυτή η φράση: "Με το κοντοκουρεμένο της κεφάλι, σαν φυγάς..."! Την κοίταζα λοιπόν που καθόταν χωμένη στην πρωινή εφημερίδα και ταυτόχρονα παρατηρούσα τους συνεπιβάτες μας. Σε κανενός τα μάτια δεν είδα τη σπίθα της αναγνώρισης. Ήμουν λοιπόν η μόνη μέσα στο βαγόνι που ήξερε ότι είχαμε ανάμεσα μας μια συγγραφέα; Ανέκαθεν έτρεφα μεγάλο θαυμασμό για τους συγγραφείς, αυτά τα όντα που είναι ικανά να ξαναφτιάξουν τον κόσμο από τα ίδια του τα υλικά, να τον διυλίσουν ή να τον φωτίσουν έτσι που να μοιάζει καινούριος! Τι τύχη λοιπόν να έχω καθηγήτρια ένα ολόκληρο εξάμηνο ένα τέτοιο σπάνιο ον! Η αλήθεια είναι βέβαια πως δεν τη γνώριζα καθόλου με τη συγγραφική της υπόσταση. Ήξερα πως έχει γράψει κάμποσα μυθιστορήματα, αλλά, κακά τα ψέματα, όταν είσαι λάτρης της Ζυράννας Ζατέλη όλοι οι ζώντες Έλληνες συγγραφείς σου μοιάζουν πλέμπα (εντάξει, εντάξει είμαι άδικη και υπερβολική, το ξέρω).

Το λοιπόν, τη γνώρισα πρώτα ως καθηγήτρια-ιστορικό με τις ευρείες γνώσεις, την ευθύτητα, την επιμονή της, το αιρετικό πνεύμα, την κοφτερή ματιά... Το παράξενο είναι πως ακόμα δεν μπορούσα επί μακρόν να αποφασίσω αν τη συμπαθώ ή όχι. Σίγουρα με ιντρίγκαρε, σίγουρα τη θαύμαζα και σίγουρα θα γούσταρα άλλο ένα εξάμηνο μάθημα. Σκάλωνα στη σκέτη συμπάθεια. Καμιά φορά υπερτιμά τον εαυτό της, αυτό με χάλαγε λίγο. Έχει κι αυτήν την ανεπαίσθητη αυστηρότητα του διαβασμένου ανθρώπου, η οποία μου αρέσει, αλλά με "παγώνει" κιόλας. Στο τέλος της χρονιάς ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο της, σπονδυλωτό μυθιστόρημα είναι, και δε με απογοήτευσε διόλου. Τουναντίον υπερέβη τις προσδοκίες μου, ειδικά ως προς το θέμα του ύφους και της γλώσσας. Γράφει έξυπνα, όπως έξυπνη είναι και η ίδια. Βρίθει το βιβλίο από ανατρεπτικούς συνδυασμούς λέξεων που ξεπερνούν την απλή ατάκα και ενσωματώνονται στην ίδια την ουσία του κειμένου!

Τελικά κατέληξα πως ναι, τη συμπαθώ γιατί διαβάζοντας το βιβλίο θυμήθηκα στιγμές και μέσα στο μάθημα που μ' έκαναν να σκεφτώ πως είναι κατά βάθος τρυφερός άνθρωπος (τη λέξη "ατομάκι" ας πούμε τη βρίσκω πολύ συγκινητική!). Το άλλο χαρακτηριστικό που την ανέβασε στα μάτια μου είναι και λίγο δίκοπο μαχαίρι: Ενώ ως προς την αντιμετώπιση της ιστορίας και της κοινωνίας είναι εξαιρετικά αντικειμενική (ή έστω τίμια υποκειμενική), σαν καθηγήτρια τη βρίσκω συναισθηματική... Αυτό μ' αρέσει γιατί από μικρή ψόφαγα για καθηγητές ανθρώπινους κι ενθουσιώδεις που να διδάσκουν με τον αντίστοιχο τρόπο, να παλεύουν για να αγαπήσουμε το μάθημα. Λάτρευα και λατρεύω αυτούς τους ανθρώπους γιατί αγαπώ τη γνώση κι όσους προσπαθούν να τη μεταδώσουν στ' αλήθεια. Το αρνητικό αυτής της συναισθηματικής αντιμετώπισης είναι... το αφήνω. Όπως το πάρει ο καθένας είναι, για αυτό δεν έχει νόημα να γράψω τίποτα.

Αυτά λοιπόν για τη Λένα Διβάνη που φιλοτίμως προσπάθησε και φέτος, να ξηλώσει μερικές ραφές από τα κοινωνικά κουστουμάκια των φοιτητών της. Είθε να το κατάφερε.


 (Δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες στο www.enfo.gr  )

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Τι ακούσαμε σήμερα 0.4

"Εγώ πάντως και στη Σταδίου και στην Κολοκοτρώνη μόνο Έλληνες είδα."
 Παππούς σε παππουδοπαρέα.
 Δε θέλω να ξέρω τι συζητούσαν.

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Βλάκας λαός

του (αγαπημένου)
Ανδρέα Πετρουλάκη

από το protagon.gr


Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι ένας πολύ συμπαθητικός νέος, καμιά τριανταριά χρονών, και αν δεν διακινδύνευα τον σεξισμό θα τον έλεγα και ωραίο. Είναι εύλογο όμως λόγω ηλικίας να έχει περιορισμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ή έστω, αν έχει ασυνήθιστα πολλές για την ηλικία του, οφείλει να είναι πιο συγκρατημένος και λιγότερο πατερναλιστικός (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση μάλλον οικεία του). Είναι ασύμμετρο ένας σχετικά άπειρος πολιτικός να προεξοφλεί τον μειωμένο καταλογισμό για εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ψήφισαν Χρυσή Αυγή.
Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να έχουν και τα διπλά του χρόνια, περισσότερες εμπειρίες από εκείνον, ίσως και μεγαλύτερη μόρφωση, μπορεί και ισχυρότερη πεποίθηση για το δίκιο τους από τον κ. Σακελλαρίδη. Με ποιο δικαίωμα έχει την οίηση να τους θεωρεί παραπλανημένους επειδή έχει άλλη γνώμη και στάση ζωής από τη δική τους; Ασφαλώς έχει την πολιτική νομιμοποίηση να τους θεωρήσει φασίστες, ναζιστές, ρατσιστές, οπαδούς της βίας, και οτιδήποτε άλλο πηγάζει από την επιλογή τους να ψηφίσουν ένα κόμμα δολοφόνων. Αλλά αφελείς και παραπλανημένους όχι. Διότι το συμπέρασμα τότε είναι ότι εκείνος είναι  πιο έξυπνος από αυτούς, όχι ότι έχει δίκιο.
Είναι συχνή αυτή η στάση των κομμάτων, όταν οι επιλογές του λαού δεν ταιριάζουν με το δικό τους σενάριο, να υποτιμούν την κριτική του ικανότητα ακριβώς για να κρύψουν τα ελαττώματά του. Και έτσι συμβαίνει το παράδοξο, στην προσπάθειά τους να κολακέψουν και να αθωώσουν τον λαό την ίδια στιγμή να τον θεωρούν ανεπαρκή και ολιγόφρoνα. Μέχρι τώρα τα κόμματα της αριστεράς το έκαναν σε άλλα πεδία. Θεωρούσαν ας πούμε ότι για το πελατειακό κράτος που στήθηκε στη μεταπολίτευση έφταιγαν μόνο οι υπουργοί και όχι ο λαός που συνωστιζόταν στα γραφεία τους για την ανταλλαγή διορισμού με ψήφους. Για τις μαϊμού συντάξεις έφταιγαν μόνο αυτοί που τις πλήρωναν και όχι αυτοί που διαιώνιζαν τους παππούδες τους. Για τη διαφθορά στο δημόσιο έφταιγαν μόνο πολιτικά πρόσωπα και όχι οι χιλιάδες υπάλληλοι σε εφορίες, πολεοδομίες και αλλού. Για το παράλογο φούσκωμα δανείων και καρτών έφταιγαν μόνο οι Τράπεζες που τις έδιναν και όχι αυτοί που τις ζητούσαν. Για την έκρηξη του καταναλωτισμού έφταιγε μόνο το ΚΛΙΚ. Για το χάλι της Παιδείας φταίνε μόνο οι 25 υπουργοί της μεταπολίτευσης και καθόλου οι συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές. Ακόμα και για τη φοροδιαφυγή διστάζουν να μιλήσουν και υπονοούν ότι αφορά μόνο τους πολύ πλούσιους. Ο λαός πάντα αθώος και πάντα θύμα, αγαθιάρης δηλαδή.
Δυστυχώς η αριστερά επέκτεινε το ρεπερτόριό της και σε μια περιοχή που μέχρι τώρα ψηφοθηρούσε (ασυστόλως και απροκάλυπτα) μόνο η δεξιά. Στην αθωότητα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Εδώ πια φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με βλάκες ολκής. Βλέπουν τάγματα εφόδου και νομίζουν ότι είναι το καρναβάλι του Μοσχάτου, βλέπουν ναζιστικούς χαιρετισμούς και νομίζουν ότι ξύνουν τη μασχάλη τους , βλέπουν ξυραφιές σε μαύρα  δέρματα και νομίζουν ότι είναι δερμογραφισμοί της αγίας του Αιγάλεω, βλέπουν νεκρούς στο πεζοδρόμιο και νομίζουν ότι τους πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά της αγαπημένης τους.
Ειλικρινά δεν σκοπεύω καθόλου να επιχειρηματολογήσω για το αυτονόητο μετά από αυτά που είδαμε την τελευταία διετία. Όποιος θέλει να εκτονώσει τον θυμό του για το μνημόνιο, τη φτώχεια, την αδικία, ακόμα και τον φόβο του για τους δρόμους της γειτονιάς του, έχει και άλλα κόμματα να το κάνει.΄Οποιος ψηφίζει Χ.Α. κυρίως εκτονώνει τη μέσα του βία.
Εμένα με απασχολεί η παρεξήγηση του λαού περιορισμένης ευθύνης. Ας τους πει κάποιος ότι ο λαός δεν είναι βασιλιάς, δεν είναι ανεύθυνος άρχων. Ο λαός είναι κυρίαρχος, δηλαδή υπεύθυνος. Δεν γίνεται να είναι και κυρίαρχος και ανήλικος, και σοφός και αφελής, και παντοδύναμος και θύμα, και υπέροχος και παραπλανημένος και δημοκρατικός και ψηφόφορος φασιστών, και περήφανος και χειραγωγημένος. Δεν γίνεται προεκλογικά ο λαός να «ξέρει  π ά ρ α   π ο λ ύ  καλά» και μετεκλογικά να μην ξέρει. Όταν τα κλισέ συναντούν τα αντίθετά τους κονιορτοποιούνται. Ο λαός είναι πριν από όλα ένα σύνολο ατομικών ευθυνών, ένα σύνολο πολιτών που για τις επιλογές τους, όσο άθλιες και αν είναι, φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Ελαφρυντικά ο λαός έχει μόνο όταν τον κρατούν στο σκοτάδι, όταν του κρύβουν την αλήθεια. Στην περίπτωση όμως της Χρυσής Αυγής ο λαός  ξέρει όσα και ο κ. Σακελλαρίδης.