Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

«Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» - άποψη

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράψω κριτική σ' αυτό το -ίσως τελευταιο- βιβλίο της Άλκης Ζέη, το απολύτως αυτοβιογραφικό. Αν είστε από εμάς που τη θεωρούμε πνευματική μας γιαγιά, τότε αυτό το βιβλίο θα σας φέρει μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Πολλά χαμόγελα -η κυρία Ζέη δεν έχει χάσει το χιούμορ της που το χρωστάει στον μπαμπά της-, τη χαρά του εξερευνητή που ανακαλύπτει τα βιογραφικά στοιχεία στα μυθιστορηματά της... και κάποια ζήλεια για την απίστευτη ζωή που έζησε (και φανταστείτε ότι το βιβλίο σταματάει στα είκοσί της χρόνια) !!!
Η φωνή της αφηγήτριας-συγγραφέα έχει την αγαπημένη και οικεία μας απόχρωση. Η Μέλια, η Σάσα, η Ελευθερία, ο Πέτρος δεν έχουν μεγαλώσει και μπορούν ακόμα να σκέφτονται ως παιδιά...
Δεν μπορούσα να του βάλω κάτι λιγότερο από πέντε αστεράκια και δεν μπορώ να φανταστώ με τίποτα πώς θα φαίνεται το "Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο" σε κάποιον που δεν μεγάλωσε με Άλκη Ζέη.

ΥΓ1: Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει και στην αδερφή της, τη Λενούλα, νυν Ελένη Κόκκου, στην οποία αφιερώνει το βιβλίο αφού εκείνη τη βοήθησε να θυμηθεί πολλά πράγματα.

ΥΓ2: Αν θέλετε να έχετε μια ακόμη πιο πλήρη εικόνα των μαθητικών της χρόνων μπορείτε να διαβάσετε το E.Π. της πολυαγαπημένης Ζωρζ Σαρή.


 [Αυτή η βιβλιοκριτική -και πιθανώς και άλλες που θα ακολουθήσουν- πρωτοδημοσιεύονται στο εκπληκτικό site κοινωνικής δικτύωσης βιβλιόφιλων goodreads ]

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Athens by day 0.1 (στην Εθνική Βιβλιοθήκη)

Τέταρτη εβδομάδα που είναι κλειστό το ΕΚΠΑ και τα νεύρα μου, όπως και πολλών φίλων μου, έχουν τεντώσει. 'Εχω φάει τα σίδερα, θέλω τουλάχιστον να γραφτώ σ' αυτήν την έρμη τη νομική, να μην είμαι ξεκρέμαστη. Αισθάνομαι όπως περίπου πρέπει να αισθάνονται οι άνεργοι. Ένα άχρηστο, παράταιρο κομμάτι της κοινωνίας. Τέλος πάντων. Για να καταπολεμήσω αυτήν την αίσθηση αεργίας εκτός από το να παριστάνω τη νοικοκυρά στο σπίτι, να διαβάζω και να σερφάρω στο ίντερνετ (εναλλάξ) μέχρι να βαρεθώ, έχω υιοθετήσει την πολύ ωραία λύση να κάνω βόλτες το πρωί στο κέντρο μόνη ή με παρέα. Και η κάθε βόλτα δε με έχει απογοητεύσει μέχρι στιγμής.

Σήμερα γράφτηκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα να ανέβω όλη εκείνη τη μεγαλόπρεπη σκάλα, αλλά πήρα θάρρος από κάτι τουρίστες που είδα να στέκονται ψηλά, στην είσοδο. Με το που έσπρωξα την βαριά πόρτα εκστασιάστηκα. Η εσωτερική όψη της μου θύμισε λίγο Hogwarts. Ο χώρος μυρίζει ξύλο και παλιά βιβλία -λογικό βέβαια αφού το ξύλο κατά κάποιον τρόπο είναι ένα πολύ παλιό βιβλίο. Όλοι μιλάνε ήρεμα και τα οι μοκέτες απορροφούν κάθε θόρυβο.
Το αναγνωστήριο είναι σχετικά μικρό και συνεπώς είναι συγκλονιστικό το ότι όλο το υπόλοιπο τεράστιο αυτό κτίριο είναι γεμάτο ως τα μπούνια με βιβλία.
Έπεσα στη μέρα που κράσαρε το ηλεκτρονικό σύστημα ανεύρεσης τίτλων και ευτυχώς που τα Άπαντα του Καρούζου που ζητούσα είναι τόσο παλιά ώστε μπόρεσα να τα βρω με "αναλογική" αναζήτηση του ονόματος του ποιητή στα αρχειοθετικά συρταράκια. Μικρές καθημερινές στιγμές που καταδεικνύουν το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η απόλυτη εξάρτησή μας από τους υπολογιστές.

Σημείωσα διάφορους στίχους ή και ολόκληρα ποιήματα που μου άρεσαν, ένα εκ των οποίων ταιριάζει και με τον καιρό.

Η βροχή μεγάλη με νερά πολλά
κλείνει την πραγματικότητα
για νά ’μπει καθένας μέσ’ στα παραμύθια
πέρ’ απ’ την οργή του κεραυνού
μονάχος.