Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ένεκεν της έλευσης του νέου χρόνου...

Τα τραγούδια που εκφράζουν ή σημάδεψαν κάθε μήνα του δικού μου 2013
-στο περίπου εννοείται γιατί η διάθεση αλλάζει κι από μέρα σε μέρα..-

Ιανουάριος
Εδώ τελειώνει η αναμονή [Λ.Γένεσις,Α.Πρόσωπα,Βαρόνος]

Φεβρουάριος
Είμαστε αλάνια - Τσιτσάνης

Μάρτιος
Μαρέα (ποίηση Νίκου Καββαδία)

Απρίλιος
Αρθούρε Ρεμπώ - Μ. Χατζιδάκις, Ν. Γκάτσος
 Harry Potter - Hedwig's Theme

Μάιος
Beethoven's 5th symphony

Ιούνιος
Sing, sing, sing - Benny Goodman
ΕΡΤ

Ioύλιος
Πάμε (Γκουαντανάμο) - Active Member

Αύγουστος
Ο μέρμηγκας - Μάνος Λοΐζος

Σεπτέμβριος
Στα λιμάνια
Ζόρια - Killah P
Γιάννης Αγγελάκας - Θεάτρο Βραχων

Οκτώβριος
Θα κάνω ντου βρε πονηρή - Τσιτσάνης
Το δίχτυ - Ξαρχάκος

Νοέμβριος
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο - Μ. Χατζιδάκις
Άσε με να μπω - Κώστής Μαραβέγιας

Δεκέμβριος
Tritsch-Tratsch Polka - Johann Strauss
Καρυοθραύστης (Λυρική Σκηνή)

Στην αγορά του Αλ Χαλίλι - Αλκίνοος Ιωαννίδης
Οι θαλασσιές σου οι χάντρες - Μ. Πλέσσας

Something Stupid - Robbie Williams & Nicole Kidman 


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΕΛΠΙΔΑ, ΑΓΑΠΗ
ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!




Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Νυχτερινή ιστορία

 Μια και έχω καιρό να γράψω -ασυγχώρητο αφού κάθομαι ολημερίς μέχρι να ανοίξει το Πανεπιστήμιο- ανεβάζω κι εδώ μια μικρή ιστορία που ανέβασα στο φόρουμ της ραδιοφωνικής εκπομπής "μουσικό ονειροδρόμιο" (sillia On Air) του musicheaven.gr. Οι... διαγωνιζόμενοι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τις μπολνταρισμένες λέξεις.
************************************************************************

...Ένας καρχαρίας την κυνηγούσε κι εκείνη προσπαθούσε να ξεφύγει, δεν κολυμπούσε, έτρεχε πάνω στη θάλασσα, έβλεπε την ακτή, έφτανε... Και πάνω που θα έκανε το τελευταίο άλμα... ξύπνησε. Ανασήκωσε το κεφάλι από το μαξιλάρι και κοίταξε το ξυπνητήρι με τα φωτεινά ηλεκτρονικά νούμερα. Ήταν τρεις και μιση. Η Άννα σηκώθηκε να πιει νερό. Καθώς γέμιζε το ποτήρι έριξε μια ματιά στη σκοτεινή τραπεζαρία. Για μια στιγμή της φάνηκε πως είδε κάτι να κινείται, τρόμαξε μα ήταν μόνο το είδωλό της στον απέναντι τετράγωνο καθρέφτη. Έκανε να γυρίσει προς το δωμάτιό της μα τότε συνέλαβε με την άκρη του ματιού της και κάποια άλλη κίνηση -ίσα που πρόλαβε να δει το μεγάλο κρυστάλλινο βάζο τη στιγμή που έπεφτε από την άκρη του τραπεζιού στο πάτωμα και έσπαγε σε χιλιάδες γυαλάκια. Ο εκκωφαντικός θόρυβος της σταμάτησε την καρδιά και... άνοιξε τα μάτια. Το ρολόι έδειχνε τρεις και τριαντατρία πρώτα λεπτά. Κάτι γαργάλησε τα ακροδάκτυλα της Άννας κάτω από την κουβέρτα. "Πούπουλο;" αναρωτήθηκε. "Πού βρέθηκε πούπουλο εδώ μέσα;" Άναψε το πορτατίφ και στο απαλό κίτρινο φως του είδε πως όλο το κρεβάτι ήταν καλυμένο με πούπουλα, άσπρα και μαύρα. "Μάλιστα, αυτό κι αν είναι όνειρο" μουρμούρισε. "Άσπρα και μαύρα, λευκός και σκοτεινός κύκνος. Τι θέλεις να μου πεις Μορφέα;"
"Εγώ; Τίποτα!" ακούστηκε μια λεπτή και σοβαρή φωνή. Η κοπέλα αναπήδησε τρομαγμένη. Στα πόδια του κρεββατιού της καθόταν ένα παιδί με μαύρα σγουρά μαλλιά και πράσινα μάτια. Σηκώθηκε όρθιο κι άρχισε να τινάζει τα πούπουλα από πάνω του. Φορούσε σκούρο μπλέ πουλόβερ, τζιν παντελόνι και πεδιλάκια. Η Άννα αφού έμεινε να τον κοιτάζει για μερικά δευτερόλεπτα, είπε: "Πέδιλα μέσα στο καταχείμωνο; Θα ξυλιάσεις! Πώς σ' άφησε η μαμά σου να βγεις έτσι έξω;". Πριν προλάβει να κατσαδιάσει τον εαυτό της για την παράλογη παρατήρηση που έκανε -αλλά μήπως όλα παράλογα δεν ήταν;- ο κατά τα φαινόμενα Μορφέας κοίταξε τα πόδια του και αναστέναξε με σοβαρό ύφος. "Το ήξερα ότι κάτι δεν πάει καλά. Η μαμά μου, αν θες να ξέρεις, είναι η Συνείδηση και τον περισσότερο καιρό κοιμάται. Πού καιρός να με προσέξει!". "Η Συνείδηση, μάλιστα κατάλαβα.. έξυπνο, πολύ έξυπνο.. πώς σκέφτηκα εγώ τέτοιο πράγμα;" αναρωτήθηκε από μέσα της η Άννα, πεπεισμένη πως επρόκειτο για ένα ακόμα όνειρο.
"Λοιπόν, άντε τι κάθεσαι; Πρέπει να φύγουμε!" της είπε ο μικρός κοιτώντας την επιτιμητικά.
"Τι εννοείς να φύγουμε; Πού να πάμε;"
"Μα βόλτα φυσικά! Είδες δυο όνειρα το ένα μέσα στο άλλο, στο τρίτο το καλύτερο δικαιούσαι περιήγηση στους Αιθέρες των Ονείρων" εξήγησε ανυπόμονα ο Μορφέας.
"Θα βγούμε έξω δηλαδή; Πρέπει να ντυθώ, έχει ψόφο τέτοια ώρα!" διαμαρτυρήθηκε η Άννα.
"Μην ανησυχείς, δε θα κρυώνεις, θα μας ζεσταίνουν οι ανάσες των παιδιών που κοιμούνται". Ο Μορφέας πήδησε από το κρεβάτι και άνοιξε διάπλατα το παράθυρο. Αμέσως μπήκε στο δωμάτιο ένα κρύο ρεύμα αέρα και... ένα μεγάλο χάρτινο καραβάκι. Η Άννα ίσα που πρόλαβε να πιάσει ένα μάλλινο κασκόλ από την κρεμάστρα προτού ο μικρός τη σπρώξει μέσα στο καραβάκι το οποίο άρχισε να ανυψώνεται σιγά σιγά και να πλέει έξω από το παράθυρο σαν να ανέβαινε ένα ποτάμι προς τον ουρανό, κόντρα σε όλους τους φυσικούς νόμους. Πολύ ενθουσιασμένη και ελαφρώς τρομοκρατημένη η Άννα είδε την πολυκατοικία της να απομακρύνεται και να μικραίνει, να μικραίνει ώσπου δεν ξεχώριζε από τις άλλες μέσα στο σκοτάδι. Λίγο πριν ανέβουν πάνω από το νέφος απόλαυσε τα φώτα της Αθήνας που έμοιαζαν με αστέρια ριγμένα σε μια γούβα. Κι έπειτα... είδε τα αληθινά αστέρια να καλύπτουν το στερέωμα. Και γύρω της εκατομμύρια πράγματα, αχνά σαν από καπνό. Το καραβάκι έσκισε στα δύο ένα κουβάρι από εξισώσεις. Δεξιά κι αριστερά οι πιο απίθανες φιγούρες. Ληστές με ριγέ ρούχα και σάκους γεμάτους καραμέλες, τέρατα, δράκους, απλές ανθρώπινες μορφές να μιλάνε, τρελά κυνηγητά, φλόγες, φιλιά, τρένα... Ήταν τα όνειρα. Καταπάνω στο καράβι ερχόταν ένας αγριεμένος σκύλος πού ήταν διπλάσιος απ' το φυσικό μέγεθος. Μόλις τους προσπέρασε -αν όχι διαπέρασε-, ο Μορφέας αποφάνθηκε: "Αυτό μάλλον ήταν όνειρο γάτας" .
"Μορφέα είναι καταπληκτικά όλα αυτά... Μόνο που είναι κάπως στενά εδώ, φοβάμαι να μην πέσω".
"Για όνομα του Θεού, βρίσκεσαι στους Αιθέρες και παραπονιέσαι;! Κουκούτσι μυαλό δεν έχεις; Απλά σκέψου αυτό που θες να γίνει και θα γίνει!" Και όντως το... κατάστρωμα διευρύνθηκε και εμφανίστηκε μια άνετη πολυθρόνα.
"Μα πού πλέεουμε;" αναρωτήθηκε φωναχτά η κοπέλα.
"Στα δάκρυα των ονείρων. Οι άνθωποι κλαίνε πιο πολύ στον ύπνο τους παρά στον ξύπνιο τους. Και για να μην τρομάζουν λένε πως είναι για καλό!"
"Εσύ βλέπεις όνειρα Μορφέα;"
Το παιδί την κοίταξε με παραπονεμένο βλέμμα. "Όχι. Γι' αυτό περιδιαβαίνω ανάμεσα στα όνειρα των άλλων και τους τα αλλάζω καμιά φορά όπως μ' αρέσει. Με βοηθάνε και δυο φίλοι μου, ο Ego και ο Id. Δεν είναι δίκαιο όμως! Θέλω κι εγώ να βλέπω όνειρα!"
Η Άννα σώπασε συλλογισμένη. Προφανώς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει.
"Τέλος πάντων. Όπου να 'ναι γυρνάμε και έχεις το δικαίωμα να κάνεις μια ευχή που να είναι στη δικαιοδοσία μου" είπε ο Μορφέας κι ακούστηκε σαν κουρασμένος υπάλληλος.
"Ευχομαι απόψε να δεις ένα μεγάλο, ωραίο όνειρο!", φώναξε χωρίς δισταγμό η Άννα.
Την επόμενη μέρα ξύπνησε ευδιάθετη. Το ίδιο ήταν και όλοι όσοι συνάντησε εκείνη τη μέρα. Όλοι τους είχαν κάνει έναν ύπνο τρικούβερτο όπως ομολογούσαν. Στρώνοντας το κρεββάτι της το απόγευμα μετά από απαίτηση της γιαγιάς της, βρήκε μερικά πούπουλα. Άνοιξε το παράθυρο και τα παρέδοσε στον άνεμο.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Για δυο μαύρα μάτια στην Αλλεμάνια

"Μη, μην το πεις/ οι παλιοί μας φίλοι/ μην το πεις/ για πάντα φύγαν"  λέει ο Σαββόπουλος. Εκείνος κάτι πιο βαθύ είχε στο μυαλό του, μα πώς να μην σου έρθει αυτό το τραγούδι όταν οι παλιοί σου φίλοι φεύγουν;
Είμαστε μόλις δεκαοχτώ χρονών κι όμως σκορπάμε "σαν τα τρελά πουλιά". Να λυπηθείς είναι άδικο, γιατί -πρώτον- εκείνοι που φεύγουν δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο και -δεύτερον- είναι πολύ καλό για αυτούς να πάνε σε χώρες όπου τα πανεπιστήμια λειτουργούν (για να πετάξω τη μπηχτή). Να χαρείς φυσικά είναι αφύσικο.
Γιατί γράφω αυτό το κείμενο; Γιατί χτες μια εκπληκτική κοπέλα, η πιο ευαίσθητη και η πιο γενναία που έχω γνωρίσει, έφυγε για μια χώρα βορεινή, να κυνηγήσει το μέλλον. Κι εγώ δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με τα συναισθήματά μου, δεν μπορώ να κλάψω, δεν μπορώ να προσδιορίσω πώς νιώθω· το γράψιμο είναι ένας τρόπος να εκτονωθώ (ή να γίνω χειρότερα). Θα δείξει.
Χτες που είχαμε πάει να την κατευοδώσουμε στο αεροδρόμιο συγγενείς και φίλοι, σκεφτόμουν πόσο μεγάλο ρόλο παίζει σε μια απόφαση όπως η μετανάστευση, το να έχεις άρρηκτους δεσμούς αγάπης με κάποιους ανθρώπους. Όχι, πώς δεν τα καταφέρνουν οι άνθρωποι που φεύγουν χωρίς τέτοια υποστήριξη, μα απλά σκέφτομαι πως είναι πολύ σημαντικό όταν υπάρχει. Πιστεύω πως δεν αισθάνεται κανείς μόνος όταν ξέρει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον/την βγάζουν απ' το μυαλό τους...

Τη μέρα που μας είπε πως φεύγει και τη μέρα που έφυγε έβαλε και είδα την Πολίτικη Κουζίνα. Την πρώτη φορά ασυνείδητα, ήταν η πρώτη ταινία που μου ήρθε. Τη δεύτερη συνειδητά, γιατί είναι μια ταινία που μιλάει για τα ταξίδια, τα εξωτερικά και τα εσωτερικά. Και για τους δεσμούς που ενώνουν τους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Βλέποντας την ταινία ένιωσα τη συγκίνηση του αποχωρισμού, μα πήρα και μια δόση ρεαλισμού: Δεν μας συμβαίνει και καμιά τραγωδία. Δεν συγκρίνεται η δική μας εμπειρία με τους μετανάστες που έφευγαν το '60 και γύριζαν έπειτα από πενήντα χρόνια... Εμείς, δόξα τω Θεώ, μπορούμε να μιλάμε, ακόμα και να βλεπόμαστε κάθε μέρα!
Πιο πολύ απ' όλα στην ταινία μου "μίλησε" ο παππούς του Φάνη. Κι εγώ τα ίδια αφήνω ευχή.
 "Άμα φεύγεις από έναν τόπο, πρέπει να μιλάς για τον τόπο που πας, όχι για τον τόπο που άφησες."
 "Φάνη γιαβρί μου, εμένα διες. Όπου και να βρίσκεσαι να κοιτάζεις τα άστρα. Γιατί εκεί στον ουρανό υπάρχουν πράγματα που βλέπουμε και πράγματα που δε βλέπουμε. Εσύ να μιλάς για τα πράγματα που δε βλέπουμε. [..] Είναι όπως με το φαΐ. Σε μέλει εσένα αν δε βλέπεις το αλάτι όταν το φαΐ είναι νόστιμο; Δε σε μέλει! Εκεί όμως είναι η ουσία. Στο αλάτι."

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

«Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» - άποψη

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράψω κριτική σ' αυτό το -ίσως τελευταιο- βιβλίο της Άλκης Ζέη, το απολύτως αυτοβιογραφικό. Αν είστε από εμάς που τη θεωρούμε πνευματική μας γιαγιά, τότε αυτό το βιβλίο θα σας φέρει μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Πολλά χαμόγελα -η κυρία Ζέη δεν έχει χάσει το χιούμορ της που το χρωστάει στον μπαμπά της-, τη χαρά του εξερευνητή που ανακαλύπτει τα βιογραφικά στοιχεία στα μυθιστορηματά της... και κάποια ζήλεια για την απίστευτη ζωή που έζησε (και φανταστείτε ότι το βιβλίο σταματάει στα είκοσί της χρόνια) !!!
Η φωνή της αφηγήτριας-συγγραφέα έχει την αγαπημένη και οικεία μας απόχρωση. Η Μέλια, η Σάσα, η Ελευθερία, ο Πέτρος δεν έχουν μεγαλώσει και μπορούν ακόμα να σκέφτονται ως παιδιά...
Δεν μπορούσα να του βάλω κάτι λιγότερο από πέντε αστεράκια και δεν μπορώ να φανταστώ με τίποτα πώς θα φαίνεται το "Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο" σε κάποιον που δεν μεγάλωσε με Άλκη Ζέη.

ΥΓ1: Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει και στην αδερφή της, τη Λενούλα, νυν Ελένη Κόκκου, στην οποία αφιερώνει το βιβλίο αφού εκείνη τη βοήθησε να θυμηθεί πολλά πράγματα.

ΥΓ2: Αν θέλετε να έχετε μια ακόμη πιο πλήρη εικόνα των μαθητικών της χρόνων μπορείτε να διαβάσετε το E.Π. της πολυαγαπημένης Ζωρζ Σαρή.


 [Αυτή η βιβλιοκριτική -και πιθανώς και άλλες που θα ακολουθήσουν- πρωτοδημοσιεύονται στο εκπληκτικό site κοινωνικής δικτύωσης βιβλιόφιλων goodreads ]

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Athens by day 0.1 (στην Εθνική Βιβλιοθήκη)

Τέταρτη εβδομάδα που είναι κλειστό το ΕΚΠΑ και τα νεύρα μου, όπως και πολλών φίλων μου, έχουν τεντώσει. 'Εχω φάει τα σίδερα, θέλω τουλάχιστον να γραφτώ σ' αυτήν την έρμη τη νομική, να μην είμαι ξεκρέμαστη. Αισθάνομαι όπως περίπου πρέπει να αισθάνονται οι άνεργοι. Ένα άχρηστο, παράταιρο κομμάτι της κοινωνίας. Τέλος πάντων. Για να καταπολεμήσω αυτήν την αίσθηση αεργίας εκτός από το να παριστάνω τη νοικοκυρά στο σπίτι, να διαβάζω και να σερφάρω στο ίντερνετ (εναλλάξ) μέχρι να βαρεθώ, έχω υιοθετήσει την πολύ ωραία λύση να κάνω βόλτες το πρωί στο κέντρο μόνη ή με παρέα. Και η κάθε βόλτα δε με έχει απογοητεύσει μέχρι στιγμής.

Σήμερα γράφτηκα στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα να ανέβω όλη εκείνη τη μεγαλόπρεπη σκάλα, αλλά πήρα θάρρος από κάτι τουρίστες που είδα να στέκονται ψηλά, στην είσοδο. Με το που έσπρωξα την βαριά πόρτα εκστασιάστηκα. Η εσωτερική όψη της μου θύμισε λίγο Hogwarts. Ο χώρος μυρίζει ξύλο και παλιά βιβλία -λογικό βέβαια αφού το ξύλο κατά κάποιον τρόπο είναι ένα πολύ παλιό βιβλίο. Όλοι μιλάνε ήρεμα και τα οι μοκέτες απορροφούν κάθε θόρυβο.
Το αναγνωστήριο είναι σχετικά μικρό και συνεπώς είναι συγκλονιστικό το ότι όλο το υπόλοιπο τεράστιο αυτό κτίριο είναι γεμάτο ως τα μπούνια με βιβλία.
Έπεσα στη μέρα που κράσαρε το ηλεκτρονικό σύστημα ανεύρεσης τίτλων και ευτυχώς που τα Άπαντα του Καρούζου που ζητούσα είναι τόσο παλιά ώστε μπόρεσα να τα βρω με "αναλογική" αναζήτηση του ονόματος του ποιητή στα αρχειοθετικά συρταράκια. Μικρές καθημερινές στιγμές που καταδεικνύουν το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η απόλυτη εξάρτησή μας από τους υπολογιστές.

Σημείωσα διάφορους στίχους ή και ολόκληρα ποιήματα που μου άρεσαν, ένα εκ των οποίων ταιριάζει και με τον καιρό.

Η βροχή μεγάλη με νερά πολλά
κλείνει την πραγματικότητα
για νά ’μπει καθένας μέσ’ στα παραμύθια
πέρ’ απ’ την οργή του κεραυνού
μονάχος.

 

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Η συναυλία του καλοκαιριου... που έγινε φθινόπωρο

Την Κυριακή ήταν η συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα στο Θεάτρο Βράχων - Μελίνα Μερκούρη.
Γενικά ήταν μια πολύ ωραία συναυλία, με τραγούδια πιο πρόσφατα (από τη Γελαστή Ανηφόρα), αλλά -εννοείται- και τα κλασικά (Σιγά μην κλάψω, Γιορτή, Δρόμος και άλλα). Θα θέλαμε ίσως λίγα ακόμα, μα από τη μια η ώρα ήταν δώδεκα και πολύς κόσμος έμενε μακριά και την επόμενη είχε δουλειές, σχολεία (εκτός από την αδερφή μου είδαμε και μερικά άλλα σχολιαρόπαιδα). Κι από την άλλη, εδώ που τα λέμε ήταν και το κοινό λιγάκι χλιαρό (δηλαδή όχι αρκετά πωρωμένο) και δεν ζήτησε δεύτερο ανκόρ... Εγώ, η αδερφή μου και η Πολυτίμη, ίσως επειδή δεν τον είχαμε ξαναδεί από κοντά πωρωθήκαμε τρελά. Ο άνθρωπος τα έδωσε όλα όπως επίσης και οι μουσικοί του, ο περίφημος Τίτος... Τα φωτορυθμικά ηλέκτριζαν την ατμόσφαιρα...
Μας άρεσε που όταν άρχισαν κάποιοι να φωνάζουν τα κλασικά "Φασίστες, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες", εκείνος είπε πως δεν του αρέσουν τέτοια συνθήματα και πως ο φασισμός αντιμετωπίζεται μόνο με την ψύχραιμη σκέψη. Υπέρτατος!

Η συναυλία εννοείται αφιερώθηκε στον Παύλο Φύσσα χωρίς πολλά λόγια...


Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Αναμνήσεις της τελευταίας χρονιάς μας ως μαθητές

11/9/12 (τελευταία πρώτη μέρα στο σχολείο)
Αφού έχουμε μπει στην τάξη ως Β1 -πάντα κεφάτοι και ομιλητικοί- ανοίγει απότομα η πόρτα και ξεπροβάλει ο κύριος Μπ. φωνάζοντας: ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΓΕΣΤΕ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ; Τον κοιτάμε απορημένοι, σκάει χαμόγελο: "Καλημέρα!"

17/10/12
Επίσκεψη στο μουσείο της Ακρόπολης με τις ιστορικές λιβελούλες!

 1/11/12
-Τάσο παιδί μου τι διαβάζεις; (η κυρία Π.)
-Θα απαντήσω όπως οι βουλευτές στην εξεταστική επιτροπή. "Δεν ξέρω, δεν έχω επικοινωνήσει με τον υπεύθυνο"

21/11/12
Οι θετικοί διαβάζουν ιστορία και οι θεωρητικοί φυσική. Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ...

22/11/2012
Σήμερα γράψαμε έκθεση τέσσερεις ωρες συνεχόμενα, μετακινούμενοι από τάξη σε τάξη :Ρ

3/12/2012
Σήμερα κάθησε μια πεταλούδα στη μύτη της Σωτηρίας

13/12/2012
Ενημερωθήκαμε αναλυτικά από τον ΟΚΑΝΑ για τα αρνητικά και τα... θετικά των ναρκωτικών  :P

14/1/13
Η κυρία Μ. αναφωνεί το αμίμητο "Η ουσία είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία!"
(επίσης να μην ξεχνάμε και το:)
"Τσακώνεσαι γειτόνισσα;"
 "Στα νύχια στέκομαι!"

25/1/13
Η κα της Κοινωνιολογίας στη Σωτηρία: "Σωτηρία, μη γίνεσαι Τάσος!"

Η κα Π. στον Τάσο (αφού έχει μιλήσει πάλι για την οικογένειά του) : "Τάσο, τη γιαγιά σου αισθάνομαι σαν να την ξέρω!"

Κοντά στις 29/1
Ο Σταμάτης γράφει το αριστουργηματικό ποίημα του, του οποίου μια φράση θα συμπλήρωνε στο μέλλον τις δικές μας. "...και πορτοκάλια!"

15/2
Έχουμε κρύψει τη ζακέτα του Τάσου, εκείνος την ψάχνει μανιωδώς. Σε κάποια φάση την φοράω και με κοιτάει δυο τρεις φορές διακοπτόμενα πριν συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι η ζακέτα του!

Επίσης έγινε η μοναδική άσκηση σεισμού της χρονιάς, κι εμείς δεν το πήραμε χαμπάρι γιατί είχαμε κενό και συζητούσαμε!

25/2/13
Το ρίχνουμε έξω στη Μποέμισσα υπό το γενικό σύνθημα "Να καούν οι Πανελλήνιες - Να ζήσει το θεώρημα του Γ. !! (ξέρετε :Ρ)

7/3/13
Τσικνοπέμπτη, γίνεται ψιλοχαμός αλλά τελικά καταφέρνουμε να παραγγείλουμε σουβλάκια! Τα περισσευτούμενα ποτηράκια τα αφήνουμε στο γραφείο, με ένα σημείωμα "Ευγενική χορηγία του Γ4"!

15/3/2013
Los Mascarados!

20/3/13
Φταρνίζονται ταυτόχρονα μέσα στην τάξη ο Λούης και η Σωτηρία!

29/3/13
Ο Χρήστος καταφέρνει να χωρέσει στο κάτω ντουλάπι στης τάξης μας!
Παίζουμε με την κασσετίνα του Τάσου και ο Νίκος που είναι ψηλός τη βάζει μέσα στο μεγάφωνο έξω από το παράθυρό μας!

5/4/13
Ζούμε μια παράνοια στην ώρα της κυρίας Κ. Η Βιβή και ο Αλέξανδρος γαμπρός και νύφη... αντίστοιχα και διάφορα ειπώθηκαν, έχουμε γίνει σίγουρα ρόμπα στο γραφείο!

Στο διάλειμμα ο Έρικ τρώει τούμπα με το skate της Πηνελόπης.

Μετά σταματάνε οι σημειώσεις γιατί άρχισε να σταματάει και το σχολείο :P


Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

[Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα..] - Κώστας Καρυωτάκης

Σὰν δέσμη ἀπὸ τριαντάφυλλα
εἶδα τὸ βράδυ αὐτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη
στοὺς δρόμους εὐωδιά.
Καὶ στὴν καρδιὰ
αἰφνίδια καλοσύνη.
Στὰ χέρια τὸ παλτό,
στ᾿ ἀνεστραμμένο πρόσωπο ἡ σελήνη.
Ἠλεκτρισμένη ἀπὸ φιλήματα
θά ῾λεγες τὴν ἀτμόσφαιρα.
Ἡ σκέψις, τὰ ποιήματα,
βάρος περιττό.

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε
τὸ καλοκαῖρι αὐτό.
Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,
γιὰ ποιὲς ἀγάπες
γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.





                                                                                                                   
(Αυτό το ποίημα μου θυμίζει τη μελαγχολική μετάβαση από το Καλοκαίρι στο Φθινόπωρο...)

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Ναι ρε, θέλω να πάω εκκλησία!

Διαβάζω πως ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές. Άλλο ένα σπουδαίο επίτευγμα από την κυβέρνηση. Νομίζω πως με την ψήφιση αυτού του νόμου υπογράψαμε την καταδίκη μας ως κράτος.
Αλλά πρώτα ας κάνω μερικές διευκρινίσεις. Δεν είμαι θρησκόληπτη, ούτε θρησκομανής (αν υπάρχει τέτοιος όρος), ούτε τυπολάτρης, ούτε χρυσά αυγά (αυτοί είναι οι πλέον αντίχριστοι), ούτε τίποτα σχετικό. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό σύμφωνα με την ορθόδοξη πίστη. Ως εκ τούτου η Κυριακή ημέρα (δηλαδή η μέρα του Κυρίου) είναι εξαιρετικά σημαντική για μένα και -κανονικά- για όλους τους χριστιανούς. Πρώτα απ' όλα για τη Θεία Λειτουργία. Είναι μια-δυο ώρες από τις 168 της εβδομάδας (περίπου το 0,03% για τους αριθμολάγνους) κατά τις οποίες νιώθω λίγο πιο κοντά στο Θεό, ακούω τα λόγια του και παίρνω δύναμη από Αυτόν. Πέραν τούτου, όλη η υπόλοιπη αναστάσιμη αυτή μέρα είναι αφιερωμένη στο Θεό και επομένως μόνο με καλά -και όχι κερδοφόρα- έργα (θα έπρεπε να) ασχολούμαστε.
"Και πόσοι νομίζεις ότι πάνε εκκλησία και τα λοιπά κουκλίτσα μου; Για τους περισσότερους Ελληνες, τίποτα δε λέει η Κυριακή από θρησκευτικής απόψεως τουλάχιστον", θα έλεγαν πολλοί. Ωστόσο ακόμα η επίσημη θρησκεία του κράτους είναι η ορθόδοξη χριστιανική αν δεν απατώμαι. Επίσης, αν δεν απατώμαι, κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο διασκορπίζονται διάφοροι πολιτικοί σε όλη την περιφέρεια για "να παρακολουθήσουν με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία", να τους πάρουν οι κάμερες και να μαζέψουν ψηφαλάκια-πόντους από το ανάλογο κοινό. Αυτό για μένα είναι το χειρότερο από όλα. Και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο δε γίνεται!
Και το ίδιο ισχύει και για τους "απλούς" πολίτες. Όχι να κατεβάζουμε ό,τι βρισίδι ξέρουμε στο Χριστό, στην Παναγία και τους αγίους (μα γιατί να το κάνει αυτό, ακόμα κι ένας άθεος;), να μην πατάμε πόδι στην εκκλησία, να τρώμε σουβλάκια Μεγάλη Παρασκευή και μετά να απαιτούμε από το Θεό να σώσει την Ελλάδα, και μόλις αρρωστήσει το παιδί "βόηθα Παναγία μου"... Και την Κυριακή του Πάσχα, φίσκα οι εκκλησίες, "για το καλό". Ποιο καλό αναρωτιέμαι... Υπάρχουν φυσικά και οι δηλωμένοι άθεοι, που κατά τη γνώμη μου είναι τελικά και οι πιο ντόμπροι, ιδίως εκείνοι που σέβονται το πιστεύω σου. Εκείνοι έρχονται για το παραδοσιακό κομμάτι.

Για να επανέλθω και να ολοκληρώσω λοιπόν το θέμα, μετά από το σημερινό, δεν θα πρέπει να έχουμε μούτρα εθνικώς να ξαναζητήσουμε τίποτα από το Θεό, ούτε να παραπονεθούμε ότι μας εγκατέλειψε. Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που Τον εγκαταλείψαμε.








ΥΓ: Έχω υπόψη μου ότι οι άνθρωποι γενικά είναι εναντίον του νόμου επειδή χάνουν τη μόνη σταθερή αργία στην εβδομάδα, αλλά επικέντρωσα στον τομέα που με ενδιέφερε -το γιατί είναι αργία αυτή η μέρα.

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Το Φρούριο.

Αυτό είναι ένα ντοκιμαντέρ για τα όρια της αγάπης και για μια ζωή τελείως έξω από τη δική μας πραγματικότητα. Απλά εξαιρετικό.


Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Για την Αντιγόνη

Προχτές η θεατρική ομάδα του σχολείου μου παρουσίασε στο θέατρο Πορεία την παράσταση "Για την Αντιγόνη". Χρησιμοποιήθηκε το κείμενο του Σοφοκλή, η Ισμήνη του Ρίτσου, και κομμάτια από την Αντιγόνη του Μπρεχτ, του Ανούιγ και του Καμπανέλλη. Η σύνθεσή τους ήταν δύσκολη και αν κρίνουμε από το υψηλής αισθητικής αποτέλεσμα, η προσπάθεια της καθηγήτριας, κυρίας Π. που σκηνοθετεί, σκηνογραφεί και οργανώνει κάθε πτυχή της παράστασης ήταν τεράστια και της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια, όπως αξίζουν βέβαια και στους υπόλοιπους συντελεστές και κυρίως στα παιδιά που έπαιξαν και τραγούδησαν ωσάν επαγγελματίες!
Συνοψίζω την "κριτική" μου στο ότι σε δυο-τρία σημεία της παράστασης με ιδιαίτερη ένταση βούρκωσα, πράγμα που δε συνηθίζω. Και αυτό συνέβη γιατί σε εκείνα τα σημεία απλά έφυγε το μυαλό μου. Λίγο μόνο έσπρωξα τον εαυτό μου να ξεχάσει ότι τα παιδιά ήταν ηθοποιοί, φίλοι μου κάποιοι, και έπαιζαν αυτό που με άπειρες πρόβες είχαν προετοιμάσει. Άφησα το μάτι μου να θολώσει κι από αυτά τα οικεία μου πρόσωπα, να μείνει μόνο ό,τι άνηκε στο σανίδι εκείνη τη στιγμή. Η Αντιγόνη που περιφρονεί κάθε στερεότυπο και εξουσία, η ίδια που αποχαιρετά τη ζωή κλαίγοντας και που κρεμιέται από τις κορδέλες της ζώνης της "πράσινες, κόκκινες, γαλάζιες, σαν ένα παιδικό γιορντάνι", ο Κρέοντας αλαζόνας, να μην καταλαβαίνει τίποτα τυφλωμένος από τη δύναμη της εξουσίας και την πεποίθηση ότι όλοι είναι εναντίον του, ο Κρέοντας που συνθλίβεται μπροστά στη Μοίρα που ο ίδιος ύφανε...( Ποιος μπορεί να μην κλάψει μπρος σε έναν πατέρα που θρηνεί κι οδύρεται και φωνάζει πάνω στο πτώμα του νεκρού γιου του, κι αντηχεί η απόγνωσή του μες στον κλειστό χώρο γιατί το ξέρει πως εκείνος είναι υπαίτιος για αυτό;...) Η Ισμήνη συντηρητική, ρηχή, η Ισμήνη του Ρίτσου ηλικιωμένη να αναθυμάται μέσα στη σκόνη της λήθης...
Πόσοι Κρέοντες (μα πόσοι!) και Αντιγόνες και Ισμήνες και φύλακες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν σ' αυτόν τον κόσμο... -Αίμονες άραγε; υπάρχουν ακόμα;-
Πολύ εύστοχος ο συνδυασμός (μέσω Μπρεχτ) με το ναζιστικό καθεστώς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ειδικά στους καιρούς μας.
Τα παιδιά πάντως τα άντεξε η σκηνή κι αυτό φάνηκε στο παρατεταμένο χειροκρότημα, μέχρι να κοκκινίσουν οι παλάμες μας και να χορτάσουν οι καρδιές μας...


ΥΓ: Φυσικά ο Φρουρός, η Αντιγόνη και ο Αίμονας εκδικήθηκαν τον Κρέοντα για τα χαστούκια και τις σπρωξιές που έφαγαν, κυνηγώντας τον μετά το τέλος της παράστασης σε όλο το τετράγωνο...

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Ε.Ρ.Τ.

Αχ Μάνο, σήκω από το μνήμα σου!
Ξεγλίστρα άυλος,
πιάσε την άκρη του Τρίτου από το Μέγαρο
και σύρε τη σ' όλα τα ραδιόφωνα απανταχού της γης.
Σήκω Μάνο,
θέλουν να κλείσουν το σπίτι που μας μεγάλωσε...
θέλουνε να μας πνίξουν τα σκουπίδια...
διατάξανε βομβαρδισμό της Λιλιπούπολης...
Σήκω σου λέω, ξύπνα, να βάλεις μια τάξη!
Να πεις: "Το τέρας δεν θα καταπιει τον πολιτισμό."
ή κάτι άλλο απρόσμενο με το δικό σου μόνο τρόπο.
Να σιγήσει η "δεξιά". Να σιγήσει η "αριστερά"
Και μες στη σιωπή να ηχήσει το οικείο μας Σήμα.
Να επιστρέψεις στη γαλήνη σου...

Λιλιπουπολίτισσες, Λιλιπουπολίτες,
είμαστε ένα από παιδιά, το ξέρετε.
Τα παιδιά δεν ξεχνούν.
Και τα παιδιά που υπήρξαμε δεν θα σβηστούν.


(Αφιερωμένο στη στιγμή που έπεσε το σκότος. )
*****************************************


Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν ένα σοκ. Όλη μέρα δεν ξεκολλάω από την αναμετάδοση στο ίντερνετ. Προσπάθησα να γράψω ένα κείμενο, δεν ήταν όσο καλό ήθελα, είμαι συγχισμένη για αυτό δεν μπορούσα να το συγκροτήσω. Μου βγήκε σε κάτι σαν ποίημα, ένα συναισθηματικό ξέσπασμα εν πάσει περιπτώσει. 


Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Θεωρητική και μαθηματικά: μια φιλόδοξη προσέγγιση που δεν πέτυχε και τόσο.

Εναλλακτικός τίτλος από τον Michael: " De profundis"


 Από το "Ο Μέτοικος και η συμμετρία" του Τεύκρου Μιχαηλίδη, εκδόσεις Πόλις.
[...] "Και το όνομα Μπουρμπακί; " ρώτησα. "Πού το βρήκαν; Ελληνικό ακούγεται."
"Είναι! Η οικογένεια Μπουρμπακί είναι ελληνικής καταγωγής, από την Κεφαλλονιά. Μετανάστευσαν στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο Κωνσταντίνος Βούρβαχης, μετανάστης δεύτερης γενιάς ήταν αξιωματικός του Ναπολέοντα. Όταν ξέσπασε η ελληνική επανάσταση, κατέβηκε να πολεμήσει στην Ελλάδα και σκοτώθηκε. Ο γιος του [...] στους διάφορους πολέμους είχε αρκετές επιτυχίες, έκανε όμως και μερικές γκάφες. Γι' αυτό οι φοιτητές της Εκόλ Νορμάλ, που είχαν έντονες αντιμιλιταριστικές διαθέσεις, τον είχαν εντάξει στα καλαμπούρια τους. Είναι παράδοση της Σχολής στην τελετή υποδοχής των νέων φοιτητών να εκφωνεί ένα λόγο ο "κύβος" ο αρχηγός δηλαδή των τελειοφοίτων με κύριο σκοπό να... ψαρώσει τους καινούριους. Το 1923 κύβος ήταν κάποιος Ραούλ Ισόν. Μιλώντας στους πρωτοετείς, τους παρουσίασε μια τελείως ασυνάρτητη θεωρία, δημιούργημα δήθεν του "διάσημου εξόριστου μαθηματικού Μπουρμπακί". Όσοι από τους καινούργιους, στην προσπάθειά τους να κάνουν καλή εντύπωση διέπραξαν το λάθος να ισχυριστούν ότι γνώριζαν τη θεωρία, ότι την είχαν μελετήσει, ότι γνώριζαν το έργο του (ανύπαρκτου) μαθηματικού Μπουρμπακί κι ένα σωρό άλλες ανοησίες, έγιναν ο περίγελως της σχολής. Μετά απ' αυτό, το όνομα Μπουρμπακί εντάχθηκε στην ιδιαίτερη γλώσσα των "νορμαλιέν".
Έτσι, όταν οι εν δυνάμει συγγραφείς του φιλόδοξου συγγράματος, που ήταν όλοι απόφοιτοι της Εκόλ Νορμάλ, αποφάσισαν ότι ένα ενιαίο σύγγραμα έπρεπε να έχει κι ένα μοναδικό συγγραφέα, υιοθέτησαν το όνομα Νικολά Μπουρμπακί. [..]
"Από μια πλάκα δηλαδή, ε;"
"Και δεν ήταν η μοναδική. [..] Το κύρος το εξασφαλίζουν οι πρωτότυπες δημοσιεύσεις. Γι' αυτό και έστειλαν στην Ακαδημία των Επιστημών μια δημοσίευση από τον Νικολά Μπουρμπακί. Η Ακαδημία, που δημοσιεύει αποκλειστικά ανακοινώσεις που γίνονται από φυσικά πρόσωπα, αυτή την φορά την πάτησε και έκανε δεκτό το κείμενο. Στη συνέχεια ο Μπουρμπακί χρίστηκε μέλος της Ακαδημίας μιας ανύπαρκτης χώρας, της Πολδαβίας. Φρόντισαν και την οικογενειακή του ζωή. Τον πάντρεψαν με την κυρία Biunivoque, την κυρία Αμφιμονοσήμαντη δηλαδή. Το ζεύγος απέκτησε και μια κόρη, την Μπετί. Στη συνέχεια τύπωσαν και το αγγελτήριο του γάμου της με τον Έκτορα Πετάρ. Να, έχω ένα αντίτυπο".
Μου έδειξε το αντίτυπο, γεμάτο μαθηματικά λογοπαίγνια, ακατανόητα για τους αμύητους [...]
"Αναρωτιέμαι αν βρίσκουν καιρό ανάμεσα στις πλάκες να ασχοληθούν και με τα μαθηματικά" σχολίασα. Γέλασε:
"Μην τα μπερδεύεις. Τα βιβλία των Μπουρμπακί συγκαταλέγονται στα πιο σοβαρά μαθηματικά συγγράμματα όλων των εποχών. [..] Χάρη στα τεύχη των Στοιχείων που έχουν κυκλοφορήσει, τα μαθηματικά πατούν πια σε γερές βάσεις".

Και τώρα πείτε μου εσείς αγαπητοί μη-μαθηματικοί αναγνώστες, αν μετά από τις άνωθεν παραγράφους δεν αισθάνεστε μια τρομερή συμπάθεια και ενδιαφέρον για αυτόν τον παράξενο κόσμο των μαθηματικών [και πού να διαβάζατε παρακάτω, για τις συνελεύσεις των Μπουρμπακί που επιδίωκαν να είναι όλο αναρχία γιατί πίστευαν ότι ο "σιδερωμένος" διάλογος δεν προσφέρεται για μεγάλες ανακαλύψεις.] Η αλήθεια είναι ότι οι μαθηματικοί δε στέκουν και πολύ με τα καλά τους -να θυμηθώ τον Τζων Νας ή τον Μπ. Ράσελ - και αυτό και μόνο είναι που θα μπορούσε να με ιντριγκάρει. Τι είναι αυτό που σε φέρνει ένα βήμα πριν την τρέλα; Η ανάλυση της λογικής υποθέτω πως είναι η απάντηση χοντρά-χοντρά, η οποία, όπως μαθαίνουμε κι απ' το Logicomix, αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση...
Ενδεικτικά παραθέτω μεταμεσονύκτιο sms-διάλογο με την αγαπητή φίλη Πολυτίμη:
Εγώ: - 01:01 . Αυτό σημαίνει ότι κάποιος με σκέφτεται αμφιμονοσήμαντα; (έχω μάθει τρομάρα μου ότι αυτές τις ένα προς ένα συναρτήσεις τις λένε αμφιμονοσήμαντες και μέχρι εκεί)

Η Πολυτίμη μετά από μισή ώρα επιλεξεί:
-Με φρικάρεις. Αρχικά αυτό τι θα σήμαινε; Ότι σε σκέφτεται αυτός όσο ή όπως τον σκέφτεσαι εσύ; Μάλλον τόσο όσο είναι σωστό γιατί αν έπαιζε ρόλο ο τρόπος κι αν ο τρόπος είναι η -γραφική παράσταση της συνάρτησης- τότε θα έπρεπε η αντίστροφη συνάρτηση να ταυτίζεται με τον τύπο συνάρτησης "τρόπο" αλλά αυτό δε νομίζω να ισχύει σε κάθε περίπτωση, εκτός αν μιλάμε για συγκεκριμένη περίπτωση (ψ=χ). Αντίθετα η ποσότητα (ή πιο σωστά η αμοιβαιότητα της ποσότητας) εξασφαλίζεται από τον ορισμό της αμφιμονοσήμαντης, Άρα αποδεχόμαστε αυτήν την περίπτωση. Να σκέφτεται ο ένας τον άλλο στον ίδιο βαθμό αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο.. Αλλά και αυτό είναι λάθος. Χρειάζομαι άλλα πέντε μηνύματα για να στο εξηγήσω και βαριέμαι να γράφω :(

Αρχικά και πρώτα απ' όλα, ένας "θεωρητικός" (εννοώ αυτούς που έχουμε επιλέξει τη θεωρητική κατεύθυνση) δεν μπορεί παρά να νιώσει δέος, ίσως και συγκίνηση μπροστά στην άψογη και ακριβή έκφραση αυτής της παραγράφου. Φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα. Και αυτό είναι που κάνει εμάς ( εμένα τουλάχιστον) τη θεωρητική να σκάω από τη ζήλια μου που δεν μπορώ να κατανοήσω αυτόν τον κώδικα γραφής. Και δεν είναι μόνο η μαγεία των μαθηματικών, που μόνο να την νιώσω σαν αεράκι μπορώ και όχι μέσα στους πόρους όπως οι θετικοτεχνολογικοί, αλλά και το ότι ανεπαίσθητα ξεκινά να ανοίγεται ένα χάσμα μεταξύ αυτών που καταλαβαίνουν τι συμβαίνει σ΄αυτό το μάθημα -αλλά και στη φυσική για να είμαστε δίκαιοι- και των υπολοίπων. Γίνονται "αυτοί" (οι θετικοτεχνολογικοί) και "εμείς" (οι θεωρητικοί). Μόνο που "εμείς" είμαστε οι ξενέρωτοι της υπόθεσης. Δικαίως και αδίκως.
Η αλήθεια είναι ότι φέτος αισθάνθηκα περισσότερο από ποτέ την κατεύθυνσή μου να ηττάται, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο. Σπεύδω όμως να διευκρινίσω: να "ηττάται" στη μέση εκπαίδευση. Και αυτό γιατί οι φύση των θετικών μαθημάτων είναι τέτοια που ο μαθητής εξετάζεται δίκαια πάνω σε θεωρία και άσκηση κι αυτός που κατέχει καλύτερα και τα δυο και που είναι πιο εύστροφος παίρνει τους βαθμούς που δικαιούται. Κι ας λύσει την άσκηση με όποιο τρόπο θέλει, αν η τεκμηρίωση είναι επαρκής, όλα καλά. Αυτό δε συμβαίνει στη θεωρητική, ή δε συμβαίνει απόλυτα. Στη θεωρητική επειδή οι καρεκλοκένταυροι του παιδαγωγικού ινστιτούτου δεν έχουν κάτσει να σκεφτούν πώς θα μπορούσαν να εξετάσουν τις απαιτούμενες γνώσεις και νοητικές ικανότητες των μαθητών έχουν άτυπα ορίσει ως βασικό κριτήριο την απομνημόνευση. Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση: Δε βρίσκω κακό, τουναντίον μάλιστα, το να μαθαίνουμε πράγματα. Αυτό είναι κάτι απαραίτητο, πρέπει να εσωτερικεύουμε τη γνώση για να τη χρησιμοποιούμε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Κατανοώ επίσης ότι το "με δικά μου λόγια" έχει ένα όριο, δεν μπορούμε να αλλάζουμε το νόημα ή την ποιότητα του κειμένου. Αλλά το να αισθάνομαι ανασφαλής επείδη είπα "της ζωής" αντί για "του βίου" με εξοργίζει. Εμείς λοιπόν σε αρκετά μεγάλο βαθμό εξεταζόμαστε ως προς το ποιος μπορεί να θυμηθεί τα περισσότερα εν ολίγοις. (Στο Πανεπιστήμιο τα πράγματα αλλάζουν νομίζω...)
 Υπάρχουν βέβαια και μαθήματα, εκτός της Φιλοσοφίας που μέρος της είναι η Λογική (άρα θεωρητικά μαθηματικά), που έχουν κοινά στοιχεία με τα μαθηματικά. Βασικά αυτά είναι το συντακτικό και κυρίως των λατινικών, γιατί είναι πολύ πιο σίγουρο και δομημένο. Για να κάνεις συντακτικό λοιπόν προϋποτίθεται ότι έχεις μάθει ένα σωρό βαρετούς κανόνες γραμματικής (ώστε να μπορείς να αναγνωρίσεις τύπους ρημάτων, ουσιαστικών κλπ) και συντακτικού (ποιες προτασεις πάνε με ποιες εγκλίσεις, πώς εισάγονται κλπ). Η αποζημίωση είναι η χαρά του να μπορείς να αποκωδικοποιήσεις τη δομή ενός κειμένου και να καταλάβεις και αρκετά πράγματα για το περιεχόμενο ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλές λέξεις. Για αυτό αισθάνεσαι πως άξιζε τον κόπο. Το συντακτικό βασίζεται σε μια χορογραφία σκέψεων απλή ή αρκετά πολύπλοκη πολλές φορές για να λυθεί το εκάστοτε πρόβλημα, πράγμα που νομίζω πως συμβαίνει και στα μαθηματικά. Αξίζει επίσης να μαθαίνεις ένα σωρο αλλόκοτους αρχικούς χρόνους για να αισθάνεσαι περήφανος και σίγουρος που ξέρεις ότι το οισοφάγος, βγαίνει από το φέρω + τρώγω -γιατί ο μέλλοντας του πρώτου είναι οίσω και ο αόρ. β' του δεύτερου έφαγον-. Η ετυμολογία είναι ατόφια ευχαρίστηση, ειδικά όταν μπλέκονται και ιστορικοί παράγοντες, παρανοήσεις που έγιναν λέξεις... Ομοίως και η ιστορία είναι παίδεμα αλλά πραγματικά όταν μαθαίνεις για αυτόν τον τύπο με τα γυαλάκια που είναι πάνω στο νόμισμα των 50 cents, χτυπάς στο κεφάλι σου στον τοίχο που δεν τον ήξερες πιο πριν. Αυτός κι ο άλλος πάνω στο 20λεπτο (ίσως θα έπρεπε να είναι αντίστροφα παρ' όλη μου την αγάπη για τον πρώτο) σου αποδεικνύουν ότι "πολιτικός" δεν είναι βρισιά, ότι άμα θέλει ο άνθρωπος κι έχει και ικανότητες πολλά μπορούν να γίνουν... Πού θέλω να καταλήξω: Όλα τα παραπάνω σε μορφώνουν, σε καλλιεργούν και οπωσδήποτε σου προσφέρουν ευχαρίστηση, ηδονή. Αυτή ακριβώς τη λέξη χρησιμοποιεί η Πολυτίμη
 "Όταν μαθηματικοποιώ μεγέθη που δεν έχουν σχέση με τα μαθηματικά... Απογείωση!" ή "Υπάρχουν κ προβλήματα, τα οποία θέλουν ομολογουμένως πολύπλοκη σκέψη κ αρκετή δουλειά για να τα λύσεις. συνήθως πας με δοκιμές. Μπας κ λύνεται με fermat; Ή μήπως με Bolzano; Ή μήπως πρέπει να τα φέρω όλα στο πρώτο μέλος, να θεωρήσω συνάρτηση και να βρω μονοτονία; Πάντα πας σιγά-σιγά κ με το φόβο ότι μπορεί να μη σου βγει.. Το μυαλό σου στροφάρει συνεχώς, κάνεις τις πιο κουλές εικασίες. Γράφεις-σβήνεις κ πάει λέγοντας. Αλλά όταν σου κάτσει η λύση, νιώθεις άρχοντας. Νιώθεις ο βασιλιάς των μαθηματικών, λες θέλω να λύνω μαθηματικά μέχρι ο εγκέφαλος μου να γίνει πολτός. Αγαπώ τα μαθηματικααααααα. Ας μη μιλήσω όμως για το τι συμβαίνει όταν δεν καταφέρεις να λύσεις ένα πρόβλημα ε.. Ασ'το καλύτερα.. :/  Μαθηματικούλια μου :') "

Κάθε κατεύθυνση λοιπόν "τη βρίσκει" με τα δικά της, με γεια της με χαρά της. Δεν έχει δικαίωμα όμως "να τη βρίσκει" και με τις άλλες κατευθύνσεις; Να 'χει και λίγο πιο ανοιχτό μυαλό; -τα τυπικά φρασάκια της έκθεσης έχουν γίνει ένα με το πετσί μας πλέον-.
Ναι είναι απάντηση. Εύκολο στα λόγια, δύσκολο στην πράξη. Γιατί; Γιατί όσο ανεβαίνουμε τις τάξεις -στο Λύκειο κυρίως γίνεται αισθητό- τόσο αναγκαζόμαστε να αφιερώνουμε χρόνο και πνεύμα στην εξειδικευμένη μας κατεύθυνση και επομένως είτε δεν προφταίνουμε να ασχοληθούμε με τα των "άλλων", είτε γιατί είμαστε πολύ κουρασμένοι για να ασχοληθούμε ΚΑΙ με αυτά -"που στο κάτω κάτω, σκεφτόμαστε, δε θα μας χρησιμεύσουν άμεσα.."-. Τελικά λοιπόν καταλήγουμε να μην καταλαβαίνουμε τίποτα...
Καμιά φορά λέω από μέσα μου και γελάω, πως όταν το τρένο των μαθηματικών, της Μεγάλης Άλγεβρας συγκεκριμένα, έφευγε, εγώ είχα πάει τουαλέτα! Αντιστοίχως βέβαια χάνουν και οι θετικοτεχνολογικοί τα αρχαία, αλλά αυτά δεν τρέχουν.. Ενώ τα μαθηματικά... υπερταχεία! Άπαξ και τα χάσεις είναι δύσκολο να τα ξαναπιάσεις, μέσα στο σχολείο τουλάχιστον.
Συμπεραίνω λοιπόν. Μήπως θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να αλλάξει η διδασκαλία των μαθηματικών γενικής παιδείας; Να ας πούμε εμένα θα με βοηθούσε ένα καλύτερο βιβλίο, πιο μεγάλο, να σου θυμίζει μερικές βασικές έννοιες στην αρχή... Με το παράπονο θα μείνω. Διατηρώ και μια μικρή  ελπίδα ότι θα το ξαναβρώ το τρένο στο μέλλον.
Διότι, για να επανέλθω στο αρχικό θέμα, είμαι πεπεισμένη ότι τα μαθηματικά έχουν "κάτι".
Κι  φτάνοντας στο τέλος του σχολείου θα επιθυμούσα κάτι απ' το "κάτι". Δε θέλω απλά να παραγωγίζω σαν αριθμομηχανή (που κι αυτό υποτυπωδώς μπορώ δηλαδή). Θέλω να καταλάβω τι στο καλό είναι η παράγωγος. Και γιατί μας βοηθά να υπολογίσουμε τη λιγότερη δυνατή επιφάνεια για τα κουτάκια των αναψυκτικών, όπως με πληροφορούν οι φίλοι μου; Να συζητούσαμε και μια φορά: Τα μαθηματικά είναι άραγε εφεύρεση ή ανακάλυψη; Κινδυνεύω να πέσω σε αμπελοφιλοσοφίες και κατανοώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω τα ενδιαφέροντα πράγματα αν δεν μάθω τα αντίστοιχα της βαρετής γραμματικής των αρχαίων, αλλά δε γίνεται να βρεθεί μια μέση οδός για να μη το χάσουμε τελείως; (Η απελπισμένη κραυγή μιας θεωρητικής). Είναι γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι από τις δύσκολες εμπειρίες των μαθηματικών του σχολείου πάσχουν από αριθμοφοβία (η γεωμετρία είναι πιο απτή, πάντα μ' άρεσε και τα κατάφερνα). Κι εγώ το παθαίνω, άμα βλέπω να πλησιάζουν απειλητικά σύννεφα αριθμών μέσα σε παρενθέσεις και log και δεν ξέρω γω τι άλλο, φρικάρω εντελώς. Αυτό θα έπρεπε να το χτυπήσουμε στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Αλλιώς καταλήγουν οι μαθηματικοί μας να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο όταν μένουν να κάνουν μάθημα μόνο με όσους δίνουν πανελλαδικά το μάθημα!
Τέλος, όλα είναι πολύ μπερδεμένα. Αποτυχία η ανάρτηση.



Θα περιμένατε ίσως εικόνα με κοριτσάκι μπροστά σε χαοτικό πίνακα με συναρτήσεις. Ας μην είμαστε τόσο προβλέψιμοι. Μου αρέσει τόσο αυτή η φωτογραφία της Amelia Earhart, της πρώτης γυναίκας που διέσχισε μόνη αεροπορικώς τον Ατλαντικό...


Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Ανεβάζουμε ρολά

Μόλις έξι αναρτήσεις μετά την αρχή της σχολικής χρονιάς και τη δήλωση της προσωρινής παύσης εργασιών στο blog, επιτέλους θα ξαναρχίσω να ασχολούμαι!
Έξι αναρτήσεις, ένας ολόκληρος χρόνος γεμάτος κούραση, συγκινήσεις και ενδιαφέρουσες εμπειρίες: Πενταήμερη στις Σέρρες (ναι, το ξέρω ότι το σωστό είναι "πενθήμερη" αλλά μου βγάζει κάτι σε πένθος και δε μ' αρέσει...), δεθήκαμε με συμμαθητές και καθηγητές από σχολείο και φροντιστήριο, τραβήξαμε τα ζόρια όλοι μαζί, γελάσαμε με την αξιοθρήνητη κατάστασή μας, απογοητευτήκαμε, γιορτάσαμε, μέχρι και σε ρεμπετάδικο το κάψαμε μέσα στη χρονιά...

Για κάποιο λόγο η όλη κατάσταση μου θυμίζει το Apollo 13. Υπάρχουν αναλογίες ως προς την πορεία της χρονιάς και την πορεία του διαστημόπλοιου αλλά όχι και πολύ εύστοχες. Αυτά που πραγματικά μοιάζουν είναι η στιγμή της εισόδου του σκάφους πίσω στη γη και οι δυο βδομάδες των Πανελλαδικών. Έχεις δουλέψει και εσύ και πολλοί άλλοι άνθρωποι πίσω από σένα και όλοι αυτοί οι κόποι και η αγωνία για μια απειροελάχιστη (αναλογικά) στιγμή...
Σαν τον Tom Hanks λοιπόν λέω εκ των υστέρων:

Κύριοι, καθηγητές του 65 (είστε και πολλοί!), κυρία Κυριακή, κύριε Γιάννη (ρεμπέτη), κύριε Οβίδιε, κυρία Αλεξάνδρα, κύριε Γιώργο, κυρία Γωγώ, κυρία Παναγιώτα
φίλοι και συμμαθητές του Γ4, Γ10, Γ1θεωρ
Σωκράτη, Πρωταγόρα, Αριστοτέλη, Πλάτωνα,
κόντε Διονύσιε, Καβάφη, Βιζυηνέ, Παπαδιαμάντη, Αναγνωστάκη, Εγγονόπουλε, πονεμένη Μαρία, Παυλόπουλε κλειδαρά μου, γλυκέ Ιωάννου,
Τρικούπη, Κουμουνδούρε, λατρεμένε και υπεροβλικά γλυκούλη Βενιζέλε 
Φλέμινγκ, Κοχ και κυρίως Λαμάρκ και Charlie Δαρβίνε,
και όλοι εσείς οι τρελορωμαίοι μαζί με το κοράκι...

είμαι περήφανη που πέταξα μαζί σας! 

Προσγειωθήκαμε με επιτυχία και ασφάλεια πίσω στη ζωή που ταιριάζει με την ηλικία μας, μακριά από το άγχος και τη σοβαροφάνεια. Μένουν μόνο τα ποσοστά επιτυχίας του ταξιδιού μας (ήγουν οι βαθμοί ), αλλά προς το παρόν απολαμβάνουμε την ελευθερία μας!

Για το blog έχω φιλόδοξα σχέδια και πολλά πρότζεκτ που ελπίζω να υλοποιήσω.
Καλό καλοκαίρι!


(Για να καταλάβετε.. 1:08 του πρώτου βίντεο)








Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

10.000 προβολές αναρτήσεων του blog!

( Βασικά τίποτα δε σημαίνει. Γιατί έχουμε τέτοιο κόλλημα με τα "στρογγυλά" νούμερα;)

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Wii Transformers Prime -μια κριτική

Σήμερα το μπλόγκ έχει την ιδιαίτερη χαρά και τιμή να φιλοξενήσει μια κριτική του αδερφού του (εε.. του αδερφού μου) Γιάννη, σχετικά με ένα παιχνίδι στο Wii.

Το Transformers Prime είναι ένα παιχνίδι στο Nintendo Wii, βασισμένο στη σειρά παιχνιδιών Transformers Prime. 
Έχει 13 πίστες στις οποίες πρέπει να νικήσεις τα ρομπότ που βρίσκονται στο δρόμο σου.
Τα γραφικά είναι αρκετά καλά, η κίνηση είναι καλή αλλά το ενδιαφέρον είναι μέτριο γιατί δεν χρειάζεται ιδιαίτερη στρατηγική.
Μου πήρε τρεις εβδομάδες να το τελειώσω [και δεν ήταν και κολλημένος όλη τη μέρα...]

Συνολική βαθμολογία: 8/10
Γραφικά: 6/10
Χειρισμός: 9/10
Ενδιαφέρον: 7/10



[Συμφωνώ με την άποψη του Γιάννη και έχω να προσθέσω ότι αυτό το παιχνίδι δεν πιάνει μία μπροστα στο απίθανο Super Mario Galaxy (1 κατά προτίμηση), που έχει απίθανα γραφικά και μουσική και στόρι και δοκιμασίες και γενικώς αξίζει τα λεφτά του και να το προτιμήσετε]