Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Ο Έγχρωμος

Σήμερα βρήκα εντελώς τυχαία, ψάχνοντας για κάτι άλλο στο ίντερνετ, το παρακάτω σπουδαίο ποίημα που έγραψε ένα οκτάχρονο παιδί από την Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2005.

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος.
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Η ταυρομαχία (La corrida)



Στίχοι - Μουσική: Francis Cabrel
Ελληνικοί στίχοι: Γιώργος Μπακόλας
Ερμηνεία: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας &  Pilouka Aranguren

Ώρες ατέλειωτες περίμενα, σ’ αμπάρι σκοτεινό
Άκουγα γλέντια και τραγούδια στην ορχήστρα
Τρίζει η πόρτα και ξεχύνομαι στο φως ν’ αναδυθώ
Φανφάρες, τύμπανα και θεατές γύρω απ την πίστα

Απ’ την αρχή κατάλαβα πως πρέπει ν’ αμυνθώ
Δεν έχει έξοδο κινδύνου αυτό το μέρος

Κλείσαν τους δρόμους γύρω μου κι εγώ πισωπατώ
Προκλητικός ο χορευτής – θα κλαίει στο τέλος

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος

Ανδαλουσία μου μακρινή, κάκτοι, λιβάδια δροσερά
Δεν θα μασήσω μπρος στον άθλιο σαλτιμπάγκο

Θα τον τινάξω στον αέρα κι η γυναίκα του πικρά
Σε ματωμένο θα τον ξενυχτήσει πάγκο

Ρε δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος

Τρέχω ξοπίσω απ’ τα φαντάσματα, ανέμους κυνηγώ
Τα κέρατά μου ακουμπάνε τα πανιά τους

Νιώθω το αίμα που αναβλύζει και το αίμα στον λαιμό
να πέσω θέλουν, να υποταχτώ μπροστά τους

 Που ξεφυτρώνουν οι παλιάτσοι; Ποιος τους ρίχνει στην σκηνή;
Κοστούμια χάρτινα παλεύω κι ακροβάτες

Γέρνω στην άμμο την υγρή, Ανδαλουσία μακρινή
Ας σταματούσανε οι μπάντες κι οι παράτες

Ακούω τα γέλια και τα ‘όλε’ τους καθώς ψυχορραγώ
σκοπό μακάβριο χορεύουν οι τορέρος

Ανδαλουσία μου γλυκιά στήνουνε γλέντια τρομερά
Πάνω απ’ το μνήμα μου στο ξένο ετούτο μέρος

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος…



******************************************************************

Αυτό το τραγούδι είναι απλά υπέροχο... Νιώθεις πως πραγματικά μιλάει ο ίδιος ο τραγικός ταύρος..
Πρέπει να το απαγορεύσουν αυτό το βάρβαρο έθιμο, τις ταυρομαχίες, όπως έκαναν εδώ με τον αρκουδιάρη.
Και στα κινούμενα σχέδια ακόμα! Κόκκινα πανιά και οι ταύροι ξαφνικά τρελαίνονται -και πάντα αυτοτραυματίζονται καθώς περνούν το πανί και κουτουλάνε στον τοίχο-. Όχι ας πούμε ότι οι ταύροι έχουν αχρωματοψία... Όχι ότι σε κάθε γύρο μπήγουν στο άτυχο ζώο, από ένα μακρύ κοντάρι ή το μαχαιρώνουν...
*Κορυφή οι στίχοι "που ξεφυρτρώνουν οι παλιάτσοι..." και "Ανδαλουσία μου μακρινή..". Βγάζει ένα τέτοιο πικρό παράπονο...

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Η πρώτη συναυλία του καλοκαιριού

Καλλιμάρμαρο 9 Ιουλίου 2012. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Salvatore Adamo, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Christophe, Bernard Lavilliers, Nomadi, Piluka Aranguren, Quatuor Stevens, Josep Tero, Νίκος Αλιάγας, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Φίλιππος Πλιάτσικας, Διονύσης Τσακνής, Μαρία Φαραντούρη, Διονύσης Σαββόπουλος. ( και ο Μαργαρίτης που ήταν έκπληξη)
Δε θα κουράσω με πλήρη περιγραφή γιατί μπορείτε να βρείτε σε πολλές ιστοσελίδες, καθώς επίσης και φωτογραφίες. Ακόμα και βίντεο στο youtube ανέβηκαν κιόλας!
Μόνο μερικές προσωπικές παρατηρήσεις.
Ας το πιάσω από την αρχή. Οδεύοντας προς το Καλλιμάρμαρο με το αυτοκίνητο (μας πήγαν οι γονείς μας μέχρι εκεί) συναντούσαμε όλο και περισσότερη κίνηση, όλο και περισσότερο κόσμο στα πεζοδρόμια. Μυρμηγκιά! Και μιλάμε για μια ώρα νωρίτερα από την ώρα που ήταν να ξεκινησει η συναυλία! Φτάνουμε λοιπόν εκεί με την αδερφή μου και βρισκόμαστε μέσα σε ένα απίστευτο χάος. Δεν ξέραμε προς τα πού να πάμε και ρωτιόμασταν όλοι μεταξύ μας "Από δω είναι η είσοδος 3-4;" "Τι να σας πω και γω τώρα ήρθα.". Τέλωσπάντων καταφέραμε να εντοπίσουμε προς τα πού πρέπει να πάμε και σταθήκαμε στην άκρη της ουράς, όταν ξαφνικά μου λέει η αδερφή μου: "Κοίτα, ο πρωθυπουργός από το Παρά πέντε!". Γυρνάω εγώ, και είδα έναν κύριο γυρισμένο πλάτη με χαβανέζικο πουκαμισάκι και βερμούδα να μιλάει στο κινητό. Της λέω: "Μοιάζει από πίσω αλλά η φωνή του όχι". Και τότε γυρνάει και βλέπω τα δολοφονικά γαλάζια μάτια... Έτσι καθώς στριμωχνόμασταν όλο και περισσότερο στην ουρά και ενώ όλοι οι υπόλοιποι γκρίνιαζαν (αλά Ελληνικά) εγώ και η Χριστίνα διασκεδάζαμε την πλήξη μας με διάφορες υποθετικές σκηνές τύπου "Να τον πλησιάσουμε και να του πούμε: Ντροπή σας κύριε Παυρινέ να κυνηγάτε πέντε αθώους ανθρώπους που ψάχνουν την αλήθεια! Φτου σας! Αλλά να δείτε τι θα πάθετε στο τέλος!". Τέτοια λέγαμε και γελάγαμε... Επίσης κατά τη διάρκεια της σαρδελοποίησης έκανα διάφορες σκέψεις σχετικά με την ψυχολογία της μάζας. Ας πούμε, μόλις άνοιγε κάποιος υπεύθυνος για λίγο το κιγκλίδωμα, αμέσως υπήρχαν διαρροές ανθρώπων που έτρεχαν να μπουν από εκεί. Βεβαίως έκλεινε πάλι σε λίγο -κάτι σαν τις συμπληγάδες- ίσα ίσα να αραιώνει λίγο η ουρά. Εντωμεταξύ άκουγες γιουχαΐσματα για αυτούς που έτρεχαν να "χωθούνε" αλλά μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι ότι αυτοί που φώναζαν, έλεγαν μετά από λίγο "Αφού πήγαν αυτοί, πάμε κι εμείς. Τι, κορόιδα είμαστε;". Κλασικά πράγματα. Τότε συνειδητοποίησα ότι μια τόσο μεγάλη συναυλία δεν είναι μόνο εμπειρία για αυτό καθαυτό το περιεχόμενο αλλά και για όλα όσα συμβαίνουν σ' αυτήν. Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είχα ξαναβρεθεί σε τόσο μεγάλη συναυλία -μιλάμε για 38.000 κόσμο- και ένιωσα κάπως περίεργα... Αναλογιζόμουν επίσης ότι αν γίνεται τέτοιος χαμός για μια συναυλία τι θα γινόταν ας πούμε σε στιγμές τύπου "Καταστροφή της Σμύρνης" ή "Τιτανικός" και σφίχτηκε η ψυχή μου.. 'Ενιωσα για λίγο τον Πανικό.
Εν πάσει περιπτώσει μπήκαμε καμιά φορά.. Άλλη αγωνία μετά, να βρούμε θέσεις. Είχε γεμίσει αρκετά και ο κόσμος ερχόταν οπότε έπρεπε να βιαστούμε. Καθίσαμε κάπου αλλά βλέπαμε τη σκηνή προφίλ. Ποια σκηνή δηλαδή.. τις σιδεριές βλέπαμε. Λέω στη Χριστίνα να περιμένει και φεύγω τρέχονας μπας και βρω τίποτα άλλο. Όπως διέτρεχα το πάνω διάζωμα σκανάροντας τις κερκίδες, πέφτει το μάτι μου σε ένα κενό δύο ακριβώς θέσεων. Ρωτάω λαχανιαστά μια κυρία -που έμοιαζε με την Έλεν Μίρεν- "Ξέρετε αν είναι πιασμένες αυτές οι θέσεις;"  "Δεν είναι" μου λέει. "Αχ σας παρακαλώ μπορείτε να σταματήσετε... αν κάποιος πάει να καθήσει... να μας τις κρατήσετε;" είπα μπουρδουμπιστά. "Για να σε δω" μου λέει. Με κοιτάζει και.. "Εντάξει". Φεύγω καρδιοχτυπώντας ("έχε γούστο να μη βρω πού ήμασταν πριν"), βρίσκω τη Χριστίνα, τη φωνάζω, και φτάνουμε τη στιγμή που ένας κύριος έλεγε στην... Έλεν Μίρεν "Έρχονται; Από πού, από το Σύνταγμα;". Μας βλέπει και του λέει "Ορίστε ήρθαν τα κορίτσια" -φα' τα σα να λέμε-. Ε δεν ήταν και σπουδαίες θέσεις, πάλι πλαγιαστά ήμασταν, αλλά βλέπαμε ωστόσο. Η συναυλία άρχισε δέκα και...
Αστεία στιγμιότυπα:
*Αφού τελείωσε το τραγούδι του ο Καταλανός Josep Tero είπε "Visca Grecia! Visca Catalunya!" και άνοιξε τη σημαία της Καταλονίας. Ο Μαχαιρίτσας με αντίστοιχο κασκόλ είπε (περίπου) "Έχουμε κι εμείς τους Κρητικούς, αλλά αυτοί οι Καταλανοί είναι άλλο πράγμα". 
*Ο Καροτόνε έδωσε ρέστα "mangas, mangas!"  "Canta Grecia, Canta!" "Κosmos diskolos.." και τέτοια.
*Είχε πλάκα επίσης που όταν έγινε μια μικρή παύση για να γίνουν κάτι αλλαγές στη σκηνή, βλέπω σιγά σιγά τους ανθρώπους να σηκώνονται. "Τι γίνεται" λέω "Τον εθνικό ύμνο θα πούμε;". Αμέσως μετά κατάλαβα ότι ήταν ανάγκη να ξεπιαστούμε... Αυτή ήταν και η μοναδική στιγμή που σηκώθηκαν όρθιοι τόσοι πολλοί θεατές (από την κερκίδα μου τουλάχιστον). Γενικά ήταν λίγο ξενέρωτοι.. Ίσως φταίει και η τόση διαφορά ηλικίας. Τρεις γενιές υπήρχαν! Όπως και εγώ αντίστοιχα δεν κατάλαβα γιατί τόσος ενθουσιασμός με τον Salvatore Adamo και το "Incha Allah". Άμα ο άνθρωπος είχε ξαναδώσει συναυλία στο Καλλιμάρμαρο το '69 που ήταν και οι γονείς μου αγέννητοι... 
Μας είχε σκάσει ο τύπος. Η ώρα ήταν δωδεκάμιση. Όλο λέγαμε "Άντε, το τελευταίο του τραγούδι" κι όλο συνέχιζε. Μας ήρθε μήνυμα από τη μαμά μου "Ακόμα να τελειώσει;". Στείλαμε τελεσίγραφο: Άμα δε δούμε τον Branduardi δε φεύγουμε._ Οι από πίσω μας, που ήταν Γερμανοί, έλεγαν " Wenn der naechste nicht Branduardi ist, gehen wir los". 

Και πάνω που πυροβολούσαμε με τα χέρια τον καημένο τον Adamo και είχαμε φάει τα σίδερα... Βγαίνει ο ένας και μοναδικός, ο υπέροχος Angelo Branduardi. Angelo όνομα και πράμα, όπως είπε ο Μαχαιρίτσας. Πρώτα έπαιξε το Τερατάκι της τσέπης -μόνο βιολί, τραγούδησε ο Λαυρέντης- και μετά... Ααχ μετά τραγούδησε ο Branduardi το "Alla fiera dell' est". Τι ήταν αυτό! Μέλι λες κι έσταζε από το στόμα του... Τρεις φορές καλύτερα από τις ηχογραφήσεις. Αυτός και η Φαραντούρη ( Caruso.. ) ήταν οι καλύτερες φωνές της βραδιάς. Διότι καλό και το καλλιτεχνικό βράχνιασμα, αλλά κουράζει. Και ο Σαββόπουλος το παράκανε στ' αλήθεια. Δεν ξέρω, τα πούρα φταίνε; 
Να επανέλθουμε στον Άγγελο. Τον έχω αγαπήσει. Τώρα μπορώ να καταλάβω την αδερφή μου που τον λατρεύει από καιρό. Ξέρει τα τραγούδια του σε άπταιστα ιταλικά, χωρίς να ξέρει ιταλικά!
Και δε συζητώ το τι έγινε στο Σουλτάνο της Βαβυλώνας. Ίσως η καλύτερη στιγμή της βραδιάς. Η δεύτερη καλύτερη το "Δε θα δακρύσω πια για σένα" με Πλιάτσικα και Τσακνη. 
Υπήρξαν κι άλλες βέβαια όπως το "να να να να" του κοινού στο "Τι να πω" που ήταν μαγεία..
Βέβαια πρέπει να επισημάνω ότι ήταν λίγο κουραστική η συναυλία με όλο αυτό το potpourri, αλλά φύγαμε ευχαριστημένες...



ΥΓ: Εντωμεταξύ οι γονείς μου άκουσαν περίπου τη μισή συναυλία καθώς πηγαινοέρχονταν εκεί γύρω ψάχνοντας απελπισμένα για μια θέση πάρκινγκ.. Τι να κάνουμε; Η τέχνη θέλει θυσίες!