Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Η Τζένη Καρέζη στις ομορφιές της...

Η ταινία "Τζένη Τζένη" είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου ελληνική ταινία και αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους. Κατ' αρχάς έχει απίστευτους διαλόγους και χαρακτήρες (ο κατά βάθος αγαθός Κοσμάς -Παπαγιαννόπουλος, ο άβουλος Μαντάς -Μπάρκουλης, η αρχικά μαζεμένη και στη συνέχεια γοητευτική Τζένη Σκούταρη / Καρέζη...) Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Είναι και το ότι είναι η ταινία που αποτυπώνει την κορύφωση της ομορφιάς της Καρέζη -ειδικά η σκηνή με το χασάπικο της Τζένης και το υπέροχο φόρεμα-.
Ενδεικτικά παραθέτω μερικές διαχρονικές και θρυλικές ατάκες που τις χρησιμοποιούμε συχνά στην οικογένειά μου:

- Έπειτα μη νομίζεις μπαμπά.. Αυτά έχουν ξαναγίνει. Βέβαια! Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Καπουλέτοι και Μοντέγοι. Σημερινά πράγματα!
-Ακούς τι γίνεται στον κόσμο;

- Και θέλει να γίνει και βουλευτής να κυβερνήσει την Ελλάδα.
-Έλα ντε!
-Ορίστε;
-Συγνώμη.
-Σωστά!

-Πόσα βαπόρια έχετε κυρία Κασανδρή μου;
- Εικοσιέξι!
-Ε λοιπόν σας έφτιαξα κι άλλο ένα (τον Μαντά που ζηλεύει). Εικοσιεπτά!

Έλα ρε τι γαμπρός είσαι συ; Φίλησε τη νύφη, πες της ένα γλυκό λόγο!
-Θες ένα αχλάδι αγάπη μου;
-Όχι λατρεία μου!

-Τι στολισμοί είναι αυτοί;
-Είχαμε γάμο στο νησί! Παντρεύτηκε ο ανιψιός του Κασανδρή.
- Μη μου το λες! Παντρεύτηκε με γάμο ορθόδοξο;
-Αμ τι μ' οβραίικο;

Και δεν μου 'ρχονται άλλα τώρα... Δείτε και μερικές φωτογραφίες που ξεχώρισα από βίντεο στο youtube με το θαυματουργό snipping tool.






                                     

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Η Χριστίνα σας φτιάχνει τη μέρα!

Αυτή είναι μια εικόνα που έφτιαξε αυτό το τόσο συγκινητικό και δυναμικό τερατάκι η αδερφή μου.. Η Χριστίνα. Και το περίεργο είναι ότι πολύ συχνά κατσουφιάζει..! Όμως θέλει να αλλάξει τον κόσμο κατά βάθος. Το αγαπάω αυτό το κορίτσι γιατί είναι αληθινό σε ό,τι κάνει...
Η παραγγελιά του καλλιτέχνη είναι να πατήσετε και το κουμπακι του play στο τραγούδι (απ' όπου άλλωστε πήρε την έμπνευση.)
Εμένα πάντως μόλις είδα το έργο μου έφυγε όλη η κούραση της ημέρας!





















Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Κατηχητικός λόγος -Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Είναι από τους πιο παρηγορητικούς λόγους της Εκκλησίας. Ο ορισμός του ευφρόσυνου!

Όποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει την ωραία τούτη και φαιδρή πανήγυρη. Όποιος είναι δούλος ευγνώμων, ας εισέλθει χαίροντας στην χαρά του Κυρίου του. Όποιος κοπίασε νηστεύοντας, ας απολαύσει τώρα την αμοιβή. Όποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας λάβει σήμερα την δίκαιη πληρωμή. Όποιος ήρθε μετά την τρίτη, ας εορτάσει μ' ευφροσύνη. Όποιος έφθασε μετά την έκτη, μη αμφιβάλλει καθόλου· δεν πρόκειται να ζημιωθεί. Όποιος καθυστέρησε μέχρι την ενάτη, ας προσέλθει χωρίς ενδοιασμό.
    Όποιος έφθασε έστω και την ενδέκατη, μη φοβηθεί την αργοπορία· γιατί ο Δεσπότης είναι φιλότιμος και δέχεται τον έσχατο, όπως και τον πρώτο. Αναπαύει τον της ενδεκάτης, όπως αυτόν, που εργάστηκε από την πρώτη. Και τον ύστερο ελεεί και τον πρώτο βραβεύει. Και σ' εκείνον δίνει και σ' αυτόν χαρίζει. Και τα έργα δέχεται και την γνώμη ασπάζεται. Και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί.
    Εισέλθετε, λοιπόν, όλοι στην χαρά του Κυρίου μας· και πρώτοι και δεύτεροι απολαύστε τον μισθό. Πλούσιοι και φτωχοί χορέψτε μαζί. Εγκρατείς και ράθυμοι, την ημέρα τιμήστε. Όσοι νηστέψατε κι όσοι δεν νηστέψατε, ευφρανθείτε σήμερα. Το τραπέζι είναι γεμάτο, τρυφήστε οι πάντες. Ο μόσχος πολύς, κανείς μη φύγει πεινασμένος.
    Όλοι απολαύστε το συμπόσιο της πίστεως. Όλοι απολαύστε τον πλούτο της χρηστότητος. Κανείς μη θρηνεί για πενιά· γιατί φανερώθηκε η κοινή βασιλεία. Κανείς μη οδύρεται για πταίσματα· γιατί ανέτειλε συγγνώμη από τον τάφο. Κανείς μη φοβάται τον θάνατο· γιατί μας ελευθέρωσε του Σωτήρος ο θάνατος. Τον έσβησε, όταν κρατήθηκε απ' αυτόν. Λαφυραγώγησε τον Άδη. Τον πίκρανε, όταν γεύτηκε την σάρκα Του· και τούτο προφητεύοντας ο Ησαΐας κήρυξε:
    Ο Άδης, λέει, πικράθηκε, όταν σε συνάντησε κάτω. Πικράθηκε, γιατί καταργήθηκε. Πικράθηκε, γιατί περιπαίχτηκε. Πικράθηκε, γιατί νεκρώθηκε. Πικράθηκε, γιατί καθαιρέθηκε. Πικράθηκε, γιατί αλυσοδέθηκε. Δέχθηκε σώμα και του έλαχε Θεός. Δέχθηκε γη και συνάντησε ουρανό. Δέχθηκε αυτό, που έβλεπε, κι έπεσε από εκείνο, που δεν έβλεπε. Πού είναι θάνατε το κεντρί σου; Πού είναι Άδη η νίκη σου;
    Αναστήθηκε ο Χριστός και συ κατανικήθηκες. Αναστήθηκε ο Χριστός και κατατροπώθηκαν οι δαίμονες. Αναστήθηκε ο Χριστός και χαίρουν οι Άγγελοι. Αναστήθηκε ο Χριστός και ζωή βασιλεύει. Αναστήθηκε ο Χριστός και κανείς νεκρός πια στα μνήματα. Γιατί ο Χριστός, που αναστήθηκε από τους νεκρούς, έγινε η αρχή, για ν' αναστηθούν οι κεκοιμημένοι. Σ' αυτόν η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. 

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ για την υπέροχη μέρα που μας χάρισε σήμερα! 
 

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Τον νυμφώνα σου βλέπω.



Είναι ένα από τα ομορφότερα τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδας... Εκφράζει ακριβώς όλο αυτό που ονομάζουμε χαρμολυπη. Έχει δηλαδή μια θλίψη, αλλά στο "λάμπρυνον μου..." φαίνεται η ανάσταση. Κι επίσης εκφράζει την αγωνία του κάθε Χριστιανού, αυτή την αίσθηση ότι είμαστε ανάξιοι όλων αυτών που συμβαίνουν και που δεν τα καταλαβαίνουμε με τις αισθήσεις μας... Ωστόσο θέλουμε!
Το παρακάτω ποιηματάκι, αν και έχει έναν τόνο...δραματικό, το έγραψα γελώντας από μέσα μου και να γιατί. Ή μάλλον ας το βάλω πρώτο.

Τα δάκρυα έχουν από χτες
στο τζάμι στεγνώσει
μα εγώ ακόμα κλαίω τους χαμένους μου κόπους,
όλην την κούραση και την αγωνία
για λίγες ώρες με κάποιους ανθρώπους.
Τα σύννεφα ξέσπασαν και φεύγουν,
μα πίσω τους έρχονται άλλα
μικρότερα ή πιο μεγάλα
μου φαίνονται όλα πως με κοροιδεύουν!

Σα να 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου...


Και τώρα το εξπλανέισον. Το Σάββατο μιας και είχαμε επισκέψεις, είπα κι εγώ σαν καλή νοικοκυρά να πλύνω τα τζάμια του δωματίου μου. Πράγμα ιδιαιτέρως κουραστικό, μη το γελάτε, γιατί για την έξω μεριά ειδικά, πρέπει να τεντωθώ στις μύτες για να τα κάνω καλά. -Γιατί να κάτσω στο περβάζι όπως κάνουν οι επαγγελματίες, με έξι ορόφους από κάτω, ούτε κουβέντα!-. Το λοιπόν εχτές που είχε το ξαφνικό μπουρίνι με όλα τα αστραπόβροντα, σε κάποια στιγμή φύσηξε για πολύ λίγο ο αέρας προς το παράθυρό μου... Αλλά αυτό το λίγο ήταν αρκετό. Τα τζάμια πιτσιλίστηκαν ανεπανόρθωτα και ακόμα τα κλαίω..

Ένα αστείο ήταν, έτσι;

ΥΓ: Το "σα να χαν ποτε..." είναι η τελευταία πρόταση από το φοβερό "Μοιρολόι της φώκιας" του Παπαδιαμάντη.

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

The darling conversation

Ένα πάρα πολύ ωραίο και ποιητικό τραγούδι των Simon και Garfunkel, που ανακάλυψα σήμερα. Γενικώς αυτόν τον καιρό κάτι έχω πάθει και θέλω να διαβάζω συνέχεια ποίηση! Ζήτησα για πασχαλινό δώρο ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον, τέλειωσα μια συλλογή του Τίτου Πατρίκιου και έχω να διαβάσω και τα Σονέτα του σκοτεινού έρωτα, του Λόρκα! Ό,τι μ' αρέσει θα το ανεβάζω -δεν νομίζω να παρεξηγηθούν οι δημιουργοί...

t's a still life water color,
Of a now late afternoon,
As the sun shines through the curtained lace
And shadows wash the room.
And we sit and drink our coffee
Couched in our indifference,
Like shells upon the shore
You can hear the ocean roar
In the dangling conversation
And the superficial sighs,
The borders of our lives.

And you read your Emily Dickinson,
And I my Robert Frost,
And we note our place with bookmarkers
That measure what we've lost.
Like a poem poorly written
We are verses out of rhythm,
Couplets out of rhyme,
In syncopated time
Lost in the dangling conversation
And the superficial sighs,
Are the borders of our lives.

Yes, we speak of things that matter,
With words that must be said,
"Can analysis be worthwhile?"
"Is the theater really dead?"
And how the room is softly faded
And I only kiss your shadow,
I cannot feel your hand,
You're a stranger now unto me
Lost in the dangling conversation.
And the superficial sighs,
In the borders of our lives.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Ένα ποίημα για να εξιλεωθώ

Ντρέπομαι πάρα πολύ γιατί τόσον καιρό δεν έχω αξιωθεί να κάνω μια ανάρτηση... Αράχνιασε το μέρος!
Και να πεις ότι δεν έχω τι να γράψω... Πολλές ιδέες και λίγος χρόνος. Ελπίζω να πάρω τη ρεβάνς το Πάσχα. Τελωσπάντων, ανεβάζω ένα ποίημα που έγραψα και αναρτήθηκε στο protagon.gr. Μέτριο αλλά πέρα για πέρα αληθινό... Δυστυχώς.

Αμαρτίες γονέων

Αχ εσείς οι τυφλοί, οι ξεροκέφαλοι άνθρωποι!
Δεν είστε για οικογένεια.
Δεν σας αξίζουν τα παιδιά.
Γιατί τα βασανίζετε.
Γιατί τα αναγκάζετε
ν' αλλάξουν με εσάς ρόλους.
Εσείς, που είστε η σκέπη τους,
πάτε να τα συντρίψετε.
Και αναγκάζονται αυτά
μ' ολάκερο το μικρό τους σώμα
ν' ανασηκώσουν το Εγώ σας.
Μεγάλο σαν ταφόπλακα.

Θα ρθεί η ώρα κι οι καιροί
κι απ' τα παιδιά σας θα το βρείτε!
Και δεν θα ξέρετε γιατί...

Ευχή και κατάρα αφήνω μ' αυτό το ποίημα, σ' όλους τους γονείς που πρέπει να χωρίσουν. Να χουν πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους και να μην παιδέψουν τα παιδιά τους.

Αφιερωμένο σε τρία καλά παιδιά.