Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Απ' τις φωτοβολίδες στις μολότοφ -του Σταύρου Θεοδωράκη

Είναι φίλος μου εδώ και μια δεκαετία. Είναι νομίζω Ολυμπιακός αλλά αυτό δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τον συνάντησα την περασμένη εβδομάδα στο τέλος μιας σχολικής μέρας. Προχωρούσε σκυφτός πράγμα σπάνιο γι' αυτόν. «Οι πιτσιρικάδες έχουν εκτραχηλιστεί» μου είπε μόλις στάθηκα μπροστά του. «Δεν τους πάμε εκδρομή, θύμωσαν και έσπασαν το μισό σχολείο. Στο σχόλασμα μας πέταξαν νεράντζια. Σε ποιους; Σ' εμάς τους καθηγητές τους». Αυτό το τελευταίο το είπε με αληθινό πόνο ψυχής. «Ε, άμα δεν τα βάλουν με τους καθηγητές τους με ποιους θα τα βάλουν», προσπάθησα να φιλοσοφήσω. Αν και δεν το είπα για αστείο, το πιστεύω. Οι γενιές έτσι χειραφετούνται. Συγκρουόμενες με τους γονείς, τους καθηγητές, τους μπάτσους. Τίποτε το παράξενο, τίποτε το κακό. «Στην δοσολογία κρύβεται το μυστικό» συνέχισα τη «φιλοσοφία». «Χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχει ενηλικίωση, όταν η σύγκρουση όμως γίνεται εμμονή, τότε δεν υπάρχει αθωότητα». Η άποψη μου τον ξάφνιασε. «Μα τι λες», συνέχισε με τον ίδιο πονεμένο ύφος. «Εμείς το 2008, ήμασταν  μαζί με τους μαθητές μας, στις πορείες, στο αστυνομικό τμήμα». Το είπε και έκανε παύση, περιμένοντας ίσως την επιβράβευση. Το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής που διδάσκει, ήταν όντως ένα από τα δεκάδες τμήματα που δέχτηκαν επίθεση με κόκκινες μπογιές, τον Δεκέμβριο του 2008. Φέτος στην «επέτειο» οι μπογιές έγιναν μολότοφ. «Πάλι από μαθητές» – έγραψαν οι εφημερίδες.
Και ο φίλος μου ο καθηγητής –έξυπνος άνθρωπος κατά τα άλλα -ξαφνιάζεται πως οι μαθητές του, έβαλαν τώρα στόχο και «όσους δεν τους πάνε εκδρομή». Λες και άμα μάθει ένα παιδί να αντιδρά με μπογιές, νεράντζια και μολότοφ, θα χρησιμοποιεί τα «όπλα» του, μόνο εκεί που το εγκρίνουν οι καθηγητές του.
Τον Οκτώβριο οι «μεγάλοι» μοίραζαν στον Εθνικό Kήπο μαύρα περιβραχιόνια στους μαθητές τους που περίμεναν να παρελάσουν - «να μουντζώσετε και τους επισήμους στο Σύνταγμα». Και φέτος που στις παρελάσεις γίνεται πλέον ο κακός χαμός, κάνουν τους ξαφνιασμένους. Το ίδιο και στα Πανεπιστήμια. Έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μπουν οι φοιτητές στα χαρακώματα και τώρα που δεν μπορούν να πουν δυο κουβέντες χωρίς να φάνε καρεκλιές, απορούν για το «πόσο βία μπορεί να κρύβει αυτή η γενιά». Ή θέλετε να σας πω για τις νεανικές συμμορίες που κυνηγούν μετανάστες. Για τις «παρέες» που κάνουν πλιάτσικο και μετά βάζουν φωτιές, στις διαδηλώσεις. Για τα 15 χρονα που πιάνονται να το παίζουν Αλ Καπόνε στα νησιά.
Το ξαφνιασμένο βλέμμα του φίλου μου του καθηγητή, το είδα χθες και στην τηλεόραση. Ένας κουστουμαρισμένος ρεπόρτερ απορούσε πως είναι δυνατόν οι «οπαδοί» – έτσι τους ανέφερε – να πέρασαν από τις φωτοβολίδες στις μολότοφ. «Ε, όλοι θέλουμε και καμιά φωτοβολίδα να τρομάξει τον αντίπαλο αλλά όχι και μολότοφ». Δεν το είπε έτσι ακριβώς αλλά αυτό εννοούσε. Το ίδιο άλλωστε μουρμουράνε και οι περισσότεροι ποδοσφαιρικοί παράγοντες, φοβισμένοι με τα όσα γίνονται πλέον κάθε Κυριακή στα γήπεδα. Τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαν τους «οπαδούς» για να εδραιώσουν την εξουσία τους και τώρα που οι οπαδοί «αυτονομήθηκαν», οι παράγοντες ζητούν νόμο και τάξη. Είναι πολύ αργά όμως. Σε όλα τα γήπεδα πάει να γίνει –και θα γίνει –αυτό που έγινε χθες στο ΟΑΚΑ. Μια γενιά μεγάλωσε μέσα στην μόδα της βίας. Θα την χρησιμοποιήσει όπου και όπως αυτή θέλει χωρίς να ακούει τις απεγνωσμένες εκκλήσεις των «μεγάλων» από τα μεγάφωνα...

Από το www.protagon.gr

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Η ευτυχία... -αφιερωμένο-

Μου ζήτησε μια φίλη -του κόσμου των ενηλίκων- να γράψω κάτι. Και επειδή με ενέπνευσε εκείνη, θα αποτολμήσω το θέμα "ευτυχία". Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για την ευτυχία γιατί καθένας έχει μια διαφορετική εικόνα για αυτήν. Πάντως πιστεύω ότι όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, την ευτυχία τη διαπιστώνουμε σε περιόδους δύσκολες. Είναι χαρακτηριστικό ότι από την Κατοχή βγήκαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι, κυρίως καλλιτέχνες, που ενώ είχαν ζήσει όλη τη φρίκη του πολέμου, είχαν ταυτόχρονα μια απίστευτη εσωτερική χαρά και δημιουργικότητα. Ίσως οι περίοδοι κρίσης λειτουργούν ως κάθαρση. Όχι ότι πρέπει να την αγιοποιούμε την κρίση, αλλά τουλάχιστον να αντιλαμβανόμαστε τα καλά που μπορεί να προσφέρει. Ανήκω στους ανθρώπους που το πιστεύουν αυτό, όμως ταυτόχρονα δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της πλήρους αποστασιοποίησης από την πολιτική, έστω και αν πολλές φορές όλες αυτές οι συζητήσεις μας κουράζουν, μας φθείρουν.
Η ευτυχία τωρα... Η ευτυχία για μένα είναι η συναισθηματική και ψυχική πλήρωση, το γέμισμα και ίσως ξεχείλισμα. Ακόμα και ο πόνος, η δυνατότητα δηλαδή να απογυμνωνόμαστε μπροστά στις ασχημες καταστάσεις και να τις νιώθουμε βαθιά, είναι ευτυχία. Το αντίθετο του πόνου δεν είναι η χαρά ,λένε, είναι η απάθεια. Αλλά εκτός από αυτή την αλγεινή εκδοχή, ευτυχία είναι επίσης για μένα να γνωρίζω τους ανθρώπους, να παρατηρώ τοσοδούτσικες εκφράσεις και κινήσεις που δεν έχω ξαναδεί, να διαβάζω, να μαθαίνω.. Και η πιο άκρατη κι απέραντη ευτυχία είναι νομίζω να βλέπεις άλλους ανθρώπους να είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Για αυτό και κάθε φορά που έχουμε σύναξη και συναντώ κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους, να τους αναφέρω και ονομαστικά: την Αγγελική, τον κύριο Νίκο και τη Διονυσία (που προς μεγάλη μου χαρά πάνε τώρα πακέτο), τον π. Ιγνάτιο, τον π. Γαβριήλ, είναι μια πλήρωση ανείπωτη, ακριβώς γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι η απόδειξη πως τίποτα δεν έχει χαθεί, πως η ζωή είναι Ζωή όταν το θέλεις, πως ο Θεός μας ακούει, πως δεν τα έχει σκεπάσει όλα το σκοτάδι και η λήθη (της οποίας παρεμπιπτόντως η ετυμολογικά αντίθετη λέξη είναι η αλήθεια). Τους το 'χω πει πολλές φορές, αλλά δεν ξέρω αν αυτοί, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι συνειδητοποιούν το καλό που κάνουν, όχι μόνο με τα λόγια τους, αλλά και με τα μάτια και τις κινήσεις τους. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βλέπεις ανθρώπους αγαπημένους...
 
Είναι αστείο που διάλεξα μια τόσο συννεφιασμένη και μουντή μέρα για να γράψω για όλα αυτά τα πράγματα που πάντα μου τριβελίζουν το μυαλό. Αλλά εν τέλει, ίσως δε συναντάς την ευτυχία όταν όλα φαίνονται όμορφα και σε υποβάλει το τοπίο, αλλά όταν όλα είναι αληθινά και προπαντός οι άνθρωποι.
Πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι κι απ' τα καλύτερα κείμενά μου. Το ήξερα από την αρχή, γιατί όταν πρόκειται για συναισθήματα που σε γεμίζουν άμεσα, την ώρα που γράφεις, δεν μπορείς να τα μαζέψεις. Για συγκροτημένο γράψιμο χρειάζεται αποστασιοποίηση και εγώ δεν ξέρω αν θα αποστασιοποιηθώ ποτέ από την ευτυχία... (εύχομαι όχι). Για αυτό το λόγο φοβόμουν λοιπόν τόσον καιρό να γράψω για ένα τέτοιο θέμα, επειδή θα έβγαινε, όπως και βγήκε ασυνάρτητο.
 Έπρεπε όμως, έπρεπε να το γράψω, το όφειλα σε όλους αυτούς που με κάνουν ευτυχισμένη..
Σημασία έχει να αγαπάς.



ΥΓ: Θα δώσω μπαξίσι σε όποιον μου μετρήσει πόσες φορές αναφέρεται η λέξη ευτυχία και τα παράγωγά της στο κείμενο!

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Ζέστη! Ζεστούλα! Σήμερα ένιωσα για πρώτη φορά φέτος, αυτή την απαλή ζεστασιά της άνοιξης. Σαν να σε χαιδεύουν πατουσάκια μωρού!
Τώρα που λέω μωρού.. Τη Δευτέρα απέκτησα το πρώτο μου ανιψιό (δεύτερου βαθμού) και είμαι στα ύψη! Το blog καλωσορίζει τον μικρούλη στη ζωή και του εύχεται υγεία και ευτυχία! Και στους -υπέροχους- γονείς του επίσης.

ΥΓ: Το ξέρω πως ο καιρός θα ξαναχαλάσει, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να γιορτάσω το πρώτο σκίρτημα της άνοιξης με ένα τραγουδάκι ρομαντικό.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Παράξενα κι ατόφια.


*Ασχολούμαστε αυτόν τον καιρό με την Αναγέννηση, στο σχολείο, και σήμερα αναφερθήκαμε στην εφεύρεση της τυπογραφίας από το Γουτεμβέργιο. Δεν είναι απίστευτο που το βιβλίο, αυτό το ύψιστο δημιούργημα του ανθρώπου, είναι το πρώτο βιομηχανικό προϊόν της ιστορίας; Λόγω της φύσης του, από την εφεύρεση του κι έπειτα παράγεται ίδιο και απαράλλαχτο σε πανομοιότυπα αντίτυπα, με μηχανικό τρόπο... Σαν ιεροσυλία μου φαίνεται!

*Μια λέξη που κατά την άποψή μου δεν την έχουμε εκτιμήσει δεόντως: Συνάδω. Παρατηρήστε τη ρίζα.. Συν+άδω, που σημαίνει τραγουδάω μαζί. Δηλαδή συνάδω δεν σημαίνει απλά ένα ξερό "ταυτίζομαι, ταιριάζω" αλλά ουσιαστικά είναι το αρμονικό αποτέλεσμα, όπως όταν δύο άνθρωποι τραγουδούν μαζί συγχρονισμένα. Είναι δηλαδή ποιητική λέξη καταβάθος...

*Περνάω σε κάτι πιο... επιστημονικό. Είναι αξιοπερίεργο το πώς το Na (νάτριο) που μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα αν το πιάσεις με γυμνό χέρι και το Cl 2 που είναι δηλητηριώδες αέριο, όταν ενωθούν τι μας δίνουν; ΝaCl ! Αλατάκι του Θεού!

*Sos - sos!
Ο καιρός τρελάθηκε! Μέσα σε δυο μέρες έχει περάσει από όλες τις διαθέσεις και φάσεις: Λιακάδα, συννεφιά βαριά, συννεφιά αραιή, ζέστη, κρύο, αέρα, άπνοια, βροχή, χιονόνερο και λίγο χιόνι!! Παρακαλώ όποιος τον δει πουθενά, να τον πλησιάσει σιγά σιγά από πίσω και να τον χώσει σε ένα σακί μέχρι να ηρεμήσει.



Και καλό μήνα!


ΥΓ: Χρόνια Πολλά στο Γιάννη και στο Μιχάλη! Να τα εκατοστήσετε σαν τα ψηλά βουνά!