Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Αφιερωμένο στη γενιά μας...


Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Άλλες ερμηνείες: Νίκος Ζιώγαλας & Έρμαφρο ( Ντουέτο )

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν' η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ' αυτήν μέρα - νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
μέχρι να πάψεις να λες -"μα τι τρέχει;"
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει
θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ' το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,
θα είναι για σένα αργά.


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Περί Φιλοσοφίας.

Να κάνω μια διευκρίνηση σχετικά με την ετικέτα "Φιλοσοφία". Επειδή κάνω το συγκεκριμένο μάθημα στο σχολείο, Φιλοσοφία είναι η επιστήμη που ασχολείται με ερωτήματα, προβλήματα ή απορίες που μπορούμε να αποκαλέσουμε οριακά, θεμελιώδη, ή έσχατα, όπως αυτά της ύπαρξης, γνώσης, αξίας, αιτίας, γλώσσας και του νου. Ξεχωρίζει από άλλους τρόπους αντιμετώπισης των παραπάνω προβλημάτων, από την κριτική και γενικώς συστηματική προσέγγιση των θεμάτων και την οικοδόμησή της πάνω σε λογικές εξηγήσεις.

Επειδή όμως α) Όταν έφτιαξα τη συγκεκριμένη ετικέτα είχα μια μάλλον θολή εικόνα περί φιλοσοφίας
             και    β) Όταν συνειδητοποιήσα το λάθος μου, ήταν αργά και δεν μπορούσα να το καταργήσω  και να το αντικαθιστώ σε κάθε μια ανάρτηση,
το Φιλοσοφία έμεινε κι ας είναι λάθος. Εγώ πάντως εννοώ σκέψεις πάνω σε διάφορα θέματα.

Αυτά... Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. 

Να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα! -όπως θα έλεγε και ο χαμογελαστούλης (Τ. Αρνιακος ) που παρουσιάζει τον καιρό στον Ant1-

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Τρίτη σήμερα και... καλά ... πετάω... έτσι μου 'ρχεται να φωνάξω από τη χαρά μου. Κατέβαινα τις σκάλες και έτρεμα από την υπερένταση. Δε γίνεται να υπάρχουν τόσο υπέροχοι άνθρωποι και κατα κακή σύμπτωση να μην τους γνωρίσεις. Έκθεση για πάνταααααα !!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Η αλλαγή του τρόπου που ακούμε μουσική...


Ο τρόπος που ακούμε μουσική στις μέρες μας έχει αλλάξει δραματικά τις τελευταίες  2-3 δεκαετίες ιδιαίτερα. Η τεχνολογία έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις προσωπικές και κοινωνικές μας συνήθειες, αλλά και την κοινωνική διάσταση/λειτουργία της μουσικής. Παντού υπάρχει μουσική, στο ραδιόφωνο, στην TV, στα καταστήματα, στα Supermarkets, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στις δεκάδες προσωπικές ψηφιακές συσκευές μας. Η απόλαυση της μουσικής έχει σε μεγάλο βαθμό εξατομικευθεί. Δεν ακούμε πλέον συχνά μουσική μαζί με άλλους, απομονωνόμαστε στον προσωπικό μας μουσικό μικρόκοσμο -με τη συνδρομή του υπολογιστή, της TV, των διαφόρων φορητών ψηφιακών συσκευών κ.τ.λ.- δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό αόρατα σύνορα προς τον έξω κόσμο και ελέγχοντας  κατά βούληση το βαθμό της όποιας αλληλεπίδρασής μας με τους άλλους.
Στο απρόσωπο περιβάλλον μιας μεγαλούπολης, η δυνατότητα να δείχνουμε πως είμαστε απασχολημένοι με κάτι πολύ προσωπικό -όπως το να ακούμε μουσική από ένα φορητό μέσο- αποτελεί έναν τρόπο προστασίας απέναντι σε ένα αφιλόξενο συχνά περιβάλλον και στρατηγική που δημιουργεί μια αίσθηση προσωπικής ταυτότητας που είναι τόσο απαραίτητη -ιδιαίτερα σε νεότερης ηλικίας άτομα- σε αυτό το απρόσωπο περιβάλλον. Όσο καλό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν παύει να αποτελεί ακόμα ένα βήμα προς τη μεγαλύτερη απομόνωσή που μας οδηγεί η σύγχρονη κοινωνία…
Δεν είναι, όμως, μόνο η αλληλεπίδραση με τους άλλους που επηρεάζεται με τον τρόπο αυτό. Πλέον, όλο και λιγότεροι είναι αυτοί που ακούνε ένα ολόκληρο μουσικό άλμπουμ. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πλέον τις αγαπημένες μας λίστες τραγουδιών, που μπορεί να δημιουργούν μια αίσθηση προσωπικού ελέγχου και να είναι «βολικές», αλλά αυτή η ελευθερία επιλογής καθώς και η ευκολία πρόσβασης μειώνουν την ένταση της διάθεσης και μας μετατρέπουν -χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε- σε ανυπόμονους ακροατές που προσδοκούν απλά να ικανοποιούνται διαρκώς χωρίς να παρακολουθούν  τη συνολική μουσική πρόταση ενός δημιουργού/μουσικού.
Η μουσική απόλαυση δεν είναι πλέον αυτοσκοπός αλλά συχνά κάτι που κάνουμε παράλληλα με κάτι άλλο, για να δημιουργήσουμε «ατμόσφαιρα», για να ενισχύσουμε τα επίπεδα ενέργειάς μας κ.τ.λ. Ο ήρεμος τρόπος απόλαυσης της μουσικής έχει σχεδόν παύσει να υφίσταται. Το να ακούμε μουσική, δηλαδή, γίνεται όλο και περισσότερο συνάρτηση κάποιας άλλης συγκεκριμένης κατάστασης, η δε ευκολία πρόσβασης στη μουσική μειώνει την επικέντρωσή μας σε αυτήν, όπως και τον ενεργητικό τρόπο με τον οποίο την ακούμε. Πολύ πιο ενεργητικά δημιουργούμε τις μουσικές μας λίστες παρά ακούμε τα τραγούδια που τις αποτελούν.
Όμως, η ευκολία πρόσβασης στη μουσική διαμέσου του διαδικτύου έχει και αρκετές θετικές πλευρές για τους χρήστες. Για παράδειγμα, το ατομικό οικονομικό όφελος είναι μεγάλο και η δυνατότητα γνωριμίας με κάθε είδους μουσική και από οποιοδήποτε μέρος/κουλτούρα του πλανήτη είναι πλέον θέμα λίγων «κλικ» στο πληκτρολόγιό μας. Η τεχνολογία, όμως, δημιουργεί και απόσταση, τόσο φυσική όσο και ψυχική ανάμεσα στο δημιουργό και τους ακροατές, κάτι που παλιά δεν υπήρχε, στο βαθμό αυτό τουλάχιστον, και που έχει διαφοροποιήσει τη στάση μας απέναντι στη μουσική και στον τρόπο που τη χρησιμοποιούμε και την αντιμετωπίζουμε.
Το να βάλω ένα βινύλιο στο πικάπ και να αράξω τον καναπέ για να τον απολαύσω, δεν υφίσταται πλέον. Τα περίφημα πάρτι -όπου η καλή μουσική ήταν ένα “must”, όπως και η άμεση επαφή μεταξύ των παρευρισκομένων (δες, 8 στα 10 slow κομμάτια!!!)- αντικαταστάθηκαν από τεράστιους και απρόσωπους χώρους-σαρδελοκούτια ή από άπειρα μπαράκια όπου συνήθως είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, κι αυτό που μας απασχολεί δεν είναι τόσο η καλή μουσική που ακούγεται όσο η εντύπωση που δημιουργώ, το πώς θα προσεγγίσω κάποιον/-α ή το πώς να περάσω ευχάριστα την ώρα μου…
Η μουσική και ο τρόπος που την προσεγγίζουμε και τη βιώνουμε αλλάζει σταδιακά μαζί με μας. Απομένει να ευχηθούμε να παραμείνει όσο γίνεται περισσότερο ως τρόπος απόλαυσης και ψυχικής ανάτασης, και να μη μετατραπεί σε έναν απλό ήχο -ανάμεσα στους τόσους άλλους- ή ένα απλό «διακοσμητικό» στοιχείο της πιεσμένης, συχνά απρόσωπης και ιλιγγιώδους καθημερινότητάς μας…

 

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Στους μεταγενέστερους -Μπέρτολτ Μπρεχτ


Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
δεν έχει μάθει ακόμα
τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
είν' έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του
πού βρίσκονται σ' ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ' ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες! Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ' αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.
Θα 'θελα ακόμα να 'μουνα σοφός.
Τ' αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ' τις επίγειες συγκρούσεις και δίχως φόβο
τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
στο κακό ν' ανταποδίνεις το καλό
να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας
και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το 'τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε
Στον καιρό μου, οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ' το χέρι μου.
Όμως, αν δεν υπήρχα
οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.
Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα
ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Εσείς, που θ' αναδυθείτε μέσ' απ' τον κατακλυσμό
που εμάς μας έπνιξε,
όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
και τα μαύρα χρόνια
που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε,
την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία
βραχνιάζει τη φωνή.
Αλίμονο, εμείς
που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
δεν καταφέρναμε να 'μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
 ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο.
Να μας θυμάστε
με κάποιαν επιείκεια.


Μπέρτολτ Μπρεχτ (μτφ. Τίτος Πατρίκιος)

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Η μυστήρια Ζυράννα Ζατέλη...


Παρασκήνιο | Οι παράξενες ιστορίες της Ζυράννας Ζατέλη from Kastaniotis Editions on Vimeo.


Από τότε που είδα τυχαία τη παραπάνω εκπομπή, και γνώρισα τη Ζυράννα Ζατέλη, έχω εκστασιαστεί. Πού ήταν αυτή η γυναίκα όλο αυτόν τον καιρό και εγώ την άκουσα μόλις πρόσφατα; Αμέσως διάβασα την Περσινή αρραβωνιαστικιά και το Στην ερημιά με χάρι και πραγματικά είμαι ενθουσιασμένη. Δεν έχω ξαναδει τέτοια γραφή.. Έχω δει παρόμοιες που όμως κατέληγαν στο να είναι εξεζητημένες. Ενώ της Ζυραννας είναι σαν να βγαίνουν από μέσα της, από ένα κόσμο μέσα της που είναι παράλληλος με το δικό μας. Η γυναίκα αυτή ολόκληρη αποπνέει κάτι το εξωπραγματικό. Ένα στοιχειό είναι η Ζυράννα Ζατέλη, κάτι ανάμεσα σε σοφό και σε μάγισσα.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Η πιο επίκαιρη λέξη: Χάος

Μα είμαι τόσο περήφανη! Πώς τα καταφέραμε, μια χούφτα άνθρωποι να παλαβώσουμε τον πλανήτη! Οι αμερικάνοι να φωνάζουν "Κάντε κάτι!", οι γιαπωνέζοι τα ίδια, η Ε.Ε.,  τι γίνεται ρε παιδί μου!

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Το Stellarium

Ντιν ντιν! Σήμερα είναι Τρίτη οπότε όπως έχω δηλώσει σε προηγούμενες αναρτήσεις είμαι χαρούμενη κι έχω να γράψω αλλά δεν προφταίνω η καψερή γιατί έχω κολλήσει και πορρωθεί με ένα πρόγραμμα αστρονομίας που κατέβασα εύκολα, γρήγορα και δωρεάν από το http://www.stellarium.org/el/. Το χρησιμοποιεί στην τάξη ο καθηγητής μας για να κάνουμε Αστρονομία. Το πρόγραμμα λέγεται Stellarium και είναι φαν-τα-στι-κό. Όχι λάθος. Πραγματικό είναι, αλλά καλύτερο απ' ότι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Μπορείς να πλοηγηθείς στον ουρανό νύχτα ή μέρα, όπως τον βλέπεις από το μέρος που βρίσκεσαι, να αλλάξεις την ατμόσφαιρα, το φωτοχημικό νέφος, να βλέπεις τα ονόματα αστερισμών, αστεριών, πλανητών, νεφελωμάτων, να δεις πώς κινούνται όσο προχωράει η ώρα, να δεις τον ουρανό με τους αστερισμούς όπως τους είχαν ονομάσει άλλοι λαοί και γενικά να αλωνίσεις ! Πρέπει να κάνω ολόκληρη έκθεση με τις αρετές του Stellarium. Έχει τόσες δυνατότητες και εφαρμογές που απορώ πως είχαν την υπομονή όσοι ασχολήθηκαν με αυτό να το φτιάξουν δωρεάν ( είναι ανοιχτό λογισμικό Linux ). Να επιστήμονες στην υπηρεσία της ανθρωπότητας!