Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Στο δρόμο για το χωριό μου σταματήσαμε -όπως το συνηθίζουμε- για μια ον-δε-ρόουντ γουρουνοπούλα. Λέει λοιπόν ο μαγαζάτορας:
-Από τη Αθήνα έρχεστε;
-Ναι, κάνει ο μπαμπάς μου.
-Τι λέει η κρίση;

 Ω της μακαριότητος της ελληνικής επαρχίας!
Για αυτούς η κρίση είναι κάτι απόμακρο και νεφελώδες, που το ακούν μόνο στα δελτία ειδήσεων...
Βέβαια, απ' ότι μας είπε ένας θείος μου, δεν ισχύει αυτό για όλα τα μέρη. Για παράδειγμα η Λακωνία είχε ξανοιχτεί πιο πολύ και άρα έχει μεγαλύτερες ζημιές.

Αλλά αυτό το "Τι λέει η κρίση" !!

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Τα σκούπιντα - της Ρίκας Βαγιάνη

Αχ δεν αντέχω, θα το ανεβάσω! Η Ρίκα Βαγιάνη γράφει τα πιο ξεκαρδιστικά άρθρα στο protagon.gr! Έχει μετακομίσει -άκουσον άκουσον- στη μακρινή Αυστραλία με τον άντρα της και το γιο της.
Απολάυστε:

Η φίλη μου η Αντα, πριν χρόνια, παραθέριζε στην Κάλυμνο και μπήκε σ΄ένα ταξί. Ο οδηγός σπαστή προφορά, ήταν επί χρόνια μετανάστης στην Αυστραλία, ζούσε μάλιστα και εργαζόταν στο Περθ. Η Αντα, χαρά Θεού κορίτσι, τύπος επικοινωνιακός και φιλομαθής, δεν ήξερε τίποτα για το Πέρθ. Τον ρώτησε λοιπόν τι ήταν αυτό που του είχε κάνει μεγαλύτερη εντύπωση απ΄όλα, όταν ζούσε εκεί, σ΄αυτό το άγνωστο, τόσο μακρινό μέρος.
«Τα σκούπιντα», της απάντησε απερίφραστα.
Φλάς φόργουωρντ: Εγώ, προχτές, στην κουζίνα μου, κάτοικος Περθ πλέον, ανοίγω το ταχυδρομείο. Είναι ένας επίσημος φάκελος. Απευθύνεται στον ιδιοκτήτη, από τον οποίο ενοικιάζουμε την κατοικία μας. Δώστε βάση στο κείμενο, το μεταφράζω:
«Ο Δήμος του Καίμπριτζ σας ενημερώνει ότι αποδέχθηκε και δρομολογεί το αίτημά σας για εγκατάσταση κάδου, χρώματος πρασίνου με σκοπό την απόρριψη ανακυκλώσιμων υλικών. Η παράδοσις του πρασίνου κάδου θα γίνει στην εβδομάδα που ακολουθεί την ημερομηνία της 17ης Οκτωβρίου και η πρώτη ανακομιδή θα πραγματοποιηθεί την Εβδομάδα 2, ημέρα Δευτέρα 31 τρέχοντος. Προκειμένου να εξυπηρετείται ο κάδος σας, ο Δήμος και ο Εντολοδόχος αυτού, σας ενημερώνουν ότι επιφορτίζεσθε με την τοποθέτηση του προαναφερθέντος κάδου, στο όριο του δρόμου σας, κατά την ημέρα αποκομιδής. Αν έχετε περαιτέρω απορίες σε σχέση με το θέμα, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου στο τηλέφωνο Τάδε. Ειλικρινώς δικός σας, Τάδε Ταδόπουλος, αξιωματικός ελαχιστοποίησης απορριμάτων.»
Αυτά.
Αυτά; Τίποτα δεν είναι αυτά. Σταγών εν τω ωκεανώ! Το θεότρελλο είναι ότι όλα αυτά που γράφουν τα εννοούν απολύτως. Και τα κάνουν -απολύτως. Και ο κάδος θα έρθει, όταν είπαν. Και η αποκομιδή θα γίνει τη μέρα που είπαν. Και τα σκούπιντα μαζεύονται μία φορά την εβδομάδα. Μόνο. Τα δε ανακυκλώσιμα, δύο φορές το μήνα. Μόνο. Σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Την προηγούμενη νύχτα πρέπει να θυμηθείς να σούρεις τον κάδο, να έχεις φροντίσει να μην κάνεις πολλά σκούπιντα, ή να τα στουμπώνεις, τέλος  πάντων, γιατί ό,τι χωράει ο κάδος αυτό είναι. Αν τον γεμίσεις δύο μέρες πριν, ας πούμε, πρόβλημά σου, φάτα τα σκούπιντα. Α, και όταν τον σούρεις τον κάδο, πρέπει να τον πας εντελώς ευθεία, αλφάδι με το πεζοδρόμιο, ακουμπιστά και ακριβώς παράλληλα στο δρόμο. Και εκεί να τον αφήσεις. Γιατί την άλλη μέρα θα έρθει η σκουπιντιάρα.
Αυτά;
Αυτά δεν είναι τίποτα! Διότι έρχεται μεν η σκουπιντιάρα. Αλλά χωρίς σκουπιντιιάρη! Είναι ένα φορτηγό που το οδηγάνε κάτι κύριοι πολύ ωραίοι, με στολές, που δεν κατεβαίνουν ΠΟΤΕ από τη θέση του οδηγού, με καμία Παναγία και καμία κυβέρνηση. Πατάνε φρένο, σταματούν, πληκτρολογούν την εντολή, και το φορτηγό γίνεται τρανσφόρμερ: Βγαίνει μια σιδερένια σπαστή δαγκάνα, σαν το βιονικό χέρι του Εξολοθρευτή, αρπάει τον κάδο, τον αδειάζει εντός του φορτηγού, και τον ακουμπάει ακριβώς στη θέση του. (Εξ ού και το αλφάδι, γιατί η δαγκάνα έχει συγκεκριμένη χορογραφία και δεν ενδιαφέρεται για αφηρημένη τέχνη- τα θέλει ίσια τα σκούπιντα).
Αλλιώς; Αλλιώς, δεν θα σου τα πάρει. Θα σου τα αφήσει μέσα στα μούτρα σου και θα γίνεις ο ρεζίλης του Καίμπριτζ, αφού όλοι οι κάδοι έχουν ταυτότητες και ξέρουμε τα αφεντικά τους. Κι αν τον αφήσεις στραβά, ή αν τον αφήσεις ξέχειλο, ή ανοιχτό, ή σε λάθος μέρα, ή σε λάθος ώρα, ή με λάθος πράγματα στον λάθος κάδο, σου στέλνουν τρεις ειδοποιήσεις. Στην τρίτη, καίγεσαι. Παύουν να μαζεύουν τα δικά σου σκουπίδια -τα συγκεκριμένα, και ψόφα εσύ να τα ξεφορτωθείς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, εκτός από το να τα μεταφέρεις γονυπετής και μετανοών στη χωματερή. (Δεν υπάρχουν δημόσιοι κάδοι).
Τώρα εμείς, έχουμε κι άλλο καημό: Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζουμε είναι ο Επίμονος Κηπουρός: Ερχεται συνέχεια και κλαδεύει και κουρεύει και τριμάρει ό,τι φυλαρράκι θάμνου στην αυλή εξέχει μισό πόντο από το φράχτη: Τον θέλει ίσο ρε παιδάκι μου, κι ας μη μένει εκεί, τραβάει ζόρι με τους ακανόνιστους θάμνους. Που καλά να τον έχει ο θεός, περιποιείται και την αυλή, αλλά δυστυχώς αδειάζει τα κλαδέματα στα σκούπιντα, οπότε γεμίζει ο κάδος μας πολύ γρήγορα.
Εγώ αμέσως έθεσα σε λειτουργία το σχέδιο Ε (ελληνικό). Πήγαινα δηλαδή, τη  βαθειά νύχτα (στις οκτώ, που όλοι κοιμούνται τον τρίτο ύπνο) και παράχωνα τα περισσευούμενα σκούπιντά μου στους κάδους των γειτόνων. Οι οποίοι δεν κάνουν καθόλου σκούπιντα, (τι στο καλό; Δεν τρώνε; Δεν κάνουν κακά τους; Δεν ανοίγουν μια εφημερίδα;) Τέλος πάντων, τη νύχτα πριν την αποκομιδή οι κάδοι τους είναι στο δρόμο, σύρριζα στο πεζοδρόμιο, λαμπίκος, και σχεδόν άδειοι, χωράνε κι εμένα μέσα. Το σχέδιο πήγαινε τέλεια επί οκτώ μήνες. Δυστυχώς, με τσάκωσε μια σκατόγρια (θα σας πώ άλλη φορά για τη γριά) και με κατέδωσε. Ακολούθησε γενική συνέλευση κατά την οποία δικάστηκα ερήμην από το Σώμα των Διαχειριστών του Οικισμού 4 για το αδίκημα της παραβίασης του κανονισμού «περί απόρριψης απορριμάτων σε μη ταυτοποιημένο κάδο».
Τι να σας πω, φοβήθηκα πραγματικά για τα χειρότερα. Αθωώθηκα όμως πανηγυρικά, γιατί κατέθεσαν οι άλλες γριές ότι ο ιδιοκτήτης-Ψαλιδοχέρης κάνει πολλά σκούπιντα από τα κλαδέματα και δεν φταίει η Μαρίκα, είναι ευγενικό κοριτσάκι, λίγο παράφρων, πιθανόν, αλλά έχει καλή καρδιά και να της χαρίσουμε τη ζωή. Αλλά έμπλεξε ο ιδιοκτήτης: Του έγινε αυστηρή σύσταση να κάνει αίτηση για κάδο επιπρόσθετο,και δη χρώματος πρασίνου, αφού τα κλαδευτικά είναι ανακυκλώσιμα.
Πήρα το χαρτί, εγκρίθηκε, ούφ, τέλος καλό, όλα καλά. Γλίτωσα και το νυχτερινό ντού στους κάδους των γειτόνων- κι από το μάτι της γριάς. (Άλλη φορά για τη γριά). Με βλέπω καλοκαιράκι στο Γαλατά: Θα με ρωτάνε οι πατριώτες  για την Αυστραλία. Τη χώρα των ερήμων και των ωκεανών, των Αβοριγίνων και των μεταναστών, των αντιθέσεων του πολιτισμού και των άγριων, απάτητων εκτάσεων, της τέχνης και του αθλητισμού, της επιστήμης και της έρευνας. Σίγουρα κάποιος θα βρεθεί να με ρωτήσει τι μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση απ΄όλα αυτά τα σπουδαία.

«Τα σκούπιντα», θα απαντήσω. Και θα το εννοώ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αχ δεν αντέχω άλλο, έχω λιώσει!  Έπεσα χάμω απ' τα γέλια!

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Άνθρωποι που εμπνέουν.

Μου φαίνεται ότι κάθε Τρίτη θα γυρίζω κουρασμένη μεν αλλά χαρούμενη από το φροντιστήριο, γιατί όπως έχω γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση έχουμε στο μάθημα της έκθεσης μια καταπληκτική καθηγήτρια...
Καθώς γυρνούσα από το φροντιστήριο -πάντα κάνω παραγωγικές σκέψεις γιατί είναι ωραία η διαδρομή- σκεφτόμουνα πόσους καλούς καθηγητές είχα στα έντεκα χρόνια που πηγαίνω σχολείο. Κατέληξα στα εξής:
Είχα μια πολύ καλή δασκάλα στο δημοτικό, που ασχολιόταν μαζί μας, μας έμαθε να κάνουμε κατασκευές με σέρνιτ ( πηλός σαν πλαστελίνη ) και μας παρότρυνε να γράφουμε ποιήματα, μερικές φορές αντί για εκθέσεις. Η δασκάλα που προανέφερα ήταν σχετικά μεγάλη σε ηλικία και ήταν ένας άγγελος.
Οι άλλες τρεις καθηγήτριες (μια στο γυμνάσιο, μια στα αγγλικά, και μια στο φροντιστήριο Ελληνικών) που με έχουν εμπνεύσει στη μέχρι τώρα ζωή μου, έχουν κοινά χαρακτηριστικά: ενδιαφέρον για τα παιδιά, ενδιαφέρον και μεράκι για το μάθημα, αναζητούν τρόπους να κάνουν το μάθημα πιο ελκυστικό και προσπαθούν να μας "ανοίξουν τα μάτια", να μας καλλιεργήσουν συνολικά σαν ανθρώπους. Να μας κάνουν ανθρώπους. Επίσης είναι και οι ίδιες άνθρωποι ανοιχτοί, ψαγμένοι, με κέφι, με χιούμορ, με ευγένεια, με άλλα λόγια άνθρωποι που ευχαριστιέσαι να τους συναναστρέφεσαι. Α, και αυτές οι τρεις καθηγήτριες -παντρεμένες ή όχι- δεν έχουν παιδιά... Λογικό. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι που δεν έχουν παιδιά να ήταν τόσο παραγωγικοί για την κοινωνία.
Πάντα αναρωτιόμουν αν αυτού του τύπου καθηγήτριες (οι σπάνιες) αντιλαμβάνονται το καλό που κάνουν σε τόσα παιδιά που περνάνε από τα χέρια τους. Νομίζω πως σε όλα αφήνουν μικρά ή μεγάλα φωτεινά σημάδια. Εγώ πάντως αισθάνομαι ευγνωμοσύνη, αλλά είναι δύσκολο να την εκφράσεις έτσι απλά γιατί μετά τον φέρνεις σε δύσκολη θέση τον άλλο... Είναι και μετριόφρονες! Ελπίζω να το καταλαβαίνουν χωρίς λόγια...






ΥΓ1(άσχετο): Κατεβαίνοντας τις σκάλες στο φροντηστήριο, άκουσα μια κοπέλα να λέει σε μια άλλη: Αύριο κλείνω τα δεκαοχτώ. -Και χαίρεσαι; της λέει η άλλη. -Μπα, δεν μ' αρέσει που μεγαλώνω...

ΥΓ2(άσχετο): Έλεγε ένας παλιός ακτιβιστής που είχα πολεμίσει με τον Τσε Γκεβάρα και αργότερα υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Greenpeace : "Παλιά, επανάσταση ήταν να αλλάζεις τον κόσμο. Τώρα επανάσταση είναι να μην αλλάζεις εσύ..."

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Kuro Siwo


Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Άλλες ερμηνείες:
Θάνος Μικρούτσικος


Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.

Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "

Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.
Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.




Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Προσοχή! Αυτή η "κριτική" αφορά όσους έχουν δει την ταινία.

Γενικά μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ταινία. Ήταν κάτι που είχα ανάγκη να δω και που δεν το είχα δει εδώ και καιρό: Ούτε βαριά, ούτε ελαφριά. Ο γενικός χαρακτηρισμός είναι νομίζω ρομαντική αλλά όχι με τη σημερινή έννοια, δηλαδή το τυποποιημένο love story. Καμία σχέση. Μιλάω για την αρχική έννοια του ρομαντισμού: την αγάπη, τη νοσταλγία, την ελαφριά μελαγχολία. Φυσικά αν γυριζόταν σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η ταινία θα ήταν εντελώς διαφορετική, το Παρίσι αποτελεί κεντρικό άξονά της.
Μου άρεσε που έδειξε λίγο τα τουριστικά αξιοθέατα και πολύ τις γειτονιές, τα μπιστρό, τα παλαιοπωλεια κ.λπ. Μου άρεσε που ο σκηνοθέτης ήθελε να μας μεταδώσει ότι το Παρίσι για αυτόν είναι μια μαγική πόλη. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το πως ο φίλος μας, ο Γκιλ γνωρίζει το Παρίσι του 1920, με ένα εντελώς φυσιολογικό τρόπο: Απλώς σε κάποια όμορφη κι έρημη γειτονιά, στις 12 τη νύχτα περνά ένα παλιό ταξί με κεφάτους ανθρώπους που τον προσκαλούν να ρθει μαζί τους, μπαίνει μέσα, το ταξί προχωρά και μετά... είμαστε στο '20. Χωρίς χρονομηχανές,φανφάρες και καπνούς...
Βασικό στοιχείο της ταινίας το οποίο τρελαίνει όσους έχουν έστω και μια μικρή ιδέα των μεγάλων προσωπικοτήτων που έζησαν τότε είναι η παρουσίαση τους. Τους ζούμε έστω και για λίγο από κοντά:

Ο Χέμινγουέι με τη μανία του για τη γενναιότητα των αντρών, τις μπουνιές και το κυνήγι...

Οι διάσημοι Σκοτ και Ζέλντα Φίτζεραλντ...


Ο απερίγραπτα σουρεαλιστής Νταλί με τους ρινόκερούς του ( και μην ξεχνάτε: είναι ο Νταλί!)


H καταπληκτική Γερτρούδη Στάιν -η μόνη που μπορούσε να κουμαντάρει τον Χέμινγουέι-

Ο κυκλοθυμικός Πικάσο, o Mατίς και ,πιστέψτε με, πολλοί άλλοι....

Τώρα από ηθοποιούς: Δεν μπορώ να αποφασίσω: ο Όουεν Γουίλσον φαινόταν διαρκώς σαν χαμένος ενσαρκώνοντας τον ρόλο του, ή αφήνοντας τον εαυτό του τελείως χύμα; Δε μ' άρεσε πάντως. Μου φάνηκε κάπως άχαρος...

Τώρα τι να γράψω για τη μία, ανεπανάληπτη, εκπληκτική Μαριόν Κοτιγιάρ; Δεν παίζεται η κοπέλα... Αυτή η απροσδιόριστη θλίψη στα μάτια, η λάμψη τους στα σωστά σημεία, η στάση του σώματος... Δεν έχω λόγια...
                                                         

Με απογοήτευσε λίγο η σκηνοθεσία σε μερικά σημεία, το μοντάζ ηταν λίγο... ατσούμπαλο.
Το μέγιστο για μένα λάθος ήταν στο σημείο όπου στη σύγχρονη εποχή ο Γκιλ βρίσκει εντελώς τυχαία σε ένα από τα δεκάδες παλαιοπωλεία του Παρισιού, το ημερολόγιο της Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ), όπου γράφει κάτι για αυτόν. Και μετά το ημερολόγιο δεν ξαναεμφανίζεται πουθενά! Βλακεία...

Να μην κλείσω όμως με κάι αρνητικό, δεν κάνει. Η ταινία πραγματικά άξιζε και ήταν αρκετά παρηγορητική για τους τελαιυταίους ρομαντικούς του καιρού μας... Μπα, δεν το κλείνω έτσι. Όσο υπάρχει ο άνθρωπος, πάντα θα υπάρχουν οι ρομαντικοί και η αγάπη...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, "Φίλοι μου σας αποχαιρετώ"

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.
Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν οτι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς, θα πεθαίνω.
Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί (όπως θα έλεγα εγώ:η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σύμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο η δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Αυτό, ότι πρέπει δηλαδή να μη θεωρείς ότι οι άλλοι έχουν την αγάπη σου δεδομένη και να τους το λες, το υποστήριζε επίσης ένθερμα ο Λέο Μπουσκάλια...
Είδα το Μεσάνυχτα στο Παρίσι και ανυπομονώ να γράψω τη γνώμη μου! Μόνο να βρω χρόνο...