Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Μια καταπληκτική ιστοσελίδα: http://freerice.com/#/english-vocabulary/3364
 
Με κάθε σωστή απάντηση στέλνετε ρύζι στην Αφρική και εξασκείτε τα αγγλικά σας!
*Δεν είναι παγίδα στα σίγουρα.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Απογοήτευση.

Δεν το πιστεύω! Ξανανεβαίνουν οι Αχαρνής του Σαββόπουλου! Και όχι σαν μια απλή συναυλία, ούτε για να βοηθήσει το χαμόγελο του παιδιού ή τα χωριά sos, αλλά για να ενισχύσει οικονομικά κάποιους που θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους στο Αρσάκειο! Το 'χω πάρει απόφαση πιά πως ο Σαββόπουλος δεν είναι όπως όταν ήταν νέος. Πάνε οι ιδεολογίες και τα ιδανικά... Τα τραγούδια του πάντα θα τα αγαπώ, ο ίδιος όμως έχει ξεπέσει στα μάτια μου. Να σας πω κάτι; Γούστο του, καπέλο του αν θέλησε να κάνει τη ζωή του έτσι. Αλλά αν ήταν εντάξει δεν θα έπρεπε ποτέ πια να ξανατραγουδήσει το "μ' αεροπλάνα και βαπόρια".

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

!SOS!- Έκκληση για τον λιμό στην Αφρική.


Η χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 60 χρόνων οδηγεί καθημερινά στην πείνα και στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους στο Κέρας της Αφρικής, μια τεράστια περιοχή που καλύπτει την Κένυα, τη Σομαλία, την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και την Ουγκάντα. 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από την πείνα. Η Κένυα έχει κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ η Σομαλία βρίσκεται επίσημα σε κατάσταση λιμού.

Οι άνθρωποι μετακινούνται μαζικά σε αναζήτηση τροφής και πολλοί δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο προορισμό τους. Οι γυναίκες στην Κένυα δένουν σκοινί γύρω από τη μέση τους σφίγγοντας το στομάχι τους για να μη νιώθουν την πείνα. Mια πρακτική που μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο όταν λύνουν ξαφνικά τα σχοινιά επειδή βρήκαν τροφή. Συχνά η τροφή που βρίσκουν δεν είναι τίποτα άλλο από άγρια φρούτα που δεν πρέπει να καταναλώνονται διότι είναι δηλητηριώδη.

Η έλλειψη νερού και τροφής έχει σκοτώσει τα ζώα από τα οποία εξαρτάται η τροφή και το εισόδημα εκατομμυρίων. Η ξηρασία έχει καταστρέψει σε ορισμένες περιοχές τρεις σοδειές στη σειρά. Το αποτέλεσμα είναι 250.000 παιδιά να υποσιτίζονται. Ο υποσιτισμός τους οδηγεί στην καθυστερημένη σωματική και πνευματική ανάπτυξη και μέχρι και στο θάνατο. Κάθε μέρα χωρίς φαγητό κοστίζει στην ανάπτυξή τους και στο μέλλον τους. Και το μέλλον είναι δύσκολο.

Η ActionAid Ελλάς συμμετέχει στη συγκέντρωση πόρων. Γνωρίζουμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι όλοι με κάποιον τρόπο βιώνουμε την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, αυτές τις ημέρες υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δένουν τα στομάχια τους για να μην αισθάνονται πείνα, άνθρωποι που για μέρες δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και άνθρωποι που πεθαίνουν γιατί τους λείπει το πιο αυτονόητο, λίγο νερό. Θεωρούμε ότι αυτό μας αφορά.

Εάν θέλετε να στηρίξετε την προσπάθεια της Action Aid καλέστε στο  210-9212321 .


Και η πιο μικρή εισφορά έχει αξία και μπορεί να κάνει τη διαφορά.


ΥΓ: Ε ρε μούτζωμα που μας χρειάζεται... Ή μάλλον χαστούκι. Πολλά. Δεν πιστεύω να υπάρχει Έλληνας που να δένει το στομάχι του, γιατί μόνο αυτός θα είχε δικαίωμα να εξαιρεθεί.


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτή τη στιγμή διαβάζω τη διαβόητη ομιλία του Γ. Παπανδρέου στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και έχω μείνει έκπληκτη από το θράσος αυτού του ανθρώπου που -άκουσον άκουσον- θα αγωνιστεί να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια...

Όμως, δεν έχω φτάσει ακόμα στη μέση της ομιλίας και ακούω από κάτω από το σπίτι μου να περνάει κάποιος που παίζει ακορντεόν. Το Padam padam της Edith Piaf με μερικούς αυτοσχεδιασμούς αν δεν κάνω λάθος. Πάντως είναι αυτού του στιλ η μουσική που ταιριάζει όσο καμιά άλλη σε αυτή την υπέροχη στιγμή της μέρας, το σούρουπο...
Ακούω λοιπόν το ακορντεόν και σκέφτομαι πως κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να μας στερήσει αυτές τις απλές, μικροσκοπικές σπίθες ευτυχίας της ζωής. Το ηλιοβασίλεμα, τα παγκάκια, τα λουλούδια στα μπαλκόνια, τα πουλιά, τους περιπλανώμενους καλλιτέχνες, την πρωινή δροσιά...

Ό,τι και να γίνει. Όσα δύσκολα κι αν έρθουν.


ΥΓ: Σε περίπτωση που αναρωτηθεί κανείς "πού κολλάνε τα παγκάκια;". Για μένα τα παγκάκια είναι συνδεμένα με όμορφες στιγμές, είτε παρέας, είτε μοναχικών σκέψεων. Τα προτιμώ -ακόμα κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση- από τις άνετες καρέκλες των καφετεριών. Eίναι ίσως πιο αυθεντικά, έχουν χαρακτήρα.

ΥΓ2: Τώρα θυμήθηκα άλλη μια ευχάριστη νότα στη ζωή μας: Το ανοιχτό λεωφορίο της Λυρικής Σκηνής που αυτόν τον καιρό περιοδεύει... στους δρόμους της Αθήνας και ηρεμεί έστω και για λίγο τις ταραγμένες σκέψεις των κατοίκων της.

Και ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια:


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα υπέροχο τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου...

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του...

...............................................................................................................


Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ουφ! Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί άνθρωποι! Ρομαντικοί εννοώ στην κοσμοθεωρία τους.
 Κι είχα αρχίσει να χάνω τις ελπίδες μου...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Αααχχχ...

Στην Κρήτη μέναμε σε ένα σπιτάκι ισόγειο. Μπροστα απ' το μπαλκόνι ήταν ένας μικρός δρόμος και μετά το ανοιχτό πέλαγος...
Τώρα είμαστε στον έκτο, με θέα την τσιμεντοθάλασσα της Αθήνας και κάπου εκεί στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαίνεται μια μπλε γραμμή...
Και πάλι καλά δηλαδή.

Λοιπόν, αυτή η χρονιά θα είναι μια.. πώς να το διατυπώσω... ενδιαφέρουσα χρονιά. Τα βιβλία σε φωτοτυπίες και cd, μειωμένες προσλήψεις και Κύριος οίδε τι άλλο. Α, σίγουρα θα είναι ενδιαφέρουσα χρονιά!