Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Λίγες φωτογραφίες από τη Λεβεντογέννα!

 Τα Χανιά είναι μια πόλη απ' όπου έχουν περάσει πάσης φύσεως κατακτητές... Εδώ ένας μιναρές που μας άφησαν οι Τούρκοι...

 Αυτό το σήμα της ειρήνης βρίσκεται στους τάφους των Βενιζέλων. Πολύ ωραία θέα και πολύ προσεγμένο πάρκο!


Ε, δεν χρειάζονται λόγια... Το μόνο που αναρωτήθηκα βλέποντας τέτοιες πυροβολημένες πινακίδες είναι μήπως το τοπικό παράρτημα του Υπουργείου Πολιτισμού τις πυροβολεί συστηματικά για να φαίνονται πιο γραφικές...

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Σε όλους φαίνεται θλιβερό, αλλά σε μένα κάπως αστείο το πόσα μαγαζιά είναι κλειστά αυτό τον καιρό. Στα κολλημένα πάνω στις πόρτες τους χαρτακια φαίνεται η προσωπικότητα του ιδιοκτήτη: άλλοι δεν έχουν καθόλου, άλλοι γράφουν από πότε μέχρι πότε θα λείπουν, άλλοι μόνο πότε γυρίζουν. Το ρεκόρ οργάνωσης έσπασε ένας φούρνος της γειτονιάς μου που έγραφε τα παραπάνω συν τηλεφωνα και διευθύνσεις άλλων κοντινών φούρνων!

Είναι στ' αλήθεια πολύ χαριτωμένη αυτή η μικρή καλοκαιρινή συνωμοσία...  ;-)


Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Jane Eyre 4 ever!

Διάβασα τη Τζέιν Έιρ της Σαρλότ Μπροντέ και είμαι κατενθουσιασμένη! Λίγα βιβλία έχω διαβάσει με τόσο πολλούς και ουσιαστικούς διαλόγους -και μονολόγους-, και με τόσο λεπτοδουλεμένους χαρακτήρες. Τόσο η εξωτερικές περιγραφές όσο και η ψυχολόγηση των χαρακτήρων είναι άψογες! Το άλλο στοιχείο του βιβλίου που με συνάρπασε είναι το ότι όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σαν να μας διηγείται τα γεγονότα η ίδια η Τζέιν Έιρ. Πουθενά δεν υπάρχει παντογνώστης αφηγητής. Και -εκ μιας πολύ μικρής πείρας που διαθέτω- είναι αρκετά δύσκολο αυτό, δηλαδή όλα να τα περιγράφει ένα πρόσωπο.
Φυσικά αυτό που λατρεύουμε όλοι οι φαν της Τζέιν Έιρ (ναι, τώρα ανήκω και γω σ' αυτούς), είναι το love story της με τον κύριο Ρότσεστερ, τον υπέροχο κύριο Ρότσεστερ, με όλες του τις ιδιοτροπείες, τους λατρεμένους απότομους τρόπους του, και το χιούμορ του.
Πιστεύω να αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται για καμιά χαζουλή και συνηθισμένη ιστορία αγάπης, απ' αυτές που κυκλοφορούν στα περίπτερα... Μιλάμε για μεγάλο συναισθηματικό βάθος, για διλήμματα και πάνω απ' όλα για το πώς τα χειρίζεται όλα αυτά η Τζέιν Έιρ.

*Σημείωση1: Για την εποχή που γράφτηκε, η Τζέιν Έιρ ως χαρακτήρας ήταν πολύ πρωτοποριακή. Βλέπετε η οξεία σκέψη και κρίση, η αίσθηση του χιούμορ, η απλότητά της και ο τρόπος που χειριζόταν καταστάσεις και πρόσωπα, απλώς δεν υπήρχε ( σε γυναίκα τουλάχιστον)

*Σημείωση2: Είμαι πολύ δυστυχής που δεν έχω αρκετές γνώσεις για να το διαβάσω στο πρωτότυπο... Κακά τα ψέματα δεν μπορεί ο μεταφραστής να αποδώσει το πνεύμα της εποχής και το παλαιό άρωμα κάποιων λέξεων, όσο καλός και αν είναι. Μπορεί κανείς στα ελληνικά, να γράψει οπως  η Π. Δέλτα? Δεν μπορεί...

*Σημείωση3: Αν διαβάσετε τη Τζέιν Έιρ, διαβάστε καπάκι την "Υπόθεση Τζέιν Έιρ" ( έχω γράψει ένα άρθρο: http://freihi.blogspot.com/2011/07/blog-post_14.html ). Θα νιώσετε σαν να συναντατε παλιούς καλούς φίλους...

Η μαμά μου προσθέτει : Να προσθέσω ότι αυτή η μανία που έχει να μην εντοπίζει επακριβώς σε ποιο μέρος της Αγγλίας διαδραματίζεται η ιστορία (εγώ τουλάχιστον, δεν βρήκα κάποιες ενδείξεις), ουσιαστικά κάνει το έργο να μοιάζει με θεατρικό σε τέσσερεις σκηνές: το Gateshead, το Lowood, το Thornfield και το πώς-το-λένε το χωριό του St John. Και καθώς όλα αυτά τα μέρη είναι προφανώς φανταστικά, έρχεται και κουμπώνει με την «δυσκολία» που έχουν στην Υπόθεση Jane Eyre να μεταφερθούν σε μέρη που δεν περιγράφονται στο βιβλίο. Ουσιαστικά δηλαδή, στην Υπόθεση, είναι εγκλωβισμένοι στα τέσσερα «σκηνικά» 

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Στο άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο. - Κώστας Καρυωτάκης


Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου,
χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει
σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου.

Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ' αγοράσουν
έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι.
Είναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
οι γενεές, όταν σε παρομοιάσουν
με το πορτραίτο του Dorian Gray.

Λευτεριά, Λευτεριά, σε νοσταλγούνε,
μακρινά δάση, ρημαγμένοι κήποι,
όσοι άνθρωποι προσδέχονται τη λύπη
σαν έπαθλο του αγώνος, και μοχθούνε,
και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
νεκροί που η καθιέρωσις τους λείπει.
 
Κώστας Καρυωτάκης