Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Στο πρώτο φαστφουντάδικο της χώρας!

Σήμερα βγήκαμε όλτουγκέδερ για βόλτα στο Πασαλιμάνι. Είχαμε και μια όρεξη για κάτι με... χοληστερίνη, μιας και έληξε η νηστεία οπότε ψάχναμε εκεί στα παραλιακά. Ο Σάββας, το περίφημο κεμπαμπτζίδικο ήταν φίσκα. Βρε τι να κάνουμε, τι να κάνουμε... Ώσπου ο μπαμπάς μου έριξε την ιδέα: Να πάμε στο πρώτο (με διαφορά) φαστφουντάδικο που άνοιξε στην Αθήνα. Λέγεται American House Toast και με το που μπήκαμε ήταν σαν να κάναμε ταξίδι στο χρόνο ( αν εξαιρέσεις τους, ως επί το πλείστον, Πακιστανούς υπαλλήλους). Κάπου στα 70s... Βλέπετε και το λογότυπο. Αυτός ήταν και ο λόγος που μπήκα μέσα σε ένα τόσο "αμερικάνικο" μαγαζί, διότι ως γνωστόν εγώ με την Αμερική βγάζω καντίλες. Είπα, είναι καθαρά ιστορικό ενδιαφέρον. Το φαΐ ήταν σαν κάπου να το είχα ξαναδεί, στις παλιές ταινίες γυρισμένες σε επαρχίες τύπου Οχάιο. Ήταν πρόχειρο με την έννοια ότι δεν είχε κάποιο περίτεχνο τρόπο σερβιρίσματος αλλά η ποιότητα ήταν σαφώς καλύτερη από τα συνηθισμένα φαστφουντάδικα. Και αυτά τα κλασικά μουστάρδα-κέτσαπ... Τέλεια!
*Επίσης πολύ χαρήκαμε που τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα ήταν κανονικά και όχι πλαστικά...

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Καλοκαίρι...




Γεύση πεπονιού στο στόμα,
αντηλιακή λοσιόν,
τραπεζάκια στα μπαλκόνια
ψάθες, πέδιλα, σεζλόνγκ...
Καλοκαίρι !!!

Αλλά ας τα πει ο Νιόνιος πιο ποιητικά...

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει...

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Κομμάτι από ομιλία του Λέο Μπουσκάλια

Οι φιλόσοφοι και οι ψυχολόγοι μας το λένε αυτό για χρόνιαΔεν έχεις τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου. Γίνε λοιπόν ο πιο όμορφος, ο πιο τρυφερός, συναρπαστικός άνθρωπος του κόσμου. Έτσι θα επιζήσεις πάντα». Θυμόσαστε τη Μήδεια στην αρχαία τραγωδία; Θυμόσαστε το σημείο όπου όλα έχουν χαθεί και της λέει ο χορόςΤι απομένει, Μήδεια; Όλα γκρεμίστηκαν, όλα χάθηκαν». Και η Μήδεια απαντάειΤι απομένει; Εγώ».Αυτ ή είναι απάντησηΤι εννοείς τι απομένει; Όλα απομένουν. Απομένω εγώ Όταν αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι να επιστρέφει κανείς σ' ένα σεβασμό για τον εαυτό του, σε μια αγάπη για τον εαυτό του και σε μια συνειδητοποίηση ότι όλα προέρχονται από τον εαυτό του, τότε μπορούμε να δώσουμε στους άλλους. Τότε έχουμε φτάσει σ' ένα σημαντικό σταθμό γιατί, αν δε μας αρέσει ο εαυτός μας, μπορούμε πάντα να μάθουμε να μας αρέσει. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο εαυτό. Μπορούμε. Αν δε σας αρέσει το σκηνικό μέσα στο οποίο κινείστε, γκρεμίστε το και φτιάξτε ένα καινούργιο. Αν δε σας αρέσουν οι συμπρωταγωνιστές σας, ξεφορτωθείτε τους και μαζέψτε καινούργιο θίασο. Αυτό όμως πρέπει να το κάνετε   εσεις. Είναι δική σας δουλειά. Αυτό πάντως είναι το κύριο. Κι αν δεν πούμε τίποτε άλλο πέρα απ' αυτό, εγώ θα πιστεύω, μ' όλη μου την καρδιά, ότι σας άφησα  κάτι. Μια       επιστροφή      στον      εαυτό      σας

Ο Σαιντ‐Εξυπερύ, ο Γάλλος φιλόσοφος, κάνει μια καταπληκτική παρατήρηση σ' ένα από τα βιβλία του, κι έχει γράψει μερικά πολύ σπουδαία. ΛέειΊσως η αγάπη(κι εδώ μπορείτε ν' αντικαταστήσετε τη λέξη με την παιδεία, αν θέλετε) είναι ο τρόπος να σε οδηγήσω μαλακά πίσω στον εαυτό σου». Εγώ δεν έχω κανένα ορισμό για την αγάπη, αλλά αυτός είναι ένας από τους πιο σωστούς που έχω ακούσει.«Ίσως η αγάπη είναι ο τρόπος να σε οδηγήσω μαλακά πίσω στον εαυτό σου». Όχι σ' αυτόν που θέλω να γίνεις, αλλά σ' αυτόν που είσαι.
                                              




Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Μπουκιά-μπουκιά...

Αυτές τις μέρες κυριαρχεί στις συζητήσεις και κατά συνέπεια στις σκέψεις μου το θέμα των αγανακτισμένων πολιτών και των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα. Επειδή δε θέλω να είμαι από τους φανατικούς και "κολλημένους", όλη την ώρα τα ζυγίζω στο μυαλό μου. Τις προάλλες είχα εκνευριστεί πάρα πολύ με τους 32 καλλιτέχνες και διανοούμενους, που λίγο πολύ δήλωσαν ότι πρέπει όλοι μαζί ομόφωνα -σαν τα αρνάκια- να δεχτούμε το Μνημόνιο ή μάλλον τα μνημόνια για να βγούμε από την κρίση. Κάθετοι στο κίνημα του Μίκη Θεοδωράκη. Και κάνω την εξής απλά σκέψη. Αν καταφέρουμε και διώξουμε το μνημόνιο και το Δ.Ν.Τ., θα πεινάσουμε. Και αν δεν τα διώξουμε, πάλι θα πεινάσουμε το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι ίσως καθυστερήσουμε κανένα εξάμηνο να χρεωκοπήσουμε και ότι για να κρατήσουμε αυτό το εξάμηνο θα έχουμε ξεπουλήσει τη χώρα...
Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα λέει η κοινή λογική. Είναι σαν να χρωστάς κάπου, να σου δίνουν δάνειο οι τοκογλύφοι ίσα ίσα να ξεπληρώσεις και μετά να τους χρωστάς τα διπλά! Δε γίνεται...
Και κάτι άλλο για αυτούς που το μόνο που τους κρατάει από το να κατέβουν στο Σύνταγμα είναι το "Τι θα γίνει μετά, θα διαλυθεί η χώρα;". Μπουκιά μπουκιά τρώγεται ο Πάγκαλος, εεε δηλαδή ο ελέφαντας ήθελα να πω. Μήπως όταν ο Κολοκοτρώνης ξεκίνησε την επανάσταση το '21, ήξερε πώς θα νικούσε την κολοσσιαία οθωμανική αυτοκρατορία; Ήξερε αν θα πετύχαινε ή αν θα αποτύχαινε όπως τόσες άλλες επαναστάσεις; Ήξερε τι θα γινόταν άμα λευτερωνόταν η χώρα; Το μόνο που ήξερε καλά ήταν πως είχε βαρεθεί και είχε αγανακτήσει που η πατρίδα του ήταν σκλαβωμένη για τετρακόσια χρόνια και ήθελε να κάνει κάτι για αυτό...