Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Η πλατεία ήταν γεμάτη , με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές...
Κάπως έτσι, όπως η "συγκέντρωση της ΕΦΕΕ" του Σαββόπουλου ήταν και η συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Κυριακή 29 Μαΐου στο Σύνταγμα.
Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Ξεκινήσαμε από τα Σεπόλια. Κατεβήκαμε στο μετρό και περιμέναμε... Είχε αρκετό κόσμο - να δεις, λέω, όλοι για Σύνταγμα πάνε. Τουλάχιστον, σκέφτηκα, δε θα έχει κόσμο -μιας και ο προηγούμενος και πρώτος σταθμός είναι ο Άγιος Αντώνιος- και θα πιάσουμε θέσεις. Πού τέτοια τύχη! Το τραίνο έφτασε μισογεμάτο. Μπαίνουμε μέσα, πιάνουμε μια καλή γωνία -όρθιοι εννοείται- και ξεκινάμε. Ωστόσο κάτι δεν μου κόλλαγε. Μετά από λίγη σκέψη το βρήκα. Ο κόσμος μιλούσε δυνατά, συζητούσε και μερικές παρέες γελούσαν...Κι αυτό μου φάνηκε περίεργο γιατί τις άλλες φορές όλο κάθονταν σιωπηλοί και κουρασμένοι, γιατί είτε πήγαιναν είτε επέστρεφαν από τις δουλείες τους. Ενώ χτες, πήγαιναν επειδή εκείνοι το ήθελαν, όχι επειδή έπρεπε να το κάνουν... Τι διαφορά στη διάθεση!
Ο οδηγός του τρένου μας συμβούλευσε από το μικρόφωνο να κατέβουμε στο Πανεπιστήμιο γιατί στο Σύνταγμα θα μας έπαιρνε ώρα να δούμε το φως του ήλιου... Έτσι και κάναμε. Η Πανεπιστημίου από ένα σημείο ήταν κλειστή και ο κόσμος όλο κα πλήθαινε. Η πλατεία Συντάγματος ήταν πραγματικά μια μικρογραφία του Γούντστοκ ( χωρίς τα ναρκωτικά ). Σκηνές, πρόχειρες καντίνες, ένα πρόχειρο ιατρείο - απ' έξω έγραφε: αχρείαστος να 'μαι (!) -, σκύλοι, οι Δεν Πληρώνω, λαϊκές συγκεντρώσεις, ενα πανηγύρι με λίγα λόγια ! Ένα παιδάκι στην πλάτη του μπαμπά του κρατούσε ένα πλακάτ: "Ich bin 3 Jahre alt. Ich habe nichts gegessen. Warum muss ich zahlen?". Που σημαίνει: Είμαι τριών χρονών. Δεν έχω φάει τίποτα ( ενν. κλέψει ). Γιατί πρέπει να πληρώσω;
Το φανάρι στη λεωφόρο Αμαλίας μπροστά από τη Βουλή ανάβει κόκκινο. Πράσινο-πορτοκαλί-κόκκινο. Και ξανά. Ήταν πραγματικά πολύ αστείο γιατί δεν συμβάδιζε με τον παλμό του πλήθους. Τι απογοήτευση για το καημένο το φανάρι να μην το προσέχει κανένας... "Ε-ε-ε, ω-ω-ω, πάρτε το μνημόνιο και φύγετ' από δω -ξουτ" ( και μούτζα ). "Πάγκαλε πεινάμε, κατέβα να σε φάμε" (!). Και πάνω απ' όλα, "Κλέφτες, κλέφτες!".
-Μαμά πού είναι οι κλέφτες; ,ρωτάει ένα παιδάκι πίσω μου, ανεβασμένο στους ώμους της μαμάς του.
- Εκεί Θανασάκη μου, είναι κρυμμένοι μέσα σ' αυτό το μεγάλο σπίτι!
Πολλοί οι Θανασάκηδες, πολλές μαμάδες και μπαμπάδες, πολλοί οι ροκάδες, οι ρέγκε τύποι, οι κυρίες μιας κάποιας ηλικίας, οι πιτσιρικάδες...  Κόσμος και ντουνιάς κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης.
Γυρίσαμε το βραδάκι από Ακρόπολη. Ο ιερός βράχος, πάντα όμορφος και οικείος. Οι τουρίστες γύριζαν στα μαγαζάκια με τα σουβενίρ ή κάθονταν στις ταβέρνες. Καλοκαίριασε, σκέφτηκα. Σε μια γωνιά ένας λεβεντόγερος με μακριά άσπρα μαλλιά τραγουδούσε τραγούδια της αντίστασης και ακομπάνιαρε με ένα μπουζούκι. Σαν σκηνή από ταινία... Χωθήκαμε στην τρύπα του μετρό και επιστρέψαμε...

ΥΓ: Την Κυριακή ήταν της Αγίας Υπομονής... Και ο νοών νοείτο!
ΥΓ2 : Χαρούμενο τόνο έδωσε και μια παρέα φοιτητών που έκανε σαπουνόφουσκες που ταξίδευαν σε όλη την πλατεία!

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011



Κάποιοι θα πουν πως αυτή δεν είναι η ιδανική λύση, "Πώς θα τα κάνουμε όλα αυτα;", "Μπα, δεν νομίζω να πιάσει..." Αν δεν κατέβεις και συ, δίνεις μια πιθανότητα λιγότερη στο κίνημα να πιάσει. Το να κάνουμε ΚΑΤΙ ίσως αλλάξει κάτι. Το να μην κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ δεν θα αλλάξει τίποτα, μέχρι να ξεπουληθεί η χώρα ως το τελευταίο κομματάκι της. Τώρα που η φωτιά έχει φουντώσει, μας μένει μόνο να τη διατηρήσουμε, όσο μπορούμε, δυνατή. Το κλειδί της επιτυχίας αυτής της κίνησης είναι η ΥΠΟΜΟΝΗ. Ίσως χρειαστούν βδομάδες μέχρι να γίνει κάτι. Όμως αυτοί μας κλέψανε το όνειρο και μεις θα τους χαρίσουμε την αϋπνία ! Όποτε μπορείτε, πάρτε τις σφυρίχτρες, τις κατσαρόλες, τους φίλους σας, τα παιδιά σας και κατεβείτε στο Σύνταγμα. ( Εκτός φυσικά κι αν σας αρέσει η κατάσταση της χώρας ). Έτσι για να ταράξουμε λίγο τα νερά...

Χοχο, χτες κατέβηκα στη διαδήλωση στο Σύνταγμα. Θα γράψω αργότερα το... ρεπορτάζ, γιατί πρέπει να διαβάσω Φυσική. Μπρρρ! Θρίλερ η Φυσική! :-S

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

O Captain, my Captain!

O Captain my Captain! our fearful trip is done,
The ship has weathered every rack, the prize we sought is won,
The port is near, the bells I hear, the people all exulting,

While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring;

 Μτφρ :Καπετάνιε! Ω Καπετάνιε μου!
           Το φοβερό μας το ταξίδι έχει τελειώσει.
           Το πλοίο μας ξεπέρασε τη κάθε αναποδιά
           κι
 η δάφνη που ζητούσαμε κερδήθηκε.
           Φτάσαμε στο λιμάνι.
           Ακουώ καμπάνες να χτυπούν,
           λαό που αναγαλλιάζει,
           Κι όλων τα μάτια στρέψανε στ' ακλόνητο σκαρί,
          στ' ατρόμητο και βλοσυρό καράβι.


* Δεν ξέρω ποιός έχει κάνει τη μετάφραση... 

Πρόκειται για κομμάτι από το ποίημα του Ουόλτ Γουίτμαν, το οποίο αγαπώ ιδιαίτερα γιατί αποτελεί την κορύφωση μιας καταπληκτικής ταινίας,του "Dead Poets Society". Έβαλα μόνο αυτό το κομμάτι γιατί είναι το πιο αισιόδοξο. Το ποίημα γράφτηκε για τον πρόεδρο της Αμερικής, Αβραάμ Λινκολν, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1865.  Ήταν υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κατάργησε τη δουλεία.





Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Πάντα σκεφτόμουν τι φοβερό πράγμα είναι να είσαι συγγραφέας. Να δημιουργείς ένα πλάσμα, ολότελα δικό σου, να του δίνεις ό,τι μορφή θες, ό,τι χαρακτήρα και να το τοποθετείς σε ένα κόσμο που υπάρχει, που θα μπορούσε να υπάρξει ή που δεν θα υπάρξει ποτέ. Μου φαίνεται μαγικό. Φυσικά, η όλη τέχνη είναι να κάνεις τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται για το δημιούργημά σου, να παρακολουθούν με αγωνία τις περιπέτειες του. Αλλά, δεν ξέρω... Εγω διασκεδάζω και μόνο με την ιδέα ότι μπορείς να ελέγχεις απόλυτα κάτι. Ας δημιουργήσω λοιπόν...κάτι.

 Μόλις έφτιαξα ένα άνθρωπο. Ή μάλλον την ιδέα ενός ανθρώπου. Είναι γύρω στο 1.60, απροσδιορίστου ηλικίας. Και το όνομα αυτου: Φρίξος. Φοράει ολοπράσινα ρούχα. Τόν πιάνω απαλά από το γιακά της μπλούζας και τον τοποθετώ σε μια πόλη. Δεν ξέρω πού βρίσκεται η πόλη. Πάντως φαίνεται όμορφη και καθαρή. Στο δρόμο που τον άφησα βλέπω σπίτια, μονοκατοικίες. Ένα σαν φράουλα, ένα σαν μήλο, ένα διώροφο σαν πιπεριά... Πρωτότυπη αρχιτεκτονική! Γύρω του τα υπόλοιπα... πλάσματα είναι κι αυτά ντυμένα στα πράσινα. Γιατί; Τι γιατί; Μα σήμερα είναι Τρίτη και ο νόμος λέει ότι τις Τρίτες όλοι πρέπει να φοράνε πράσινα. Τι σόι νόμος είναι αυτός δεν ξέρω, αλλά θα το μάθουμε σύντομα πιστεύω. Δηλαδή, ο Φρίξος θα το μάθει και αναγκαστικά και εγώ μιας και γνωρίζω τι σκέφτεται. Να ένας χαριτωμένος κύριος παιρνάει το δρόμο και ο Φρίξος τον ρωτάει ποια είναι τέλωσπαντων αυτή η πόλη. Ο χαριτωμένος κύριος τον κοιτάει σαν να έχει έρθει από άλλο πλανήτη -που κατα καποιο τρόπο ισχύει-. Μα φυσικά αυτή η πόλη λέγεται -------. Χα! Σιγά μην μαρτυρήσω πώς λέγεται η πόλη!

Ουφ κουράστικα. Το συνεχίζω άλλη μέρα, άμα έχω όρεξη. Στο μεταξύ ο Φρίξος μπορεί να εγκατασταθεί, να βρει δουλειά και θα δούμε πόσο θα έχει προκόψει όταν θα ξανασχοληθώ μαζί του...

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

 Το ακόλουθο ποίημα το έδωσε ανώνυμα μια κοπέλα στο Λέο Μπουσκάλια γιατί εξηγεί τι συμβαίνει όταν αναβάλλει κανείς ξανά και ξανά  - και ιδιαίτερα, όταν αναβάλει να δείξει το ενδιαφέρον του για τους ανθρώπους που αγαπάει πραγματικά -.

Θυμασαι τη μερα που δανειστηκα το καινουργιο σου αυτοκινητο και το τρακαρισα?
Νομισα πως θα με σκοτωνες, μα δεν το εκανες.
Και θυμασαι τη φορα που επεμενα να παμε στη θαλασσα
κι εσυ ελεγες οτι θα βρεξει, και εβρεξε?
Νομιζα πως θα μου λεγες, "Στο 'χα πει".Μα δεν το εκανες.
Θυμασαι τη φορα που φλερταρισα με ολους τους αντρες
για να σε κανω να ζηλεψεις, και συ ζηλεψες?
Νομιζα πως θα με παρατουσες, μα δεν το εκανες.
Θυμασαι τη φορα που λερωσα την ταπετσαρια του αυτοκινητου σου με κρεμα φραουλα?
Νομιζα πως θα με χτυπουσες, μα δεν το εκανες.
Και θυμασαι τη φορα που ξεχασα να σου πω πως ο χορος ειναι επισημος κι ηρθες με μπλουτζιν?
Νομιζα πως θα 'φευγες αλλα δεν το εκανες.
Ναι, υπαρχουν χιλιαδες πραγματα που δεν τα εκανες.
Αλλα με δεχτηκες και μ'αγαπησες και με προστατεψες.
Υπηρχαν χιλιαδες πραγματα που ηθελα να σου ανταποδωσω οταν θα γυριζες απο το Βιετναμ.
 Αλλά δεν γύρισες. 

Δεν ξέρω, εμένα με συγκλόνισε...



Γατούλα!

Να προσέχεις τι κάνεις, γατουλα....
Αμάν!

YΓ: Αυτό το έγραψαν κάτι αναίσχυντα κορίτσια που έτσι και τις πιάσω στα χέρια μου... αλίμονο τους ! Μου 'χουνε κολλήσει δύο ατάκες και αυτές έβγαλαν ολόκληρο ανακοινοθέν ! τσ τσ τσ... -.-    : P 


Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Τρύπες
Πρώτη εκτέλεση: Τρύπες


Δεν κοπάζει δεν σβήνει
στη καρδιά μου η φωτιά
που με τρώει και με ρίχνει
απ' την Εδέμ στο πουθενά

Οι αιώνες ρωτάνε
πόσο ακόμα θα αντέξω
να τρικλίζω εκεί έξω
ξυπόλυτος μόνος

Και γω ψιθυρίζω
δικιά μου η χαρά
δικό μου το αίμα
δικός μου κι ο τρόμος

Δεν είμαι μόνος
Δεν είμαι ο μόνος
Όλα είναι δρόμος

Η φωτιά,η γιορτή,η απώλεια,ο πόνος
Ο κάθε μικρός θάνατος
κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος

Όλα είναι δρόμος..

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Οι παλιοί μας φίλοι

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Ένα υπέροχο ποίημα της Κατερίνας Γώγου :

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν’ αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ’ τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ’ ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Άναρχος, Τεύκος 1 Εκδόσεις Κολεκτίβα Άναρχος, Αθήνα, Νοέμβριος 1983.
 -----------------------------------------------------------------------------------------------------

Και ένα επίσης υπέροχο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη...

Είσαι νέος -το ξέρω- και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως είσαι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το 'να πόδι σου έρχεσαι με τ' άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.
Πως της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ' το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι υστέρα κοιτούν
Πως σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ' τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.



Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Ο Καβάφης για... το γάμο William & Kate

Ο πολυαγαπημένος μου Καβάφης, αποδεικνύεται επίκαιρος για ακόμα μια φορά... Βρήκα ένα ποίημα του που ουσιαστικά είναι σα να σχολιάζει τον πρόσφατο γάμο του πρίγκιπα William και της Kate Middleton. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ιδού οι Αλεξανδρινοί βασιλείς (γραμμένο το 1912).

Μαζεύθηκαν οι Aλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Aλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξι των στρατιωτών.

Ο Aλέξανδρος— τον είπαν βασιλέα
της Aρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος— τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ’ άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
Aυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,
αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Aλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια
που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Aλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική,
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Aλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα
θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κι εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·
κ’ οι Aλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν
ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα,
γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα—
μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες. 

 Να εξηγήσω. Η Κλεοπάτρα είχε τρία παιδιά. Κάποια στιγμή αποφάσισαν με τον Αντώνιο, τον εραστή της και στρατηγό των Ρωμαίων, να τους δώσουν βασιλικούς τίτλους με μια λαμπρή και... χλιδάτη τελετή στο Γυμνάσιο της Αλεξάνδρειας ( ένα μεγάλο και όμορφα φτιαγμένο στάδιο ). Ο Καισαρίωνας ήταν 14 χρονών και γιος του Καίσαρα και τα άλλα δυο ήταν του Αντώνιου ( δύο και επτά χρονών ). Ο Καβάφης λοιπόν γράφει πως οι Αλεξανδρινοί πραγματικά το χαίρονταν, μιας και συνηγορούσε κι ο καιρός και η όλη ατμόσφαιρα, η γιορτινή... Ωστόσο ήξεραν πολύ καλά πως αυτή η τελετή δεν είχε κανένα νόημα, αφού μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά, ποιος ζει ποιος πεθαίνει που λέει ο λόγος. Και που τελικά έτσι έγινε, αφού ο Οκταβιανός δολοφόνησε τον Καισαρίωνα όταν ήταν 17 χρονών.

Ο Καβάφης - όπως το συνήθιζε στα ποιήματα του - μας δίνει απλώς τροφή για σκέψη. Τουλάχιστον απ' όσο έχω καταλάβει το ποίημα είναι ουδέτερο. Γιατί πραγματικά είναι προσωπική άποψη του καθενός πώς πρέπει να εισπράττουν τέτοια γεγονότα οι "κοινοί θνητοί". Για παράδειγμα, άκουσα πολλές απόψεις για τους πριγκιπικούς γάμους. Πολλοί είπαν: "Γιατί να μας νοιάξει ο γάμος ενός ανθρώπου που είναι πάμπλουτος χωρίς να έχει κάνει τίποτα;". Λοιπόν, η δικιά μου άποψη είναι ότι δεν είναι και τόσο κακό να θέλει να ξεφύγει κανείς από τη μιζέρια της καθημερινότητας και να παρακολουθήσει κάτι πιο... παραμυθένιο. Προσωπικά μου άρεσε όλη η τελετή. Η Κέιτ Μίντλετον ήταν πραγματικά πολύ όμορφη και ειλικρινά δεν μπορούσα να την κοιτάζω και να μην χαμογελάω, ειδικά όταν παντρεμένοι πια με τον Γούιλιαμ χαιρετούσαν τον κόσμο. Νομίζω είναι εξωτερικά τουλάχιστον πολύ ταιριαστό ζευγάρι. Άλλο τίποτα δεν ξέρω και η ιστορία θα δείξει... Πάντως η τελετή σε ενθουσίαζε θέλοντας και μη. Οι μουσικές, τα χρώματα, ο κόσμος, τα χαμόγελα, τα ρούχα... Φυσικα όλα εξαρτώνται από την ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου. Εγώ το έχω ξαναπεί πως θαυμάζω κάθε τι όμορφο. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου από το να το κάνει και για όλα φταίει ο Μπουσκάλια ! ( και εδώ που τα λέμε μ' αρέσει που είμαι έτσι ). Και στο κάτω κάτω, ο Γούιλιαμ έτυχε να γεννηθεί πρίγκιπας. Τι να κάνει να μοιράσει όλη του την περιουσία και να πάει να ζήσει κάπου αλλού; Η βασιλεία στην Αγγλία είναι κάτι παραπάνω από παράδοση και ας μην ξεχνάμε ότι εκτός από έξοδα φέρνει και πολλά έσοδα... Απλά αν ψάξει κανείς την ιστορία της Αγγλίας θα δει ότι οι βασιλιάδες έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο. Υπήρχαν άκαρδοι σκληροί, αλλά και έξυπνοι και καινοτόμοι όπως η Βικτόρια και ο Αλβέρτος. Καμιά σχέση με εδώ βέβαια, που οι βασιλιάδες μας ήρθανε με εισαγωγή και ποτέ δεν τους χωνέψαμε ( και καλά κάναμε αφού λακίσανε με το πρώτο "μπου" της δικτατορίας )...

Οπότε ας ελπίσουμε και ευχηθούμε να ζήσουνε αυτοί καλά και μεις καλύτερα... :P