Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Άσπρα καράβια τα όνειρα μας και μη μας τα βουλιάζετε...

Λοιπόν τώρα που έκλεισαν τα σχολεία για Πάσχα, έχω λίγο παραπάνω χρόνο για να γράψω ένα περιστατικό που συνέβη ( πού αλλού; ) στο σχολείο. Λοιπόν, κάποιος από τη διπλανή μας τάξη, του Α2, άρχισε να φτιάχνει καραβάκια από χαρτί. Η ιδέα άρεσε σε πολλούς και σύντομα το Α2 γέμισε καραβάκια. Στα περβάζια, πάνω από τον πίνακα, στις κρεμάστρες... Το αποκορύφωμα ήταν δε το εξής : Πάνω από την κάσα της πόρτας δεν υπάρχει κατευθείαν τοίχος, αλλά ένα τζάμι. Εκεί κόλλησαν ένα πολύ μεγάλο καραβάκι και έγραψαν Α2 έτσι ώστε να φαίνεται απ' έξω. Όμως μετά από λίγες μέρες, ανέβηκε ο διευθυντής πάνω, και τους είπε να τα βγάλουν όλα. Προφανώς οι καθηγητές του το είπαν, γιατί ο ίδιος δεν περνάει συχνά από τον όροφό μας, οπότε δεν θα μπορούσε να τα δει. Και τότε εγώ φούντωσα ! Ιδού τι μου ερχόταν στο μυαλό:

Αξιότιμοι κύριοι καθηγητές, κύριε διευθυντή,

Πρέπει να πω ότι για εσάς και για όλους τους δασκάλους και τους καθηγητές, τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια. Κατανοώ ότι καθημερινά υποφέρετε πολλά από εμάς τα "θηρία". Θεωρώ επίσης λογικό να είστε λίγο σφιγμένοι κατά την ώρα των μαθημάτων, επειδή πολλές φορές σας έχουν προσβάλλει με τη συμπεριφορά τους κάποια παιδια. Βέβαια επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν ασχολούμαστε όλη την ώρα μόνο με το πως θα σας γελιοποιήσουμε ή θα σας θυμώσουμε... Εχουμε κι άλλες δουλείες. Έχουμε και μεις βαρύ πρόγραμμα. Και τα δικά μας νεύρα είναι πολλές φορές κουρέλια, όπως και τα δικά σας. Με αφορμή αυτό που έγινε στο Α2 με τα καραβάκια, θέλω να σας πω μερικά πράγματα.
Όπως προανέφερα, κατανοώ πολλά πράγματα σε σας. Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι τι σας έφταιξαν τα καραβάκια. Νομίζετε πως θα μας αποσπούσαν από το μάθημα; Σας πληροφορώ ότι όποιος θέλει να προσέξει, προσέχει, και αυτός που δεν θέλει δεν πρόκειται να προσέξει ακόμα κι αν είναι δεμένος σε μια καρέκλα. Άλλωστε κάποια στιγμή το μάτι συνηθίζει... Ο αμέσως επόμενος λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι σκληρός. Δε θα σας αρέσει. Λοιπόν, μας λέτε όλη την ώρα πως μας καταλαβαίνετε, ότι ξέρετε τα προβλήματα μας, ότι δεν θέλετε παπαγαλίες, αλλά φαντασία και πρωτοβουλίες. Διαβάζετε και παιδοψυχολογία που έχει γίνει της μόδας. Όμως πολύ φοβάμαι ότι στην πράξη υστερείτε. Μας βλέπετε να παίζουμε, να κυνηγιόμαστε, να  γ ε λ ά μ ε  και μας κοιτάτε ειρωνικά. Βέβαια, εσείς οι κύριοι Μεγάλοι ξέρετε πως είναι η αληθινή ζωή. Και δεν παραλείπετε να μας το θυμίζετε όολη την ώρα. Ευχαριστούμε, μας υποχρεώσατε ! Ξέρουμε πώς είναι η αληθινή ζωή ! Μάτια έχουμε και βλέπουμε ! Βλέπουμε τα σκουπίδια στους δρόμους, τη φτώχεια, την ανέχεια, βλέπουμε τα πρόσωπα των γονιών μας την ώρα του δελτίου ειδήσεων. Όμως ξέρετε, κύριοι σπουδασμένοι, ποιο ήταν το σύνθημα του Μαη του '68 ; Κάτω η λογική, ζήτω η Φαντασία ! Επειδή εσείς έχετε γίνει μίζεροι, δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε και μεις... Γιατί ειρωνεύεστε ή νευριάζετε με οτιδήποτε όμορφο προσπαθούμε να προσθέσουμε στο χώρο που παιρνάμε τη μισή μας μέρα, το σχολείο; Δεν ξέρω τι να υποθέσω. Εκνευρίζεστε που σας θυμίζουμε πως θα 'πρεπε να είσαστε, όταν αλλού γίνονται πόλεμοι, σεισμοί, λοιμοί, τσουνάμι; Ξέρετε, το επάγγελμά σας δεν είναι μια απλή δουλειά για να βγάζετε το ψωμί σας. Είναι λειτούργημα. Έχετε χρέος απέναντι στην κοινωνία και απέναντι σε μας, τα παιδιά. Από τα χέρια σας βγαίνουν οι αυριανοί πολίτες. Να το 'χετε πάντα στο νου σας. Και κάτι ακόμα είναι πολύ σημαντικό: η αγάπη σας. Σπάνιο είναι να δίνετε αληθινή αγάπη στα παιδια και αυτά να μην την εκτιμούν. Αληθινή όμως. Όχι σαν υποχρέωση. Κι αν έχετε γίνει καθηγητές χωρίς να αγαπάτε τα παιδιά, τότε καλύτερα για σας και για μας, να φύγετε. Δεν μπορείτε να παίζετε με τις ψυχές μας...
Όλα αυτά δεν τα λέω με κακία, μόνο με κάποια αγανάκτηση. Φυσικά ίσως έχετε αυτή τη στάση επειδή δε σας μιλάμε για το πώς νιώθουμε και ούτε εσείς μας μιλάτε ποτέ εντελώς στα ίσια. Ξεκάθαρα να μας πείτε ποιές είναι οι αρχές σας, τι ανέχεστε και τι όχι. Ποια είναι τα συν σας, ποια είναι τα πλην σας. Ίσως αυτό που λείπει είναι η επικοινωνία...


Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Η Αθήνα τη νύχτα...


  Τις προάλλες καθομουνα απο τις εντεκα μεχρι τις δωδεκαμιση και ακουγα παλια ελληνικα τραγουδια : Χατζιδακη, τη μουσικη του Ζορμπα, Πολιτικη Κουζινα, απο ελληνικες ταινιες κτλ. Αναμεσα σε αυτα και η "Αθηνα τη νυχτα" :



Η Αθήνα την νύχτα
αρχόντισσα μοιάζει
κυρά, ξελογιάστρα χρυσή
Ψηλά στα αιθέρια
ασήμι τ΄αστέρια
και μες στα ποτήρια κρασί

Η Αθήνα τη νύχτα
φοράει κορώνα
φεγγάρι που λάμπει χλωμό
Βιτρίνες και φώτα
χαρούμενη νότα
και γλέντι χωρίς τελειωμό

Κομψή θεατρίνα
την νύχτα η Αθήνα
κρατά της ζωής τον ρυθμό...

Ανοιξα λοιπον το παραθυρο να την απολαυσω και ομολογω πως ενοιωσα λιγη περιφανια για την πολη μου, ετσι οπως ελαμπε μεσα στη νυχτα... Βεβαια μετα απο μια πιο προσεκτικη ματια και μερικες σκεψεις, συνειδητοποιησα οτι η Αθηνα μαλλον πιο πολλα ασχημα εχει παρα καλα... Ηχορυπανση, φωτοχημικο νεφος, καυσαερια, σκουπιδια και αλλα πολλα.Ωστοσο μερικες φορες, ε τι να κανουμε, πεφτω σε συναισθηματισμους... Διοτι η Αθηνα δεν φταιει για το πως εχει γινει... Αλλοι φταινε... Και εκεινη μοιαζει με ξεπεσμενη αριστοκρατισσα που αν και φτωχη πλεον, κραταει τα παλια της στολιδια: την Πλακα,το Θησειο, την Ακροπολη, το φως, τις ηλιολουστες Κυριακες, τον αττικο ουρανο... Τα κραταει φυλαγμενα και οταν τα βγαζει ξαναβρισκει την παλια της γοητεια...

Μα τι με επιασε σημερα ?

Ο παπα- επαναστάτης, πατήρ Γεώργιος Πυρουνάκης

Ο πατήρ Γεώργιος Πυρουνάκης υπήρξε θεολόγος και στη συνέχεια κληρικός, συγκεκριμένα πρωτοπρεσβύτερος.
Γεννήθηκε στη Μήλο το 1910 από γονείς Σφακιανούς. Υπήρξε συμμαθητής με σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Νίκος Καββαδίας. Το 1928 εισήχθη στη Θεολογική Σχολή και ξεκίνησε να κηρύττει ακόμη από τα φοιτητικά του χρόνια.
Τον Οκτώβριο του 1932 δημιούργησε στον Πειραιά μαζί με άλλους έξι νέους μια οργάνωση νεολαίας, με το όνομα "Φιλική Εταιρεία Νέων". Μέχρι το 1939, η Εταιρία είχε ιδρύσει τέσσερα νυχτερινά σχολεία για τους εργαζόμενους νέους άνδρες και γυναίκες, δύο επαγγελματικές σχολές και «Λαϊκό Πανεπιστήμιο». Η οργάνωση ίδρυσε το πρώτο νυχτερινό Γυμνάσιο στον Πειραιά, το οποίο στεγάστηκε μετά από πολλές δυσκολίες στη Ράλλειο Σχολή. Την ίδια εποχή ο Πυρουνάκης ίδρυσε τις πρώτες κατασκηνώσεις εργαζομένων παιδιών στο Πέραμα. Για να αναδείξει το ρόλο και τη σημασία της εργατικής τάξης και να ανυψώσει ψυχικά τους ανθρώπους που την αποτελούν ξεκινά την Γιορτή του Εργάτη Χριστού. Το 1938, στη γιορτή του Εργάτη Χριστού στον Πειραιά, θα παραβρεθούν πάνω από πέντε χιλιάδες εργαζόμενα παιδιά.
Μερικά ακόμα από τα έργα του είναι οι νυχτερινές Δημοτικές Σχολές στη Δραπετσώνα, την Αγία Σοφία, τον Άγιο Νικόλαο και τα Ταμπούρια, ο Σύνδεσμος Νέων Πειραιώς, οι Φιλικές Εστίες, τα Σπίτια Στοργής, τα Φιλικά Αναρρωτήρια, η ίδρυση γραφείου για τη μελέτη και την καταγραφή των προβλημάτων των εργαζόμενων νέων, το Οικοτροφείο Σιβιτανιδείου. Το 1939, το καθεστώς του δικτάτορα Μεταξά, του πρότεινε να αναλάβει ρόλο στη νεολαία του κόμματος. Ο Πυρουνάκης αρνήθηκε και, την ίδια χρονιά, το Νοέμβριο του 1939, το καθεστώς διέλυσε την οργάνωση του. Μετά από 3 μήνες, η Ακαδημία Αθηνών τον βραβεύει για την προσφορά του στους νέους.
Την περίοδο της Κατοχής οργανώνει συσσίτια για τα παιδιά και τους απόρους και αναρρωτήρια για παιδιά με προχωρημένες παθήσεις και συνάμα φτιάχνει κατασκηνώσεις. Η Φιλική Εταιρεία Νέων κατά την περίοδο της Κατοχής γλίτωσε 5.000 παιδιά και ισάριθμους, περίπου, ενήλικους (Χρ. Θεοχαράτος, «Εικόνες», 25-5-1988). Μετά την Κατοχή παύθηκε από Πρόεδρο της Φιλικής Εταιρείας Νέων. Αυτός αποφάσισε τότε να στραφεί στην εκκλησία και γίνεται ιερέας σε ηλικία 39 ετών και το 1949 ξεκινά τη διακονία του στην Ελευσίνα.
Το 1952 οργανώνει τις πρώτες κατασκηνώσεις για όλα τα παιδιά και μαζί ξεκινούν και τα πρώτα ενοριακά συσσίτια στην Ελευσίνα για όλους τους απόρους της πόλης. 55 χρόνια μετά, οι εγκαταστάσεις των κατασκηνώσεων στο Όρος Πατέρας φιλοξενούν παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων, παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα οικονομικά, οικογενειακά, επικοινωνιακά και κοινωνικά αφού προέρχονται από οικογένειες οικονομικών μεταναστών ή προσφύγων που ζουν κυρίως στην περιοχή της Ελευσίνας.
Ασχολήθηκε επίσης με τα πολιτιστικά και οργάνωσε εκδηλώσεις με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Συχνά συνάντησε εμπόδια στο έργο του και αναγκάστηκε να μετακινηθεί προσωρινά (όπως το 1964 που μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αττικής για λίγο καιρό). Το διάστημα της Χούντας παύθηκε από την ενορία της Ελευσίνας και τοποθετήθηκε ως βοηθός ιερέα στον Άγιο Στέφανο Αττικής. Ανακρίθηκε και διώχθηκε τα χρόνια εκείνα, αλλά δεν σταμάτησε να υπερασπίζεται έμπρακτα πολιτικούς κρατούμενους. Δήλωσε παρών σε πολλές δίκες της εποχής. Τότε πρωτονομάστηκε από τον Τύπο "ο παπα-επαναστάτης". Μάλιστα κάποιος ανώτερος αξιωματικός του είχε φτιάξει φάκελο όπου τον χαρακτήριζε πιο επικίνδυνο και από κομμουνιστή !
Επανήλθε και πάλι στην Ελευσίνα το 1974 και τότε ξεκίνησε αγώνα για την κάθαρση μέσα στην Εκκλησία. Ο αγώνας αυτός θα διαρκέσει έξι ολόκληρα χρόνια, ώσπου το 1980 θα οδηγηθεί σε δίκη κατηγορούμενος από αρχιερείς της εποχής για τη δράση του. «Μόνο για φόνο δεν τον κατηγορούν» δηλώνει ο Γεώργιος Μαύρος μέσα στο Κοινοβούλιο. Αθωώνεται και συνεχίζει το έργο του. Το 1987 είναι μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Διαχείρισης Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ) υποστηρίζοντας τον «εκδημοκρατισμό» της Εκκλησίας . Την ίδια χρονιά, η Ιεραρχία της Εκκλησίας τον τιμωρεί με τον «μικρό αφορισμό». Σαν αφορμή πήραν ότι ο π.Πυρουνακης έγινε μέλος του ΟΔΕΠ, ενώ η Εκκλησία είχε αποφασίσει να μην συμμετάσχει κανένας παπάς. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ενώ θα μπορούσε να πει ότι δεν δέχεται την "ποινή" του, δεν το έκανε. Ήξερε ότι πολλοι θα τον υποστήριζαν και θα δημιουργούνταν διάσπαση στην Εκκλησία. Δεν ήθελε να συμβεί αυτό. Έτσι απλώς διαμαρτυρήθηκε για την άδικη τιμωρία του. Μικρός Αφορισμός σημαίνει πως δεν μπορεί να κοινωνήσει, "βαρύτατο πλήγμα για κάποιον που έχει συναίσθηση του τι κάνει στην Εκκλησία", είπε ο ίδιος. Παρόλα αυτά συνέχισε να δραστηριοποιείται: εκδίδει περιοδικά, συμμετέχει σε κοινωνικούς αγώνες και προβαίνει σε διαβήματα αγωνίας για τα πυρηνικά και τη μόλυνση του περιβάλλοντος.
Ήρθε σε επαφή με το ποίμνιό του για τελευταία φορά τον Απρίλιο του 1988 (Κυριακή των Βαΐων), σε Θεία Λειτουργία στο Δαφνί. Πέθανε στις 16 Μαΐου του 1988.

ΥΓ : Οι "ανώτεροι ιερείς"  έξι μήνες μετά το Μικρό Αφορισμό, συνειδητοποίσαν τι "πατάτα" είχαν κάνει και... τον συγχώρεσαν ! Δηλαδή δεν παραδέχτηκαν το λάθος τους, απλά εδειξαν μεγαλοψυχία και τον συγχώρεσαν. Ακόμα δεν έχουν ζητήσει συγνώμη.


Μερικά έξτρα...

  • Οι περισσότερες από τις μαρτυρίες αποτελούν μέρος του αφιερώματος που πρόβαλε η ΕΡΤ 1 για τον παπα- Γεώργιο Πυρουνάκη με τίτλο "Θυμίαμα" με τη συμπλήρωση δώδεκα χρόνων από το θάνατό του. ( το έχει και τη Μ. Δευτέρα, στη ΕΤ1, 23:15 )
Ο σταυρός που φορούσε στο στήθος του είχε δυο λέξεις σκαλισμένες πάνω, τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και τη λέξη ΑΓΑΠΗ.

Θεωρούσε πως αμαρτία δεν είναι μόνο το κακό που γίνεται αλλά και το καλό που δεν γίνεται.
Θεωρούσε πως ο όρος φιλανθρωπία είναι λάθος. Φιλάνθρωπος είναι μόνο ο Θεός που είναι πάνω από μας. Εμείς ΠΡΕΠΕΙ να ειμαστε φιλάλληλοι. (Κι όποιος έχει πολλά λεφτα είναι σαν να τα έχει πάρει από τους φτωχότερους... )

Ξύπνα παπά, ξύπνα λαέ φώναζε στα κηρύγματά του, μέχρι το τέλος.

Όταν η Ιερά Σύνοδος ανακήρυξε άγιο των ηθποιών τον μάρτυρα του 4ου αιώνα Πορφύριο, ο π. Πυρουνάκης ήταν ο πρώτος που με χαρά το ανακοίνωσε στο σωματείο των ηθοποιών, γιατί τους αγαπούσε πολύ σαν κλάδο και θεωρούσε ότι προσέφεραν ( σε καιρούς που οι θεατρίνοι δεν είχαν και την καλύτερη κοινωνική θέση... )
  • «Η επίσημη Εκκλησία λησμόνησε μετ' ανακουφίσεως τον φλογερό ιερωμένο, τον οποίο και η ίδια είχε διώξει και αφορίσει, όπως άγρια τον κυνήγησαν και τα ανελεύθερα πολιτικά καθεστώτα του τόπου μας. Όμως, εκείνος με ασυμβίβαστο πάθος είχε βρεθεί παρών σε πολύμορφους αγώνες...»
  • «Ιδρύοντας το πρώτο νυχτερινό γυμνάσιο στη χώρα μας (1932) για τα εργαζόμενα παιδιά της φτωχολογιάς και δημιουργώντας εν συνεχεία τη Φιλική Εταιρεία Νέων, η οποία κατά τους χαλεπούς καιρούς της Κατοχής γλίτωσε 5.000 παιδιά και ισάριθμους, περίπου, ενήλικους»
  • «Βρέστε μου ένα παπά που να τον τρέμουν οι σκοταδιστές, να τον αγαπούν οι διανοούμενοι, να τον σέβονται οι αθεϊστές και να τον θαυμάζουν οι πολιτικοί αρχηγοί (όλων των κομμάτων )» 
  • «Μάταια θα ψάξει κανείς ανάμεσα στα μέλη του ανώτερου κλήρου να βρει ανθρώπους που τόλμησαν να διαφοροποιηθούν από τους συνταγματάρχες της "Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών". Η αναζήτηση του ιστορικού θα σταματήσει σε καναδυό ιερείς, τον εξής έναν: τον Γεώργιο Πυρουνάκη» (εφ. Ελευθεροτυπία», 10/3/2001),
  • «Θα είναι για μας μεγάλη χαρά και τιμή αν μπορούσατε να πάρετε προσωπικώς μέρος στη συνάντηση κατά την οποία θα τιμήσουμε τους Έλληνες συγγραφείς που με τη στάση τους και τον λόγο τους αντιτάχθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς των συνταγματαρχών. Η παρουσία σας θα έχει για μας και τη χώρα μας μια άκρως βαθυσήμαντη αξία, γιατί στο πρόσωπό σας, εκτός από τον πνευματικό άνθρωπο, διακρίνουμε τον ασυμβίβαστο αγωνιστή της ελευθερίας και της δημοκρατίας». Η πρόσκληση αυτή εστάλη τον Φεβρουάριο του 1979 στον Πυρουνάκη από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου τον Ιούνιο του ιδίου χρόνου επρόκειτο να τιμηθεί για τη δράση του κατά της χούντας σε συνέδριο αντιστασιακών συγγραφέων 
  • Στις 28 Aυγούστου 1975 ο Πυρουνάκης έγραψε ένα άρθρο στην «E» με τον τίτλο «Yψηλοί και Ωραίοι - Eλλάς Eλλήνων Bασανιστών». Όπως σημείωνε, «πρέπει να πληροφορηθούμε ότι υπήρξαν και κληρικοί που μαρτύρησαν χωρίς να "μαρτυρήσουν" προδίδοντας ή συναγωνιστές τους ή τις πίστεις στον άνθρωπο και στην αξία του» (άρθρο του Θ.ΤΣ.)
«Κατά την επταετή δικτατορία, δυστυχώς η πλειοψηφία της διοικούσας Εκκλησίας δεν κράτησε τη στάση, που της υπαγόρευε η παράδοσή της. Άλλοι Ιεράρχες έμειναν αδρανείς επειδή φοβήθηκαν μην κατηγορηθούν για πολιτικολογία, και άλλοι επειδή συμβιβάστηκαν με τις ιδέες των δικτατόρων. Υπήρξαν ωστόσο και τα πρόσωπα εκείνα που εξέφραζαν το ήθος της Ορθοδοξίας και αντιστάθηκαν, όπως ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και ο ιερέας Γεώργιος Πυρουνάκης».

Τέτοιοι άνθρωποι λίγοι υπάρχουν στον κόσμο... Αξίζει να δείτε το ντοκιμαντέρ πάνω στη ζωή του γιατί περιγράφονται και πολλές άλλες μικρές λεπτομέρεις που δείχνουν το ήθος αυτού του ανθρώπου...


Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

                                                  
        

Μα πώς να μη λατρέψεις αυτή τη φάτσα ?!
\

                                                          

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Ναι ! Είναι εδώ ! Η μία, η μεγαλειώδης η γεμάτη εκπλήξεις και μυστήρια.... ΑΝΟΙΞΗ !!! Ο καιρός είναι υπέροχος, οι μυρωδιές του νερατζιού και των υπολοίπων φυτών γενικότερα, σπάνε τις μύτες ! Και υπάρχει μια τέτοια γλύκα στην ατμόσφαιρα... Αφού νιώθω σαν να υπάρχει στον αέρα σκόνη από καραμέλες!!! Όχι με την έννοια της γεύσης βέβαια...

Και ανάμεσα στα άλλα έχω κολλήσει και με την Elizabeth Taylor... Εγώ, που την είχε πάρει το αυτί μου μόνο όταν είχε πεθάνει ο Μάικλ Τζάκσον και όλοι έλεγαν τι φίλοι που ήταν. Όμως με αφορμή το θάνατό της διάβασα κάποια αφιερώματα σε περιοδικά και... αυτό ήταν ! Κόλλησα! Από τα λίγα που διάβασα, δεν ήταν και φοβερή ηθοποιός, σαν τη Βίβιαν Λι ας πουμε, αλλά ωστόσο ήταν αρκετά καλή και συνεπής στη δουλειά της. Όμως, αυτά τα μάτια της... Τόση εκφραστικότητα... Και γενικά ολόκληρη εξέπεμπε μια τέτοια ομορφιά, θηλυκότητα... Αδύνατον να μη σε μαγέψει νομίζω. Γενικά, δεν μπορεί κανείς να πει ότι προσέφερε πολλά στην ανθρωπότητα,ωστε αξίζει να τη θαυμάζουμε κλπ, όμως όλοι νομίζω έχουμε στιγμές αδυναμίας. Το ομολογώ : Δεν μπορώ να τεκμηριώσω γιατί μ' αρέσει τόσο πολύ, δεν υπάρχει αιτία. Ήταν και ο θυελλώδης έρωτάς της με τον Μπάρτον βέβαια, που συγκινεί κάτι ρομαντικούς σαν κι εμένα...

Νομίζω ότι για όλα φταίει ο Λέο Μπουσκάλια και χαίρομαι για αυτό ! Είναι  εκείνος ο -μακαρίτης- παιδοψυχολόγος, που έχει γράψει μεταξύ άλλων το "Να ζεις, να αγαπάς, να μαθαίνεις". ( εχω ξαναγράψει για αυτόν, το καλοκαίρι ) Ο Μπουσκάλια λοιπόν θαύμαζε κάθε μικρό, τοσοδούλι κομματάκι της ζωής. Από τα ξερά φύλλα μέχρι τους αγνωστους ανθρώπους. Πχ έβλεπε μια κοπέλα στο δρόμο με πολύ ωραια μαλλιά. Τη σταμάταγε και με παιδικό ενθουσιασμό της έλεγε: "Εχεις υπέροχα μαλλιά, το ξέρεις;". Ο Μπουσκάλια με έχει επηρεάσει πολύ στη ζωή μου για αυτό και γω έχω αρχίσει να θαυμάζω τα πάντα ! Να πως προέκυψε και η Λιζ Τέιλορ...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ : Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ

 "Οι Σειρηνες ομως εχουν ενα οπλο πιο φοβερο και απο το τραγουδι: τη σιωπη τους. Και πιθανοτερο, παρολο που δεν ετυχε ποτε, θα ηταν να γλυτωσεις απο το τραγουδι τους, παρα απο τη σιωπη τους."    Φραντς Καφκα, Η σιωπη των σειρηνων.

Καθώς η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.

Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση.
Η επανάσταση λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.

Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση» σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.

Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που επείγει να προστατευθεί. Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματα της.
Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.
 
Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν κύκλους ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.
 
Αυτός άλλωστε –εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, ούτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφραση της, τα τάνκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της.

Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;

«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το κείμενο ίσως φαίνεται μεγάλο, όμως αξίζει να το διαβάσει κανείς. Του έχω κάνει και μερικές περικοπές βέβαια, για να ταιριάζει με το γενικό κλίμα...
Όταν το πρωτοδιάβασα, δεν το καταλάβαινα. Μου φάνηκε πως αυτή η επανάσταση των σιωπηλών είναι μια κάλυψη της απάθειας απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν. Όμως συζητώντας και με άλλους, διαπίστωσα πως στην ουσία πρόκειται για το προπαρασκευαστικό στάδιο μιας μεγάλης και αληθινής επανάστασης. Πρόκειται για την προσωπική, εσωτερική επανάσταση του καθενός, αυτή που γίνεται μέσα του χωρίς σημαίες και ταμπούρλα. Σιωπηλή και με αυτοκριτική. Αυτή η επανάσταση βρίσκεται ουσιατικά στη συνειδητοποίηση του εαυτού μας. Πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και μετά να προχωρήσουμε. Όπως γράφει και το κείμενο, έτσι δεν έγινε και η εξέγερση στο Πολυτεχνείο; Στην αρχή της δικτατορίας υπήρξε ένα μούδιασμα, μέχρι να αντιληφθεί ο κόσμος τι συμβαίνει. Κι έπειτα άρχισαν οι σιγανές συζητήσεις στα σπίτια, το κρυφό άκουσμα της μουσικής του Θεοδωράκη, η άρνηση των υπερβολικών διασκεδάσεων. Δεν ήταν παθητικότητα. Ήταν το "ζέσταμα" πριν έρθει το Πολυτεχνείο. 
Μακάρι να ξεράσουμε γρήγορα από τη φάση του μουδιάσματος σε αυτή της σιωπηλής επανάστασης. Με αρετή και τόλμη...