Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Μούχρωμα

Φυσάει τ’ αεράκι μ’ ανάλαφρη φόρα
και τες τριανταφυλλιές αργά σαλέβει·
στες καρδιές και στην πλάση βασιλέβει
Ρόδινο σούρουπο, ώρα μυροφόρα,

χρυσή θυμητικών ονείρων ώρα
που η ψυχή τη γαλήνη προμαντέβει,
την αιώνια γαλήνη, και αγναντέβει
σα για στερνή φορά κάθε της γνώρα

αξέχαστη· ξανθές κρινοτραχήλες
αγάπες, γαλανά βασιλεμένα
μάτια ογρά και φιλιά και ανατριχίλες

και δάκρυα· πλάνα δώρα ζηλεμένα
της ζήσης που αχνοσβυέται και τελειώνει
σαν το θαμπό γιουλί που ολοένα λυώνει.
----------------------------------------------

Ο Μαβίλλης είχε σπουδάσει στη Γεμανία και ακολουθούσε το κίνημα του Παρνασσισμού ( εξού και η τόση απαισιοδοξία). Προσωπικά δε μ' αρέσει το στιλ του. Τους ζωντανούς τους θεωρεί χαμένους και ότι πρέπει να τους κλαίμε. Τους πεθαμένους επίσης δυστυχισμένους. Με τίποτα δεν ήταν ευχαριστημένος! Το ποίημα αυτό το ανέβασα γιατί μου έκανε εντύπωση το πόσο αέρινο είναι. Λες και καλύπτεται από μια απροσδιόριστη ομίχλη,οι έννοιες, τα χρώματα, όλα ανακατεύονται απαλά... Δε μ' αρέσει. Πολύ φλου.