Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Η ομιλία της Ζυράννας Ζατέλη ( και της Φωτεινης Τσαλίκογλου) στο Μέγαρο

( Από το Βήμα -Πολιτισμός)
Στις 21 Οκτωβρίου του 2010 η ψυχολόγος, γλωσσολόγος και καθηγήτρια Τζούλια Κρίστεβα μετέτρεψε την αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών σε… γυναικωνίτη δίνοντας τότε μια ενδιαφέρουσα διάλεξη με τον τίτλο «Η γυναίκα στην ψυχανάλυση» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Megaron Plus». Παρόμοιες σκηνές - για μια εκδήλωση που αφορούσε τη λογοτεχνία - είδαμε το απόγευμα της Τρίτης 13 Δεκεμβρίου 2011 στην ίδια αίθουσα και αυτή τη φορά η αιτία ήταν δυο Ελληνίδες αγαπημένες του κοινού: η συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη (που είναι ακριβοθώρητη) [ σημ. δική μου: Για αυτό έβαλα λυτούς και δεμένους για να καταφέρω να πάω]και η καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Φωτεινή Τσαλίκογλου. Οι δυο τους συνομίλησαν για τα πάθη της ζωής και της λογοτεχνίας σε μια δημόσια συζήτηση που πήρε τον τίτλο της από ένα μυθιστόρημα της δεύτερης με τον τίτλο «Ονειρεύτηκα πως είμαι καλά» (Καστανιώτης, 2004) όπου η ηρωίδα Ιουλία Δαμασκηνού πάσχει από την «ιερά νόσο», την επιληψία.

Στο πρώτο δεκάλεπτο είχαν εξαντληθεί τα δελτία εισόδου με αποτέλεσμα αρκετοί να παρακολουθήσουν σε οθόνες την εκδήλωση έξω απ' την ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος, άλλοι καθισμένοι στις καρέκλες που προστέθηκαν στο φουαγιέ και άλλοι (εκ των πραγμάτων) στο πάτωμα ή στις σκάλες. Το γυναικείο φύλο πλειοψηφούσε βεβαίως αλλά το ενδιαφέρον ήταν ότι στο κοινό υπήρχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών που άκουσαν τις δυο ομιλήτριες με μεγάλη προσήλωση και στο τέλος τους απηύθυναν ερωτήσεις. Κινούμενες σε δυο βασικούς άξονες, στο όνειρο και την πραγματικότητα, οι δυο τους αναρωτήθηκαν ποιο είναι το αντίδοτο στις κρίσεις της ζωής μας και αν η λογοτεχνία μπορεί να μας δώσει τις απαντήσεις που ψάχνουμε.

«Ζούμε σε δραματικούς καιρούς. Είναι όμως ενδιαφέροντες οι καιροί;» είπε η Φωτεινή Τσαλίκογλου και διερωτήθηκε γιατί προστρέχουμε στη λογοτεχνία. «Το κάνουμε» συνέχισε η ίδια «για να γίνουν οι λέξεις πιο αληθινές, οι λέξεις που χάνουν στον καθημερινό λόγο της πολιτικής και της οικονομίας την τιμή και την αξιοπιστία τους. Οι λέξεις και τα πάθη δημιουργούν τη λογοτεχνία που μας βοηθά να ισορροπούμε απέναντι σε αυτό που συμβαίνει και σε αυτό που φανταζόμαστε ότι συμβαίνει». Η Ζυράννα Ζατέλη που γράφει ακόμα με μολύβι και δεν χρησιμοποιεί καθόλου ηλεκτρονικό υπολογιστή είπε για μια ακόμα φορά ότι «δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το γράψιμο. Γράφω γιατί έτσι παρηγοριέμαι, γιατί έτσι μαλακώνει η ροή του χρόνου. Το γράψιμο βέβαια είναι και αγωνία για μένα. Από μικρή με γοήτευαν τα όνειρα, ακόμα και οι εφιάλτες. Με τη γραφή βιώνω μια μύχια τρέλα και μια φοβερή διαύγεια ταυτόχρονα. Τρελαίνομαι και ξετρελαίνομαι συνεχώς».

Προσπάθησαν επιπλέον να εντοπίσουν τις διαφορές ανάμεσα στην επιστήμη και τη λογοτεχνία ως προς την προσέγγιση και την απόδοση του ανθρώπινου ψυχισμού. «Για μένα η ψυχολογία ίσως και να ήταν τροχοπέδης στη γραφή. Προτιμώ να τα ψυχανεμίζομαι τα πράγματα. Δεν θέλω να τα ξέρω όλα» είπε η Ζυράννα Ζατέλη. Η Φωτεινή Τσαλίκογλου έκανε έναν απολογισμό των τελευταίων είκοσι χρόνων που διδάσκει και παραλλήλως γράφει μυθιστορήματα. «Ανέκαθεν με προσήλκυαν η τρέλα και η μελαγχολία. Πιστεύω ότι αυτά τα δυο κρύβουν αλήθειες για τη ζωή μας» σημείωσε η ίδια που σ' όλα τα μυθιστορήματά της έχει ασχοληθεί επιπλέον με πολλές από τις μορφές της ψυχικής νόσου. «Ωστόσο, συμφωνώ, ότι η ψυχολογία δε θα μπορέσει να μιλήσει ποτέ για την τρέλα επειδή η τρέλα κατέχει την αλήθεια της ψυχολογίας. Οταν άρχισα να γράφω διαπίστωσα ότι η νόσος δεν κρύβει μονάχα μυστικά για τη ζωή αλλά και την ίδια τη γραφή».


Τότε υπογράμμισε τη λογοτεχνικότητα μιας φράσης ενός νοσούντος, του Μιχάλη, που είπε κάποτε «Θεέ μου, κάνε με να εκφραστώ τον εαυτό μου!» ενώ η επίκληση του έργου της Μαργαρίτας Καραπάνου ήταν καθοριστική για να σκεφτούν όλοι στην αίθουσα τη σχετικότητα του όρου «φυσιολογικός». «Απολύτως υγιής ψυχικά δεν είναι κανένας» συμφώνησαν για να αναφερθούν στην συνέχεια στις πολλές όψεις του θανάτου, ο φόβος του οποίου καθορίζει τη ζωή. «Ο έρωτας και ο θάνατος βγαίνουν απ' την ίδια μήτρα. Η αναφαίρετη οδύνη του θανάτου καθρεφτίζεται στη ζωή. Όλα πηγάζουν απ' το φόβο του θανάτου. Το κίνητρο είναι ο πόνος εν τέλει, άρα ο θάνατος. Ο θάνατος είναι ένας δίδυμος αδελφός μας που λείπει στα ξένα και όταν έρχεται φεύγουμε εμείς» διάβασε η Ζυράννα Ζατέλη απ' τις σημειώσεις της.

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου συνέδεσε το θάνατο με την παιδική ηλικία στην προσπάθεια που κάνει να αποδώσει την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου ψυχισμού. «Το παιδί. Το παιδί σε βοηθάει να ξεχνάς. Χρησιμοποιώ το παιδί στη λογοτεχνία μου για να ξεχάσω αυτά που ξέρω. Υπάρχει έτσι μια άλλη πρόσληψη για την κατάθλιψη και τη μελαγχολία. Το υποκείμενο δεν το βλέπουμε μόνο δια μέσου της νόσου αλλά πρέπει να το παρατηρούμε σε όλες του τις διαστάσεις, συνολικά» είπε για να προσθέσει η Ζυράννα Ζατέλη ότι «η παιδική ηλικία τελειώνει όταν το παιδί αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά την προοπτική του θανάτου». Για τη γραφή συγκεκριμένα συμφώνησαν απολύτως, ότι δηλαδή «ακόμα και αν δεν υπήρχε η παιδική ηλικία ο συγγραφέας θα έπρεπε να την εφεύρει» και αφηγήθηκαν στο κοινό ιστορίες που τις συγκλόνισαν και τις ακολουθούν μέχρι σήμερα από τα παιδικά τους χρόνια.

«Η παρούσα κρίση μας δείχνει πόσο τα πράγματα είναι, ανά πάσα στιγμή, αβέβαια» συνέχισε η Ζυράννα Ζατέλη. «Αφού χάσαμε την ψυχή μας για τα λεφτά, χάνουμε τώρα και τα λεφτά. Γεμίσαμε όλα αυτά τα χρόνια πλαστές ανάγκες. Το τραγικό είναι ότι θα την πληρώσουν το τίμημα πολλοί αθώοι και θα γλιτώσουν πολλοί που φταίνε για την κατάσταση. Απορώ πώς μερικοί άνθρωποι κοιμούνται τα βράδια. Κι αυτές τις μέρες σκέφτομαι τον Καμύ που έλεγε ότι το ζητούμενο είναι «να είσαι καλός, έντιμος» έστω κι «από παραξενιά». Κανένας ανήσυχος πάντως δεν πιάστηκε στον ύπνο εδώ που τα λέμε. Πιστεύω ότι αυτή η καταστροφή κάπου θα βγάλει, θα βρεθούν οι βαθύτερες ισορροπίες που χάθηκαν. Τα πράγματα γίνονται και απαντιώνται. Τα πράγματα όμως αλλάζουν αργά και επώδυνα. Νομίζω παράγινε το κακό με την ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους για το οποίο τα πάντα είναι η υλική του ευμάρεια. Μπορούμε λ.χ. από ένα βιβλίο να έχουμε ατόφιο ψυχικό κέρδος. Η ανάγνωση είναι η μόνη ηδονή που παραμένει ατιμώρητη. Η δυσκολία, το ανυπόφορο, πιστεύω ότι θα ωριμάσει τους ανθρώπους. Να σας πω, επιπλέον, ότι δε μ' αρέσει καθόλου που απ' το πρωί μέχρι το βράδυ οικτίρουμε τη νεολαία» κατέληξε.

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου εξέφρασε την άποψη ότι «πληρώνουμε μια ατσαλάκωτη εποχή» και ότι «η αποδοχή της αδυναμίας μας συνιστά δύναμη». Μια αλλαγή συνείδησης θα σήμαινε μια αλλαγή των επιθυμιών μας. «Υπάρχει όμως ο κίνδυνος να ηθικοποιηθεί αυτή η κρίση» τόνισε θεωρώντας μια τέτοια διάσταση παραπλανητική. Ένας νεαρός την ρώτησε προς το τέλος που έχει καταλήξει η ίδια μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με την κατάθλιψη ως καθηγήτρια και ως συγγραφέας. «Είναι για μένα ενδιαφέρουσα και παράξενη αυτή η συνθήκη που σ' έναν άνθρωπο του αδειάζει τη ζωή. Νομίζω όμως ότι δεν τα καλύπτει εν τέλει όλα ο φόβος του θανάτου. Το ορατό είναι πάντα το πρόσχημα. Η ύπαρξη ενός απόλυτου "πριν" που είναι σκοτεινό και απροσδιόριστο βρίσκεται στη ρίζα της μελαγχολίας. Είναι αυτό που ο Χειμωνάς ονόμασε "υπερτροφικό άλεκτο". Η αναζήτηση αυτού του πράγματος δεν έχει τέλος, γι' αυτό συνεχίζω να γράφω, είναι αυτή η έλλειψη που με κινητοποιεί, αυτή η πάλη με το ανέφικτο» ανέφερε.

Τις εντυπώσεις έκλεψε και το χειροκρότημα απέσπασε μια 16χρονη κοπέλα που πήρε το λόγο. [ και ναι, είναι απίστευτο αλλά αυτή η κοπέλα είμαι εγώ] «Κυρία Ζατέλη, έχω έλθει σε επαφή με το έργο σας εδώ και δυο μήνες και το έχω πραγματικά ερωτευτεί» είπε η μαθήτρια αναφέροντας ότι τον τελευταίο καιρό στο σχολείο της τα παιδιά έχουν αλλάξει στάση απέναντι στα πράγματα, ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει και έχουν αρχίσει να ανταλλάζουν βιβλία. [ "και δεν ξέρω πόσο καλό είναι αυτό για σας τους συγγραφείς", είπα γελώντας ] Σε τέτοιους καιρούς, να και κάτι πραγματικά παρήγορο. Το κοινό πάντως δείχνει ανήσυχο, ψάχνεται και αναζητά τις απαντήσεις, έχει ανοίξει τα αυτιά του και περιμένει πολλές ανάλογες εκδηλώσεις στη συνέχεια.

--------------------------------------------------------------------------------------------
Έλεγα πως θα γράψω και την προσωπική μου εμπειρία, αλλά είναι τόσο βαθιά που αν καταφέρω να μαζέψω σημειώσεις και εντυπώσεις σε κείμενο, μάλλον θα το κρατήσω για τον εαυτό μου...
Να προσθέσω απλώς ότι παρευρίσκονταν και  αρκετοί γνωστοί πανεπιστημιακοί και είδα ακόμη την Έλλη Στάη και την Ευγενία Φακίνου. ( μάλιστα σε κάποια φάση τους έκανε μια δύσκολη ερώτηση και μετά σώπασε για να μην φέρει τις ομιλίτριες σε αμηχανία. Όμως οι ίδιες την παρότρυναν: " Έλα Ευγενία, στρίμωξέ μας!" )
Και κάτι που δεν μπορούσα να διανοηθώ ποτέ. Χαιρέτησα την ίδια τη Ζυράννα Ζατέλη, πρόσωπο με πρόσωπο!

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Πήγα στη διάλεξη της Ζυράννας Ζατέλη. Συγκλονισμός. Απίστευτα πράγματα. Ούτε στον ύπνο μου. Θα επανέλθω κάπως καθαρότερα. Δεν είμαι καλά, παραπατάω ή πετάω δεν ξέρω μα την αλήθεια...
Ω Θεέ μου τη συνάντησα κατα πρόσωπο...

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Oι λυπημένες φράσεις- Κική Δημουλά

Mε ημέρα αρχίζει η εβδομάδα,
με ημέρα τελειώνει.
Kι η Kυριακή, κόμπος σφιχτός
να μη λυθούν οι εβδομάδες
.
Έρχεται πάντα από το ίδιο Σαββατόβραδο
και φέρνει λίγο ύπνο παραπάνω το πρωί
και το θεό, όσο τον δίνουν οι ορθρινές καμπάνες.
Λίγο να σταθείς στ' ανοιχτά παράθυρα
και να κοντοσταθείς σ' αυτά που δεν συμβαίνουν,
περνάει η ώρα.
Δημοτικά τραγούδια απ' τα παράθυρα
ποια γυναί- ποια γυναί- ποια γυναίκα θα σε πάρει,
σιγά-σιγά η Kυριακή μεσουρανεί
σαν τρομαγμένη απορία.

Στις γειτονιές
περνάνε γύφτισσες να πω το ριζικό σου,
ποια γυναί- ποια γυναί- ποια γυναίκα θα σε πάρει,
δημοτικά τραγούδια απ' τα παράθυρα, ριζικά.
Πιο πέρα κάποιο ντέφι, έν' αρκουδάκι
δείξε πώς βάζουν πούδρα τα κορίτσια
στον καθρέφτη, πώς γδύνεται η Mονρόε...
Mη γελάς. Bρέθηκε κάποτε νεκρή η Mονρόε.
Mε πράγματα που δεν αντέχουν μη γελάς.

Aχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,
πώς μοιάζουν στους τυφλούς οργανοπαίχτες
στους δρόμους τους εμπορικούς, τις Kυριακές.

Nα είχαμε μιαν άνοιξη.
Mη γελάς.
Mε πράγματα που δεν υπάρχουν μη γελάς.
Aς λένε τα πουλιά κι οι μυρωδιές στα πλάγια
πως είναι Aπρίλης.
Tο λένε τα πουλιά κι οι έρωτες των άλλων.
Eμένα μ' εξαπατούνε οι θεοί
κάθε που αλλάζει ο καιρός,
κάθε που δεν αλλάζει.
Mη γελάς.
Έαρ δεν γίνεται
με ρίμες
ήλιοι-Aπρίλιοι,
ήλιοι-Aπρίλιοι,
ομοιοκατάληκτες στιγμές,
χρόνος χρωμάτων,
στρέμματα φωτός,
χαμομηλιών ανυπομονησία να μυρίσουν.
Δημοτικά τραγούδια απ' τα παράθυρα
ποια γυναί- ποια γυναί- ποια γυναίκα θα σε πάρει,
και όλα τ' άλλα τρόποι
για να πεθαίνουνε ανώδυνα τα ημερολόγια.

Tην Kυριακή τραβάει σε μάκρος
των τραγουδιών η αγωνία
ποια γυναί- ποια γυναί-

Aχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,
στους δρόμους τους εμπορικούς,
τις Κυριακές τις ανοιξιάτικες

------------------------------------------------------------------
 Ήθελα να το ανεβάσω την Κυριακή, αλλά είχα ένα φόβο μήπως το ξεχάσω ή δεν προλάβω..
* Πάντως ο Μάλαμας λέει "Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια"

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Κάτι  μικρό που ήθελα να γράψω από καιρό. Είναι μερικές ( μάλλον πολλές) διαφημίσεις που είναι βλακώδεις. Άλλες είναι καλές και διασκεδαστικές (άσχετα που στις περισσότερες από αυτές δεν θυμάσαι τι διαφήμιζαν αρά είναι αποτυχημένες ) Οι χειρότερες όμως και οι πιο εκνευριστικές είναι αυτές που θέλουν να εξισώσουν τη νοημοσύνη του μέσου τηλεθεατή με αυτή ενός πιθήκου! Δύο παραδείγματα:

Klinex. Αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε. Σαν να σου λέει: " Τόσα χρόνια αυτό δεν έπαιρνες; Γιατί να δοκιμάσεις κάτι νέο; Μείνε στη σιγουριά!" ( όπου παλιό= καλό)

Τυροτρέλα: Όταν τρώμε παίζουμε!  Νομίζω ότι δεν χρειάζεται σχόλιο. Είναι απαράδεκτο! Δηλαδή μαθαίνει στα παιδιά να παίζουν με το φαί. Εμένα αυτό ήταν μια από τις πρώτες αξίες που διδάχτηκα ( να σέβομαι το φαγητό δηλαδή ) Δεν είναι καθόλου αστείο! Κάποιος πρέπει να πεινάσει λίγο μου φαίνεται...

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Αφιερωμένο στη γενιά μας...


Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Άλλες ερμηνείες: Νίκος Ζιώγαλας & Έρμαφρο ( Ντουέτο )

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν' η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ' αυτήν μέρα - νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
μέχρι να πάψεις να λες -"μα τι τρέχει;"
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει
θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ' το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,
θα είναι για σένα αργά.


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Περί Φιλοσοφίας.

Να κάνω μια διευκρίνηση σχετικά με την ετικέτα "Φιλοσοφία". Επειδή κάνω το συγκεκριμένο μάθημα στο σχολείο, Φιλοσοφία είναι η επιστήμη που ασχολείται με ερωτήματα, προβλήματα ή απορίες που μπορούμε να αποκαλέσουμε οριακά, θεμελιώδη, ή έσχατα, όπως αυτά της ύπαρξης, γνώσης, αξίας, αιτίας, γλώσσας και του νου. Ξεχωρίζει από άλλους τρόπους αντιμετώπισης των παραπάνω προβλημάτων, από την κριτική και γενικώς συστηματική προσέγγιση των θεμάτων και την οικοδόμησή της πάνω σε λογικές εξηγήσεις.

Επειδή όμως α) Όταν έφτιαξα τη συγκεκριμένη ετικέτα είχα μια μάλλον θολή εικόνα περί φιλοσοφίας
             και    β) Όταν συνειδητοποιήσα το λάθος μου, ήταν αργά και δεν μπορούσα να το καταργήσω  και να το αντικαθιστώ σε κάθε μια ανάρτηση,
το Φιλοσοφία έμεινε κι ας είναι λάθος. Εγώ πάντως εννοώ σκέψεις πάνω σε διάφορα θέματα.

Αυτά... Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. 

Να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα! -όπως θα έλεγε και ο χαμογελαστούλης (Τ. Αρνιακος ) που παρουσιάζει τον καιρό στον Ant1-

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Τρίτη σήμερα και... καλά ... πετάω... έτσι μου 'ρχεται να φωνάξω από τη χαρά μου. Κατέβαινα τις σκάλες και έτρεμα από την υπερένταση. Δε γίνεται να υπάρχουν τόσο υπέροχοι άνθρωποι και κατα κακή σύμπτωση να μην τους γνωρίσεις. Έκθεση για πάνταααααα !!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Η αλλαγή του τρόπου που ακούμε μουσική...


Ο τρόπος που ακούμε μουσική στις μέρες μας έχει αλλάξει δραματικά τις τελευταίες  2-3 δεκαετίες ιδιαίτερα. Η τεχνολογία έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις προσωπικές και κοινωνικές μας συνήθειες, αλλά και την κοινωνική διάσταση/λειτουργία της μουσικής. Παντού υπάρχει μουσική, στο ραδιόφωνο, στην TV, στα καταστήματα, στα Supermarkets, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στις δεκάδες προσωπικές ψηφιακές συσκευές μας. Η απόλαυση της μουσικής έχει σε μεγάλο βαθμό εξατομικευθεί. Δεν ακούμε πλέον συχνά μουσική μαζί με άλλους, απομονωνόμαστε στον προσωπικό μας μουσικό μικρόκοσμο -με τη συνδρομή του υπολογιστή, της TV, των διαφόρων φορητών ψηφιακών συσκευών κ.τ.λ.- δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό αόρατα σύνορα προς τον έξω κόσμο και ελέγχοντας  κατά βούληση το βαθμό της όποιας αλληλεπίδρασής μας με τους άλλους.
Στο απρόσωπο περιβάλλον μιας μεγαλούπολης, η δυνατότητα να δείχνουμε πως είμαστε απασχολημένοι με κάτι πολύ προσωπικό -όπως το να ακούμε μουσική από ένα φορητό μέσο- αποτελεί έναν τρόπο προστασίας απέναντι σε ένα αφιλόξενο συχνά περιβάλλον και στρατηγική που δημιουργεί μια αίσθηση προσωπικής ταυτότητας που είναι τόσο απαραίτητη -ιδιαίτερα σε νεότερης ηλικίας άτομα- σε αυτό το απρόσωπο περιβάλλον. Όσο καλό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν παύει να αποτελεί ακόμα ένα βήμα προς τη μεγαλύτερη απομόνωσή που μας οδηγεί η σύγχρονη κοινωνία…
Δεν είναι, όμως, μόνο η αλληλεπίδραση με τους άλλους που επηρεάζεται με τον τρόπο αυτό. Πλέον, όλο και λιγότεροι είναι αυτοί που ακούνε ένα ολόκληρο μουσικό άλμπουμ. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πλέον τις αγαπημένες μας λίστες τραγουδιών, που μπορεί να δημιουργούν μια αίσθηση προσωπικού ελέγχου και να είναι «βολικές», αλλά αυτή η ελευθερία επιλογής καθώς και η ευκολία πρόσβασης μειώνουν την ένταση της διάθεσης και μας μετατρέπουν -χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε- σε ανυπόμονους ακροατές που προσδοκούν απλά να ικανοποιούνται διαρκώς χωρίς να παρακολουθούν  τη συνολική μουσική πρόταση ενός δημιουργού/μουσικού.
Η μουσική απόλαυση δεν είναι πλέον αυτοσκοπός αλλά συχνά κάτι που κάνουμε παράλληλα με κάτι άλλο, για να δημιουργήσουμε «ατμόσφαιρα», για να ενισχύσουμε τα επίπεδα ενέργειάς μας κ.τ.λ. Ο ήρεμος τρόπος απόλαυσης της μουσικής έχει σχεδόν παύσει να υφίσταται. Το να ακούμε μουσική, δηλαδή, γίνεται όλο και περισσότερο συνάρτηση κάποιας άλλης συγκεκριμένης κατάστασης, η δε ευκολία πρόσβασης στη μουσική μειώνει την επικέντρωσή μας σε αυτήν, όπως και τον ενεργητικό τρόπο με τον οποίο την ακούμε. Πολύ πιο ενεργητικά δημιουργούμε τις μουσικές μας λίστες παρά ακούμε τα τραγούδια που τις αποτελούν.
Όμως, η ευκολία πρόσβασης στη μουσική διαμέσου του διαδικτύου έχει και αρκετές θετικές πλευρές για τους χρήστες. Για παράδειγμα, το ατομικό οικονομικό όφελος είναι μεγάλο και η δυνατότητα γνωριμίας με κάθε είδους μουσική και από οποιοδήποτε μέρος/κουλτούρα του πλανήτη είναι πλέον θέμα λίγων «κλικ» στο πληκτρολόγιό μας. Η τεχνολογία, όμως, δημιουργεί και απόσταση, τόσο φυσική όσο και ψυχική ανάμεσα στο δημιουργό και τους ακροατές, κάτι που παλιά δεν υπήρχε, στο βαθμό αυτό τουλάχιστον, και που έχει διαφοροποιήσει τη στάση μας απέναντι στη μουσική και στον τρόπο που τη χρησιμοποιούμε και την αντιμετωπίζουμε.
Το να βάλω ένα βινύλιο στο πικάπ και να αράξω τον καναπέ για να τον απολαύσω, δεν υφίσταται πλέον. Τα περίφημα πάρτι -όπου η καλή μουσική ήταν ένα “must”, όπως και η άμεση επαφή μεταξύ των παρευρισκομένων (δες, 8 στα 10 slow κομμάτια!!!)- αντικαταστάθηκαν από τεράστιους και απρόσωπους χώρους-σαρδελοκούτια ή από άπειρα μπαράκια όπου συνήθως είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, κι αυτό που μας απασχολεί δεν είναι τόσο η καλή μουσική που ακούγεται όσο η εντύπωση που δημιουργώ, το πώς θα προσεγγίσω κάποιον/-α ή το πώς να περάσω ευχάριστα την ώρα μου…
Η μουσική και ο τρόπος που την προσεγγίζουμε και τη βιώνουμε αλλάζει σταδιακά μαζί με μας. Απομένει να ευχηθούμε να παραμείνει όσο γίνεται περισσότερο ως τρόπος απόλαυσης και ψυχικής ανάτασης, και να μη μετατραπεί σε έναν απλό ήχο -ανάμεσα στους τόσους άλλους- ή ένα απλό «διακοσμητικό» στοιχείο της πιεσμένης, συχνά απρόσωπης και ιλιγγιώδους καθημερινότητάς μας…

 

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Στους μεταγενέστερους -Μπέρτολτ Μπρεχτ


Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
δεν έχει μάθει ακόμα
τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
είν' έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο
ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του
πού βρίσκονται σ' ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ' ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες! Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ' αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.
Θα 'θελα ακόμα να 'μουνα σοφός.
Τ' αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ' τις επίγειες συγκρούσεις και δίχως φόβο
τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
στο κακό ν' ανταποδίνεις το καλό
να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας
και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το 'τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε
Στον καιρό μου, οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ' το χέρι μου.
Όμως, αν δεν υπήρχα
οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.
Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα
ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Εσείς, που θ' αναδυθείτε μέσ' απ' τον κατακλυσμό
που εμάς μας έπνιξε,
όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
και τα μαύρα χρόνια
που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε,
την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία
βραχνιάζει τη φωνή.
Αλίμονο, εμείς
που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
δεν καταφέρναμε να 'μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
 ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο.
Να μας θυμάστε
με κάποιαν επιείκεια.


Μπέρτολτ Μπρεχτ (μτφ. Τίτος Πατρίκιος)

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Η μυστήρια Ζυράννα Ζατέλη...


Παρασκήνιο | Οι παράξενες ιστορίες της Ζυράννας Ζατέλη from Kastaniotis Editions on Vimeo.


Από τότε που είδα τυχαία τη παραπάνω εκπομπή, και γνώρισα τη Ζυράννα Ζατέλη, έχω εκστασιαστεί. Πού ήταν αυτή η γυναίκα όλο αυτόν τον καιρό και εγώ την άκουσα μόλις πρόσφατα; Αμέσως διάβασα την Περσινή αρραβωνιαστικιά και το Στην ερημιά με χάρι και πραγματικά είμαι ενθουσιασμένη. Δεν έχω ξαναδει τέτοια γραφή.. Έχω δει παρόμοιες που όμως κατέληγαν στο να είναι εξεζητημένες. Ενώ της Ζυραννας είναι σαν να βγαίνουν από μέσα της, από ένα κόσμο μέσα της που είναι παράλληλος με το δικό μας. Η γυναίκα αυτή ολόκληρη αποπνέει κάτι το εξωπραγματικό. Ένα στοιχειό είναι η Ζυράννα Ζατέλη, κάτι ανάμεσα σε σοφό και σε μάγισσα.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Η πιο επίκαιρη λέξη: Χάος

Μα είμαι τόσο περήφανη! Πώς τα καταφέραμε, μια χούφτα άνθρωποι να παλαβώσουμε τον πλανήτη! Οι αμερικάνοι να φωνάζουν "Κάντε κάτι!", οι γιαπωνέζοι τα ίδια, η Ε.Ε.,  τι γίνεται ρε παιδί μου!

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Το Stellarium

Ντιν ντιν! Σήμερα είναι Τρίτη οπότε όπως έχω δηλώσει σε προηγούμενες αναρτήσεις είμαι χαρούμενη κι έχω να γράψω αλλά δεν προφταίνω η καψερή γιατί έχω κολλήσει και πορρωθεί με ένα πρόγραμμα αστρονομίας που κατέβασα εύκολα, γρήγορα και δωρεάν από το http://www.stellarium.org/el/. Το χρησιμοποιεί στην τάξη ο καθηγητής μας για να κάνουμε Αστρονομία. Το πρόγραμμα λέγεται Stellarium και είναι φαν-τα-στι-κό. Όχι λάθος. Πραγματικό είναι, αλλά καλύτερο απ' ότι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Μπορείς να πλοηγηθείς στον ουρανό νύχτα ή μέρα, όπως τον βλέπεις από το μέρος που βρίσκεσαι, να αλλάξεις την ατμόσφαιρα, το φωτοχημικό νέφος, να βλέπεις τα ονόματα αστερισμών, αστεριών, πλανητών, νεφελωμάτων, να δεις πώς κινούνται όσο προχωράει η ώρα, να δεις τον ουρανό με τους αστερισμούς όπως τους είχαν ονομάσει άλλοι λαοί και γενικά να αλωνίσεις ! Πρέπει να κάνω ολόκληρη έκθεση με τις αρετές του Stellarium. Έχει τόσες δυνατότητες και εφαρμογές που απορώ πως είχαν την υπομονή όσοι ασχολήθηκαν με αυτό να το φτιάξουν δωρεάν ( είναι ανοιχτό λογισμικό Linux ). Να επιστήμονες στην υπηρεσία της ανθρωπότητας!


Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Στο δρόμο για το χωριό μου σταματήσαμε -όπως το συνηθίζουμε- για μια ον-δε-ρόουντ γουρουνοπούλα. Λέει λοιπόν ο μαγαζάτορας:
-Από τη Αθήνα έρχεστε;
-Ναι, κάνει ο μπαμπάς μου.
-Τι λέει η κρίση;

 Ω της μακαριότητος της ελληνικής επαρχίας!
Για αυτούς η κρίση είναι κάτι απόμακρο και νεφελώδες, που το ακούν μόνο στα δελτία ειδήσεων...
Βέβαια, απ' ότι μας είπε ένας θείος μου, δεν ισχύει αυτό για όλα τα μέρη. Για παράδειγμα η Λακωνία είχε ξανοιχτεί πιο πολύ και άρα έχει μεγαλύτερες ζημιές.

Αλλά αυτό το "Τι λέει η κρίση" !!

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Τα σκούπιντα - της Ρίκας Βαγιάνη

Αχ δεν αντέχω, θα το ανεβάσω! Η Ρίκα Βαγιάνη γράφει τα πιο ξεκαρδιστικά άρθρα στο protagon.gr! Έχει μετακομίσει -άκουσον άκουσον- στη μακρινή Αυστραλία με τον άντρα της και το γιο της.
Απολάυστε:

Η φίλη μου η Αντα, πριν χρόνια, παραθέριζε στην Κάλυμνο και μπήκε σ΄ένα ταξί. Ο οδηγός σπαστή προφορά, ήταν επί χρόνια μετανάστης στην Αυστραλία, ζούσε μάλιστα και εργαζόταν στο Περθ. Η Αντα, χαρά Θεού κορίτσι, τύπος επικοινωνιακός και φιλομαθής, δεν ήξερε τίποτα για το Πέρθ. Τον ρώτησε λοιπόν τι ήταν αυτό που του είχε κάνει μεγαλύτερη εντύπωση απ΄όλα, όταν ζούσε εκεί, σ΄αυτό το άγνωστο, τόσο μακρινό μέρος.
«Τα σκούπιντα», της απάντησε απερίφραστα.
Φλάς φόργουωρντ: Εγώ, προχτές, στην κουζίνα μου, κάτοικος Περθ πλέον, ανοίγω το ταχυδρομείο. Είναι ένας επίσημος φάκελος. Απευθύνεται στον ιδιοκτήτη, από τον οποίο ενοικιάζουμε την κατοικία μας. Δώστε βάση στο κείμενο, το μεταφράζω:
«Ο Δήμος του Καίμπριτζ σας ενημερώνει ότι αποδέχθηκε και δρομολογεί το αίτημά σας για εγκατάσταση κάδου, χρώματος πρασίνου με σκοπό την απόρριψη ανακυκλώσιμων υλικών. Η παράδοσις του πρασίνου κάδου θα γίνει στην εβδομάδα που ακολουθεί την ημερομηνία της 17ης Οκτωβρίου και η πρώτη ανακομιδή θα πραγματοποιηθεί την Εβδομάδα 2, ημέρα Δευτέρα 31 τρέχοντος. Προκειμένου να εξυπηρετείται ο κάδος σας, ο Δήμος και ο Εντολοδόχος αυτού, σας ενημερώνουν ότι επιφορτίζεσθε με την τοποθέτηση του προαναφερθέντος κάδου, στο όριο του δρόμου σας, κατά την ημέρα αποκομιδής. Αν έχετε περαιτέρω απορίες σε σχέση με το θέμα, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου στο τηλέφωνο Τάδε. Ειλικρινώς δικός σας, Τάδε Ταδόπουλος, αξιωματικός ελαχιστοποίησης απορριμάτων.»
Αυτά.
Αυτά; Τίποτα δεν είναι αυτά. Σταγών εν τω ωκεανώ! Το θεότρελλο είναι ότι όλα αυτά που γράφουν τα εννοούν απολύτως. Και τα κάνουν -απολύτως. Και ο κάδος θα έρθει, όταν είπαν. Και η αποκομιδή θα γίνει τη μέρα που είπαν. Και τα σκούπιντα μαζεύονται μία φορά την εβδομάδα. Μόνο. Τα δε ανακυκλώσιμα, δύο φορές το μήνα. Μόνο. Σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Την προηγούμενη νύχτα πρέπει να θυμηθείς να σούρεις τον κάδο, να έχεις φροντίσει να μην κάνεις πολλά σκούπιντα, ή να τα στουμπώνεις, τέλος  πάντων, γιατί ό,τι χωράει ο κάδος αυτό είναι. Αν τον γεμίσεις δύο μέρες πριν, ας πούμε, πρόβλημά σου, φάτα τα σκούπιντα. Α, και όταν τον σούρεις τον κάδο, πρέπει να τον πας εντελώς ευθεία, αλφάδι με το πεζοδρόμιο, ακουμπιστά και ακριβώς παράλληλα στο δρόμο. Και εκεί να τον αφήσεις. Γιατί την άλλη μέρα θα έρθει η σκουπιντιάρα.
Αυτά;
Αυτά δεν είναι τίποτα! Διότι έρχεται μεν η σκουπιντιάρα. Αλλά χωρίς σκουπιντιιάρη! Είναι ένα φορτηγό που το οδηγάνε κάτι κύριοι πολύ ωραίοι, με στολές, που δεν κατεβαίνουν ΠΟΤΕ από τη θέση του οδηγού, με καμία Παναγία και καμία κυβέρνηση. Πατάνε φρένο, σταματούν, πληκτρολογούν την εντολή, και το φορτηγό γίνεται τρανσφόρμερ: Βγαίνει μια σιδερένια σπαστή δαγκάνα, σαν το βιονικό χέρι του Εξολοθρευτή, αρπάει τον κάδο, τον αδειάζει εντός του φορτηγού, και τον ακουμπάει ακριβώς στη θέση του. (Εξ ού και το αλφάδι, γιατί η δαγκάνα έχει συγκεκριμένη χορογραφία και δεν ενδιαφέρεται για αφηρημένη τέχνη- τα θέλει ίσια τα σκούπιντα).
Αλλιώς; Αλλιώς, δεν θα σου τα πάρει. Θα σου τα αφήσει μέσα στα μούτρα σου και θα γίνεις ο ρεζίλης του Καίμπριτζ, αφού όλοι οι κάδοι έχουν ταυτότητες και ξέρουμε τα αφεντικά τους. Κι αν τον αφήσεις στραβά, ή αν τον αφήσεις ξέχειλο, ή ανοιχτό, ή σε λάθος μέρα, ή σε λάθος ώρα, ή με λάθος πράγματα στον λάθος κάδο, σου στέλνουν τρεις ειδοποιήσεις. Στην τρίτη, καίγεσαι. Παύουν να μαζεύουν τα δικά σου σκουπίδια -τα συγκεκριμένα, και ψόφα εσύ να τα ξεφορτωθείς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, εκτός από το να τα μεταφέρεις γονυπετής και μετανοών στη χωματερή. (Δεν υπάρχουν δημόσιοι κάδοι).
Τώρα εμείς, έχουμε κι άλλο καημό: Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζουμε είναι ο Επίμονος Κηπουρός: Ερχεται συνέχεια και κλαδεύει και κουρεύει και τριμάρει ό,τι φυλαρράκι θάμνου στην αυλή εξέχει μισό πόντο από το φράχτη: Τον θέλει ίσο ρε παιδάκι μου, κι ας μη μένει εκεί, τραβάει ζόρι με τους ακανόνιστους θάμνους. Που καλά να τον έχει ο θεός, περιποιείται και την αυλή, αλλά δυστυχώς αδειάζει τα κλαδέματα στα σκούπιντα, οπότε γεμίζει ο κάδος μας πολύ γρήγορα.
Εγώ αμέσως έθεσα σε λειτουργία το σχέδιο Ε (ελληνικό). Πήγαινα δηλαδή, τη  βαθειά νύχτα (στις οκτώ, που όλοι κοιμούνται τον τρίτο ύπνο) και παράχωνα τα περισσευούμενα σκούπιντά μου στους κάδους των γειτόνων. Οι οποίοι δεν κάνουν καθόλου σκούπιντα, (τι στο καλό; Δεν τρώνε; Δεν κάνουν κακά τους; Δεν ανοίγουν μια εφημερίδα;) Τέλος πάντων, τη νύχτα πριν την αποκομιδή οι κάδοι τους είναι στο δρόμο, σύρριζα στο πεζοδρόμιο, λαμπίκος, και σχεδόν άδειοι, χωράνε κι εμένα μέσα. Το σχέδιο πήγαινε τέλεια επί οκτώ μήνες. Δυστυχώς, με τσάκωσε μια σκατόγρια (θα σας πώ άλλη φορά για τη γριά) και με κατέδωσε. Ακολούθησε γενική συνέλευση κατά την οποία δικάστηκα ερήμην από το Σώμα των Διαχειριστών του Οικισμού 4 για το αδίκημα της παραβίασης του κανονισμού «περί απόρριψης απορριμάτων σε μη ταυτοποιημένο κάδο».
Τι να σας πω, φοβήθηκα πραγματικά για τα χειρότερα. Αθωώθηκα όμως πανηγυρικά, γιατί κατέθεσαν οι άλλες γριές ότι ο ιδιοκτήτης-Ψαλιδοχέρης κάνει πολλά σκούπιντα από τα κλαδέματα και δεν φταίει η Μαρίκα, είναι ευγενικό κοριτσάκι, λίγο παράφρων, πιθανόν, αλλά έχει καλή καρδιά και να της χαρίσουμε τη ζωή. Αλλά έμπλεξε ο ιδιοκτήτης: Του έγινε αυστηρή σύσταση να κάνει αίτηση για κάδο επιπρόσθετο,και δη χρώματος πρασίνου, αφού τα κλαδευτικά είναι ανακυκλώσιμα.
Πήρα το χαρτί, εγκρίθηκε, ούφ, τέλος καλό, όλα καλά. Γλίτωσα και το νυχτερινό ντού στους κάδους των γειτόνων- κι από το μάτι της γριάς. (Άλλη φορά για τη γριά). Με βλέπω καλοκαιράκι στο Γαλατά: Θα με ρωτάνε οι πατριώτες  για την Αυστραλία. Τη χώρα των ερήμων και των ωκεανών, των Αβοριγίνων και των μεταναστών, των αντιθέσεων του πολιτισμού και των άγριων, απάτητων εκτάσεων, της τέχνης και του αθλητισμού, της επιστήμης και της έρευνας. Σίγουρα κάποιος θα βρεθεί να με ρωτήσει τι μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση απ΄όλα αυτά τα σπουδαία.

«Τα σκούπιντα», θα απαντήσω. Και θα το εννοώ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αχ δεν αντέχω άλλο, έχω λιώσει!  Έπεσα χάμω απ' τα γέλια!

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Άνθρωποι που εμπνέουν.

Μου φαίνεται ότι κάθε Τρίτη θα γυρίζω κουρασμένη μεν αλλά χαρούμενη από το φροντιστήριο, γιατί όπως έχω γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση έχουμε στο μάθημα της έκθεσης μια καταπληκτική καθηγήτρια...
Καθώς γυρνούσα από το φροντιστήριο -πάντα κάνω παραγωγικές σκέψεις γιατί είναι ωραία η διαδρομή- σκεφτόμουνα πόσους καλούς καθηγητές είχα στα έντεκα χρόνια που πηγαίνω σχολείο. Κατέληξα στα εξής:
Είχα μια πολύ καλή δασκάλα στο δημοτικό, που ασχολιόταν μαζί μας, μας έμαθε να κάνουμε κατασκευές με σέρνιτ ( πηλός σαν πλαστελίνη ) και μας παρότρυνε να γράφουμε ποιήματα, μερικές φορές αντί για εκθέσεις. Η δασκάλα που προανέφερα ήταν σχετικά μεγάλη σε ηλικία και ήταν ένας άγγελος.
Οι άλλες τρεις καθηγήτριες (μια στο γυμνάσιο, μια στα αγγλικά, και μια στο φροντιστήριο Ελληνικών) που με έχουν εμπνεύσει στη μέχρι τώρα ζωή μου, έχουν κοινά χαρακτηριστικά: ενδιαφέρον για τα παιδιά, ενδιαφέρον και μεράκι για το μάθημα, αναζητούν τρόπους να κάνουν το μάθημα πιο ελκυστικό και προσπαθούν να μας "ανοίξουν τα μάτια", να μας καλλιεργήσουν συνολικά σαν ανθρώπους. Να μας κάνουν ανθρώπους. Επίσης είναι και οι ίδιες άνθρωποι ανοιχτοί, ψαγμένοι, με κέφι, με χιούμορ, με ευγένεια, με άλλα λόγια άνθρωποι που ευχαριστιέσαι να τους συναναστρέφεσαι. Α, και αυτές οι τρεις καθηγήτριες -παντρεμένες ή όχι- δεν έχουν παιδιά... Λογικό. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι που δεν έχουν παιδιά να ήταν τόσο παραγωγικοί για την κοινωνία.
Πάντα αναρωτιόμουν αν αυτού του τύπου καθηγήτριες (οι σπάνιες) αντιλαμβάνονται το καλό που κάνουν σε τόσα παιδιά που περνάνε από τα χέρια τους. Νομίζω πως σε όλα αφήνουν μικρά ή μεγάλα φωτεινά σημάδια. Εγώ πάντως αισθάνομαι ευγνωμοσύνη, αλλά είναι δύσκολο να την εκφράσεις έτσι απλά γιατί μετά τον φέρνεις σε δύσκολη θέση τον άλλο... Είναι και μετριόφρονες! Ελπίζω να το καταλαβαίνουν χωρίς λόγια...






ΥΓ1(άσχετο): Κατεβαίνοντας τις σκάλες στο φροντηστήριο, άκουσα μια κοπέλα να λέει σε μια άλλη: Αύριο κλείνω τα δεκαοχτώ. -Και χαίρεσαι; της λέει η άλλη. -Μπα, δεν μ' αρέσει που μεγαλώνω...

ΥΓ2(άσχετο): Έλεγε ένας παλιός ακτιβιστής που είχα πολεμίσει με τον Τσε Γκεβάρα και αργότερα υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Greenpeace : "Παλιά, επανάσταση ήταν να αλλάζεις τον κόσμο. Τώρα επανάσταση είναι να μην αλλάζεις εσύ..."

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Kuro Siwo


Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Άλλες ερμηνείες:
Θάνος Μικρούτσικος


Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.

Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "

Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.
Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.




Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Προσοχή! Αυτή η "κριτική" αφορά όσους έχουν δει την ταινία.

Γενικά μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ταινία. Ήταν κάτι που είχα ανάγκη να δω και που δεν το είχα δει εδώ και καιρό: Ούτε βαριά, ούτε ελαφριά. Ο γενικός χαρακτηρισμός είναι νομίζω ρομαντική αλλά όχι με τη σημερινή έννοια, δηλαδή το τυποποιημένο love story. Καμία σχέση. Μιλάω για την αρχική έννοια του ρομαντισμού: την αγάπη, τη νοσταλγία, την ελαφριά μελαγχολία. Φυσικά αν γυριζόταν σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η ταινία θα ήταν εντελώς διαφορετική, το Παρίσι αποτελεί κεντρικό άξονά της.
Μου άρεσε που έδειξε λίγο τα τουριστικά αξιοθέατα και πολύ τις γειτονιές, τα μπιστρό, τα παλαιοπωλεια κ.λπ. Μου άρεσε που ο σκηνοθέτης ήθελε να μας μεταδώσει ότι το Παρίσι για αυτόν είναι μια μαγική πόλη. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το πως ο φίλος μας, ο Γκιλ γνωρίζει το Παρίσι του 1920, με ένα εντελώς φυσιολογικό τρόπο: Απλώς σε κάποια όμορφη κι έρημη γειτονιά, στις 12 τη νύχτα περνά ένα παλιό ταξί με κεφάτους ανθρώπους που τον προσκαλούν να ρθει μαζί τους, μπαίνει μέσα, το ταξί προχωρά και μετά... είμαστε στο '20. Χωρίς χρονομηχανές,φανφάρες και καπνούς...
Βασικό στοιχείο της ταινίας το οποίο τρελαίνει όσους έχουν έστω και μια μικρή ιδέα των μεγάλων προσωπικοτήτων που έζησαν τότε είναι η παρουσίαση τους. Τους ζούμε έστω και για λίγο από κοντά:

Ο Χέμινγουέι με τη μανία του για τη γενναιότητα των αντρών, τις μπουνιές και το κυνήγι...

Οι διάσημοι Σκοτ και Ζέλντα Φίτζεραλντ...


Ο απερίγραπτα σουρεαλιστής Νταλί με τους ρινόκερούς του ( και μην ξεχνάτε: είναι ο Νταλί!)


H καταπληκτική Γερτρούδη Στάιν -η μόνη που μπορούσε να κουμαντάρει τον Χέμινγουέι-

Ο κυκλοθυμικός Πικάσο, o Mατίς και ,πιστέψτε με, πολλοί άλλοι....

Τώρα από ηθοποιούς: Δεν μπορώ να αποφασίσω: ο Όουεν Γουίλσον φαινόταν διαρκώς σαν χαμένος ενσαρκώνοντας τον ρόλο του, ή αφήνοντας τον εαυτό του τελείως χύμα; Δε μ' άρεσε πάντως. Μου φάνηκε κάπως άχαρος...

Τώρα τι να γράψω για τη μία, ανεπανάληπτη, εκπληκτική Μαριόν Κοτιγιάρ; Δεν παίζεται η κοπέλα... Αυτή η απροσδιόριστη θλίψη στα μάτια, η λάμψη τους στα σωστά σημεία, η στάση του σώματος... Δεν έχω λόγια...
                                                         

Με απογοήτευσε λίγο η σκηνοθεσία σε μερικά σημεία, το μοντάζ ηταν λίγο... ατσούμπαλο.
Το μέγιστο για μένα λάθος ήταν στο σημείο όπου στη σύγχρονη εποχή ο Γκιλ βρίσκει εντελώς τυχαία σε ένα από τα δεκάδες παλαιοπωλεία του Παρισιού, το ημερολόγιο της Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ), όπου γράφει κάτι για αυτόν. Και μετά το ημερολόγιο δεν ξαναεμφανίζεται πουθενά! Βλακεία...

Να μην κλείσω όμως με κάι αρνητικό, δεν κάνει. Η ταινία πραγματικά άξιζε και ήταν αρκετά παρηγορητική για τους τελαιυταίους ρομαντικούς του καιρού μας... Μπα, δεν το κλείνω έτσι. Όσο υπάρχει ο άνθρωπος, πάντα θα υπάρχουν οι ρομαντικοί και η αγάπη...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, "Φίλοι μου σας αποχαιρετώ"

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.
Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν οτι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς, θα πεθαίνω.
Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί (όπως θα έλεγα εγώ:η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σύμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο η δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Αυτό, ότι πρέπει δηλαδή να μη θεωρείς ότι οι άλλοι έχουν την αγάπη σου δεδομένη και να τους το λες, το υποστήριζε επίσης ένθερμα ο Λέο Μπουσκάλια...
Είδα το Μεσάνυχτα στο Παρίσι και ανυπομονώ να γράψω τη γνώμη μου! Μόνο να βρω χρόνο...

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Μια καταπληκτική ιστοσελίδα: http://freerice.com/#/english-vocabulary/3364
 
Με κάθε σωστή απάντηση στέλνετε ρύζι στην Αφρική και εξασκείτε τα αγγλικά σας!
*Δεν είναι παγίδα στα σίγουρα.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Απογοήτευση.

Δεν το πιστεύω! Ξανανεβαίνουν οι Αχαρνής του Σαββόπουλου! Και όχι σαν μια απλή συναυλία, ούτε για να βοηθήσει το χαμόγελο του παιδιού ή τα χωριά sos, αλλά για να ενισχύσει οικονομικά κάποιους που θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους στο Αρσάκειο! Το 'χω πάρει απόφαση πιά πως ο Σαββόπουλος δεν είναι όπως όταν ήταν νέος. Πάνε οι ιδεολογίες και τα ιδανικά... Τα τραγούδια του πάντα θα τα αγαπώ, ο ίδιος όμως έχει ξεπέσει στα μάτια μου. Να σας πω κάτι; Γούστο του, καπέλο του αν θέλησε να κάνει τη ζωή του έτσι. Αλλά αν ήταν εντάξει δεν θα έπρεπε ποτέ πια να ξανατραγουδήσει το "μ' αεροπλάνα και βαπόρια".

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

!SOS!- Έκκληση για τον λιμό στην Αφρική.


Η χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 60 χρόνων οδηγεί καθημερινά στην πείνα και στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους στο Κέρας της Αφρικής, μια τεράστια περιοχή που καλύπτει την Κένυα, τη Σομαλία, την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και την Ουγκάντα. 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από την πείνα. Η Κένυα έχει κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ η Σομαλία βρίσκεται επίσημα σε κατάσταση λιμού.

Οι άνθρωποι μετακινούνται μαζικά σε αναζήτηση τροφής και πολλοί δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο προορισμό τους. Οι γυναίκες στην Κένυα δένουν σκοινί γύρω από τη μέση τους σφίγγοντας το στομάχι τους για να μη νιώθουν την πείνα. Mια πρακτική που μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο όταν λύνουν ξαφνικά τα σχοινιά επειδή βρήκαν τροφή. Συχνά η τροφή που βρίσκουν δεν είναι τίποτα άλλο από άγρια φρούτα που δεν πρέπει να καταναλώνονται διότι είναι δηλητηριώδη.

Η έλλειψη νερού και τροφής έχει σκοτώσει τα ζώα από τα οποία εξαρτάται η τροφή και το εισόδημα εκατομμυρίων. Η ξηρασία έχει καταστρέψει σε ορισμένες περιοχές τρεις σοδειές στη σειρά. Το αποτέλεσμα είναι 250.000 παιδιά να υποσιτίζονται. Ο υποσιτισμός τους οδηγεί στην καθυστερημένη σωματική και πνευματική ανάπτυξη και μέχρι και στο θάνατο. Κάθε μέρα χωρίς φαγητό κοστίζει στην ανάπτυξή τους και στο μέλλον τους. Και το μέλλον είναι δύσκολο.

Η ActionAid Ελλάς συμμετέχει στη συγκέντρωση πόρων. Γνωρίζουμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι όλοι με κάποιον τρόπο βιώνουμε την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, αυτές τις ημέρες υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δένουν τα στομάχια τους για να μην αισθάνονται πείνα, άνθρωποι που για μέρες δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και άνθρωποι που πεθαίνουν γιατί τους λείπει το πιο αυτονόητο, λίγο νερό. Θεωρούμε ότι αυτό μας αφορά.

Εάν θέλετε να στηρίξετε την προσπάθεια της Action Aid καλέστε στο  210-9212321 .


Και η πιο μικρή εισφορά έχει αξία και μπορεί να κάνει τη διαφορά.


ΥΓ: Ε ρε μούτζωμα που μας χρειάζεται... Ή μάλλον χαστούκι. Πολλά. Δεν πιστεύω να υπάρχει Έλληνας που να δένει το στομάχι του, γιατί μόνο αυτός θα είχε δικαίωμα να εξαιρεθεί.


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτή τη στιγμή διαβάζω τη διαβόητη ομιλία του Γ. Παπανδρέου στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και έχω μείνει έκπληκτη από το θράσος αυτού του ανθρώπου που -άκουσον άκουσον- θα αγωνιστεί να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια...

Όμως, δεν έχω φτάσει ακόμα στη μέση της ομιλίας και ακούω από κάτω από το σπίτι μου να περνάει κάποιος που παίζει ακορντεόν. Το Padam padam της Edith Piaf με μερικούς αυτοσχεδιασμούς αν δεν κάνω λάθος. Πάντως είναι αυτού του στιλ η μουσική που ταιριάζει όσο καμιά άλλη σε αυτή την υπέροχη στιγμή της μέρας, το σούρουπο...
Ακούω λοιπόν το ακορντεόν και σκέφτομαι πως κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να μας στερήσει αυτές τις απλές, μικροσκοπικές σπίθες ευτυχίας της ζωής. Το ηλιοβασίλεμα, τα παγκάκια, τα λουλούδια στα μπαλκόνια, τα πουλιά, τους περιπλανώμενους καλλιτέχνες, την πρωινή δροσιά...

Ό,τι και να γίνει. Όσα δύσκολα κι αν έρθουν.


ΥΓ: Σε περίπτωση που αναρωτηθεί κανείς "πού κολλάνε τα παγκάκια;". Για μένα τα παγκάκια είναι συνδεμένα με όμορφες στιγμές, είτε παρέας, είτε μοναχικών σκέψεων. Τα προτιμώ -ακόμα κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση- από τις άνετες καρέκλες των καφετεριών. Eίναι ίσως πιο αυθεντικά, έχουν χαρακτήρα.

ΥΓ2: Τώρα θυμήθηκα άλλη μια ευχάριστη νότα στη ζωή μας: Το ανοιχτό λεωφορίο της Λυρικής Σκηνής που αυτόν τον καιρό περιοδεύει... στους δρόμους της Αθήνας και ηρεμεί έστω και για λίγο τις ταραγμένες σκέψεις των κατοίκων της.

Και ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια:


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα υπέροχο τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου...

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του...

...............................................................................................................


Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ουφ! Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί άνθρωποι! Ρομαντικοί εννοώ στην κοσμοθεωρία τους.
 Κι είχα αρχίσει να χάνω τις ελπίδες μου...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Αααχχχ...

Στην Κρήτη μέναμε σε ένα σπιτάκι ισόγειο. Μπροστα απ' το μπαλκόνι ήταν ένας μικρός δρόμος και μετά το ανοιχτό πέλαγος...
Τώρα είμαστε στον έκτο, με θέα την τσιμεντοθάλασσα της Αθήνας και κάπου εκεί στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαίνεται μια μπλε γραμμή...
Και πάλι καλά δηλαδή.

Λοιπόν, αυτή η χρονιά θα είναι μια.. πώς να το διατυπώσω... ενδιαφέρουσα χρονιά. Τα βιβλία σε φωτοτυπίες και cd, μειωμένες προσλήψεις και Κύριος οίδε τι άλλο. Α, σίγουρα θα είναι ενδιαφέρουσα χρονιά!

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Λίγες φωτογραφίες από τη Λεβεντογέννα!

 Τα Χανιά είναι μια πόλη απ' όπου έχουν περάσει πάσης φύσεως κατακτητές... Εδώ ένας μιναρές που μας άφησαν οι Τούρκοι...

 Αυτό το σήμα της ειρήνης βρίσκεται στους τάφους των Βενιζέλων. Πολύ ωραία θέα και πολύ προσεγμένο πάρκο!


Ε, δεν χρειάζονται λόγια... Το μόνο που αναρωτήθηκα βλέποντας τέτοιες πυροβολημένες πινακίδες είναι μήπως το τοπικό παράρτημα του Υπουργείου Πολιτισμού τις πυροβολεί συστηματικά για να φαίνονται πιο γραφικές...

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Σε όλους φαίνεται θλιβερό, αλλά σε μένα κάπως αστείο το πόσα μαγαζιά είναι κλειστά αυτό τον καιρό. Στα κολλημένα πάνω στις πόρτες τους χαρτακια φαίνεται η προσωπικότητα του ιδιοκτήτη: άλλοι δεν έχουν καθόλου, άλλοι γράφουν από πότε μέχρι πότε θα λείπουν, άλλοι μόνο πότε γυρίζουν. Το ρεκόρ οργάνωσης έσπασε ένας φούρνος της γειτονιάς μου που έγραφε τα παραπάνω συν τηλεφωνα και διευθύνσεις άλλων κοντινών φούρνων!

Είναι στ' αλήθεια πολύ χαριτωμένη αυτή η μικρή καλοκαιρινή συνωμοσία...  ;-)


Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Jane Eyre 4 ever!

Διάβασα τη Τζέιν Έιρ της Σαρλότ Μπροντέ και είμαι κατενθουσιασμένη! Λίγα βιβλία έχω διαβάσει με τόσο πολλούς και ουσιαστικούς διαλόγους -και μονολόγους-, και με τόσο λεπτοδουλεμένους χαρακτήρες. Τόσο η εξωτερικές περιγραφές όσο και η ψυχολόγηση των χαρακτήρων είναι άψογες! Το άλλο στοιχείο του βιβλίου που με συνάρπασε είναι το ότι όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σαν να μας διηγείται τα γεγονότα η ίδια η Τζέιν Έιρ. Πουθενά δεν υπάρχει παντογνώστης αφηγητής. Και -εκ μιας πολύ μικρής πείρας που διαθέτω- είναι αρκετά δύσκολο αυτό, δηλαδή όλα να τα περιγράφει ένα πρόσωπο.
Φυσικά αυτό που λατρεύουμε όλοι οι φαν της Τζέιν Έιρ (ναι, τώρα ανήκω και γω σ' αυτούς), είναι το love story της με τον κύριο Ρότσεστερ, τον υπέροχο κύριο Ρότσεστερ, με όλες του τις ιδιοτροπείες, τους λατρεμένους απότομους τρόπους του, και το χιούμορ του.
Πιστεύω να αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται για καμιά χαζουλή και συνηθισμένη ιστορία αγάπης, απ' αυτές που κυκλοφορούν στα περίπτερα... Μιλάμε για μεγάλο συναισθηματικό βάθος, για διλήμματα και πάνω απ' όλα για το πώς τα χειρίζεται όλα αυτά η Τζέιν Έιρ.

*Σημείωση1: Για την εποχή που γράφτηκε, η Τζέιν Έιρ ως χαρακτήρας ήταν πολύ πρωτοποριακή. Βλέπετε η οξεία σκέψη και κρίση, η αίσθηση του χιούμορ, η απλότητά της και ο τρόπος που χειριζόταν καταστάσεις και πρόσωπα, απλώς δεν υπήρχε ( σε γυναίκα τουλάχιστον)

*Σημείωση2: Είμαι πολύ δυστυχής που δεν έχω αρκετές γνώσεις για να το διαβάσω στο πρωτότυπο... Κακά τα ψέματα δεν μπορεί ο μεταφραστής να αποδώσει το πνεύμα της εποχής και το παλαιό άρωμα κάποιων λέξεων, όσο καλός και αν είναι. Μπορεί κανείς στα ελληνικά, να γράψει οπως  η Π. Δέλτα? Δεν μπορεί...

*Σημείωση3: Αν διαβάσετε τη Τζέιν Έιρ, διαβάστε καπάκι την "Υπόθεση Τζέιν Έιρ" ( έχω γράψει ένα άρθρο: http://freihi.blogspot.com/2011/07/blog-post_14.html ). Θα νιώσετε σαν να συναντατε παλιούς καλούς φίλους...

Η μαμά μου προσθέτει : Να προσθέσω ότι αυτή η μανία που έχει να μην εντοπίζει επακριβώς σε ποιο μέρος της Αγγλίας διαδραματίζεται η ιστορία (εγώ τουλάχιστον, δεν βρήκα κάποιες ενδείξεις), ουσιαστικά κάνει το έργο να μοιάζει με θεατρικό σε τέσσερεις σκηνές: το Gateshead, το Lowood, το Thornfield και το πώς-το-λένε το χωριό του St John. Και καθώς όλα αυτά τα μέρη είναι προφανώς φανταστικά, έρχεται και κουμπώνει με την «δυσκολία» που έχουν στην Υπόθεση Jane Eyre να μεταφερθούν σε μέρη που δεν περιγράφονται στο βιβλίο. Ουσιαστικά δηλαδή, στην Υπόθεση, είναι εγκλωβισμένοι στα τέσσερα «σκηνικά» 

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Στο άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο. - Κώστας Καρυωτάκης


Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου,
χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει
σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου.

Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ' αγοράσουν
έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι.
Είναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
οι γενεές, όταν σε παρομοιάσουν
με το πορτραίτο του Dorian Gray.

Λευτεριά, Λευτεριά, σε νοσταλγούνε,
μακρινά δάση, ρημαγμένοι κήποι,
όσοι άνθρωποι προσδέχονται τη λύπη
σαν έπαθλο του αγώνος, και μοχθούνε,
και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
νεκροί που η καθιέρωσις τους λείπει.
 
Κώστας Καρυωτάκης

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Απαγορεύεται ο Ελύτης το καλοκαίρι- Κίνδυνος θερμοπληξίας.

Ε, λοιπόν από όσα ποιήματα του Ελύτη έχω διαβάσει, έχω συμπεράνει το εξής: Δεν είναι να διαβάζεις Ελύτη το καλοκαίρι, διότι πραγματικά και ζέστη να μην είχε, τα ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή σε κάνουν να ιδρωκοπάς. Ο Ήλιος είναι από τα αγαπημένα του θέματα! 
Έψαχνα κάποια γνωστά ποιήματα του για να... μορφωθώ εγώ η αγράμματη και όλο σε κάψες έπεφτα. Και δεν είναι μόνο λέξεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη ζέστη π.χ. "ιδρώτας", αλλά και λέξεις που λειτουργούν συνειρμικά, π.χ. "κι απ' τη μασχάλη τους γλυκά, στάζει το μοσχοκάρυδο". Ή η λέξη "έρωτας". Καίει!
Α, πα πα. Για αυτό έπιασα και διάβασα το "Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας", το οποίο λειτούργησε σαν... air-condition με τόσο χιόνι.
Επειδή καθώς γράφω, ψάχνω κιόλας, βρήκα και κάποια στα οποία δεν υπάρχει μεν ζέστη, αλλά υπάρχει γαλήνη, τουτέστιν άπνοια, ίσως με πολύ ελαφρύ αεράκι, εξαρτάται το ποίημα.
Ω Θεέ μου! Εκεί που πάω να δω ένα σημάδι από δροσιά, έναν αέρα, όπως εδώ: 
"Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες τα γαλάζια",

τσουπ έρχεται και μας φουντώνει πάλι:

"όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' αναβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη."
 
Τι να πεις... Θα συνεχίσω την έρευνά μου. Εξαρτάται βέβαια κι από τη διάθεση, όπως για παράδειγμα όταν έχω μείνει άφωνη μπροστά στα υπέροχα ελληνικά τοπία με τις ελιές, τη θάλασσα και "τον παντοτινό βιγλάτορα, τον Ήλιο τον Ηλιάτορα". Αλλά γενικά προτιμώ το στιλ του Σεφέρη και του Καβάφη που δίνουν περισσότερο βάρος στην ουσία του ποιήματος και όχι τόσο στη δημιουργία περίτεχνων εικόνων και γενικά καλλιέργεια της γλώσσας σε βαθμό.. μπιμπελό.

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, πολλά χρόνια πριν, γεννήθηκε στη Χίο ένα παιδί. Το παιδί αυτό επηρέασε σημαντικά την πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και -κυρίως- τη μουσικη ιστορία της Ελλάδας, αλλά και ,σε μικρότερη κλίμακα, του κόσμου. Και το όνομα αυτού Μιχάλης ή μάλλον...Μίκης.
Χρόνια Πολλά κύριε Θεοδωράκη!


Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Μια φράση που διάβασα κ μου άρεσε:  

Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.

Δεν το αναλύω για να μη χαλάσω τη μαγεία και τη δύναμη που έχει αυτή η πρόταση.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Υποθεση Τζέιν Έιρ -Το συνιστώ στην κυρία Λία

Διαβάζω αυτό τον καιρό, ένα φανταστικό βιβλίο, το "Υπόθεση Τζέιν Έιρ". Παρακάτω παραθέτω κάμποσες πληροφορίες που βρήκα στο www.pandoxeio.com .


Ευσεβείς πόθοι: Θα σας άρεσε να μπορούσατε να εισχωρήσετε στις σελίδες κάποιου αγαπημένου σας λογοτεχνικού έργου; Να συνομιλήσετε με τους ήρωες ή ακόμα και να αρπάξετε κάποιον από αυτούς για λίγο στο δικό σας κόσμο; Να αλλάξετε την πλοκή ή και να συμμετάσχετε σε αυτήν; (δικη μου ση. : Ω ναι ναι ναι !) Θα το ξανασκεφτόσασταν αν υπήρχε ο άμεσος κίνδυνος να παγιδευτείτε για πάντα στις σελίδες του; Δεν είναι εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα για μυθιστόρημα; Και σε ποιο λογοτεχνικό είδος θα το κατατάσσαμε;

Πλοκή: Η υπόθεση Τζέιν Έιρ είναι το πρώτο στη σειρά μυθιστορημάτων με ηρωίδα την αξιότιμη ντετέκτιβ Επόμενη Πέμπτη. Εκείνη ζει σε μια εποχή όπου οι κλωνοποιήσεις κατοικίδιων είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς, η Ουαλία ανήκει στη Σοβιετική Δημοκρατία κι ένας Ρωσοβρετανικός πόλεμος διαρκεί παραπάνω από έναν αιώνα. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι, από την άλλη, έχουν εκλείψει χάρη στην ύπαρξη της Παγκόσμιας Κοινής Θεότητας, ενός μίγματος από όλες τις θρησκείες. Και μετά αρχίζουν τα ωραία: σε αυτόν τον κόσμο βασιλεύει η λογοτεχνία και τα κάθε είδους κείμενα αποτελούν το θέμα καθημερινών συζητήσεων και αντεγκλήσεων. Φανταστείτε δηλαδή μια πραγματικότητα όπου κάθε κλασικό έργο αποτελεί κομμάτι της μαζικής κουλτούρας κι όπου οι άνθρωποι φιλονικούν π.χ. σχετικά με την πατρότητα των έργων του Σαίξπηρ, χωρισμένοι σε Σαιξπηρικούς, Νέους Μαρλόβιους και Μπεϊκόνιους! ( σημ: Ένα όνειρο κατ' εμέ! )
Την ίδια στιγμή αλλεπάλληλα θεατρικά έργα παρακολουθούνται από ενθουσιώδες κοινό που συμμετέχει διαδραστικά και εορτάζονται επέτειοι για τη νομιμοποίηση του σουρεαλισμού, ενώ οι Ραφαηλίτες ετοιμάζουν την επόμενή τους κίνηση. Παράλληλα, συνηθίζεται το φαινόμενο να υιοθετούνται ονόματα συγγραφέων και ηρώων και να έχουμε περιστατικά σε παμπ όπου ο θύτης, το θύμα, ο μάρτυρας, ο ιδιοκτήτης, ο αστυφύλακας και ο δικαστής ονομάζονταν όλοι Άλφρεντ Τένυσον… (σ. 133). Όπως είναι φυσικό, ακόμα και αυτός ο εναλλακτικός κόσμος θα έχει τους παράνομους και τους “κακούς” του. Σωστά τους μαντέψατε: είναι οι λογοκλόποι, οι πλαστογράφοι λογοτεχνικών κειμένων, οι κλέφτες των πρωτοτύπων, οι εξπρεσιονιστές (απαγορευμένοι εκ νόμου).

Χρονο/τοπογραφικό: 1985. Αν στην πορεία σας διαφύγει, θυμηθείτε το σημαδιακό έτος του Orwell + 1. Λονδίνο, Σουίντον, επαρχιακά αεροδρόμια με αυτόματα μηχανήματα που με το κατάλληλο κέρμα απαγγέλουν Σαίξπηρ, το εγκαταλειμμένο καφέ “Κοράκι” της οδού Μοργκ.

Ηρωίδα/ήρωες: Εδώ λοιπόν εισέρχεται η ηρωίδα μας: η Επόμενη Πέμπτη του ειδικού τμήματος λογοτεχνικών ντετέκτιβ SO-27, μια ικανή εξιχνιάστρια λογοτεχνικών εγκλημάτωνκαι ένα καταμορφωμένο μοναχικό κορίτσι που συνδυάζει ρομαντισμό και θάρρος. Διακριτικός βοηθός της ο Θείος Mycroft, ένας μεταμοντέρνος Κύρος Γρανάζης με εξωφρενικές εφευρέσεις, η κυριότερη από τις οποίες είναι η Πύλη Πρόζας: μια πόρτα μέσω της οποίας μπορείς να μπαινοβγαίνεις σε όποιο βιβλίο θες ή τραβάς όποιον θέλεις έξω από αυτό! (σημ: αυτό κι αν είναι όνειρο!)
Ενσαρκωτής της παρανομίας είναι ο πρώην καθηγητής λογοτεχνίας Αχέρων Άδης (πιθανώς ένα σχόλιο για το μορφωτικό επίπεδο των μελλοντικών τρομοκρατών;). Ο Α.Α. έχει ήδη σκοτώσει, ο άθλιος, τον κύριο Quaverley, δευτερεύοντα χαρακτήρα του Martin Chuzzlewit του Charles Dickens και ετοιμάζεται να απαγάγει την Τζέιν Εϊρ εισχωρώντας στο πρωτότυπο της Σάρλοτ Μπροντέ και εξαφανίζοντάς την από κάθε αντίτυπο. Όπως καταλαβαίνετε, δεν κινδυνεύει απλώς η διαχρονική δεσποινίς αλλά και η ίδια η κλασική λογοτεχνία.
 Γύρω τους κινούνται ελάσσονες χαρακτήρες: άτυχοι εφευρέτες που φτιάχνοντας μηχάνημα που χρησιμοποιεί ασπράδια αυγών γίνονται κατά λάθος μαρέγκα. Χρονοφύλακες που ξεφορτώνονται εξήντα χρόνια σε λιγότερο από ένα λεπτό. Αναγνώστες του περιοδικού Νέα Κλωνοποίηση. Συνταγματάρχες που υποστηρίζουν τη σύγκρουση γιατί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να τα βγάλουν πέρα με την καταστροφή (τη δική τους;). Βιομηχανίες όπλων με ονόματα Γολιάθ. Και κάποιοι που ψάχνουν το κοριτσάκι της σελίδας 148 κάποιου βιβλίου.

Φάκελος φιλοξενούμενου: Ο κύριος Γιάσπερ Φόρντ (Λονδίνο, 1961) εκτός από έμπειρος τεχνικός στην κινηματογραφική βιομηχανία υπήρξε και υπόδειγμα πείσματος και υπομονής: μόλις ο 77ος εκδότης δέχτηκε να τυπώσει το εξωφρενικό του χειρόγραφο – οι υπόλοιποι το απέρριπταν ασυζητητί. Τώρα θα χαζεύουν από μακριά τις συνέχειες του project αλλά και τις παρενέργειες του πρώτου λογο/τεχνήματος του Φόρντ: στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πιστούς συζητητές με προτάσεις για τις νέες περιπέτειες της Πέμπτης, αναγνώστες που χρησιμοποιούν ορολογίες του βιβλίου, καταλόγους επεξηγήσεων ανά κεφάλαιο, ειδικές ιστοσελίδες με συμβουλές για το δεύτερο στρώμα ανάγνωσης. Η Επόμενη Πέμπτη έχει γίνει πλέον λατρευτή περσόν με προσωπική ιστοσελίδα (http://www.thursdaynext.com/) και φαν.

Γοητεία: Στο πρώτο μέρος τις εντυπώσεις κερδίζουν οι εμφανίσεις των χαρακτήρων και οι υπόλοιπες εφευρέσεις του θείου: μια μέθοδος που στέλνει πίτσα μέσω φαξ, ένα μολύβι με ενσωματωμένο ορθογραφικό έλεγχο, ο αυτόματος χρωματιστής αυτοκινήτων, το καρμπολεξικό (όπου ένα καρμπόν αρκεί για πολλαπλές μεταφράσεις ενός κειμένου) και η αμφιβληστροειδής οθόνη με την οποία μπορείς να μεταμορφώσεις το περιβάλλον σου σε διάφορες χαλαρωτικές εικόνες. Μόλις χτυπήσει το τηλέφωνο ή εμφανιστεί το αφεντικό σου, ανοίγεις τα μάτια και επιστρέφεις στον πραγματικό κόσμο. Είναι στο δεύτερο μέρος όμως που απογειώνεται η πλοκή. Εκεί ο Φορντ υποστηρίζει το δύσκολο εύρημά του αποθεώνοντας τη διακειμενικότητα και πλουτίζοντας συνεχώς το κείμενο με αλλεπάλληλες αναφορές σε χαρακτήρες, έργα και τοποθεσίες κλασικών έργων. Από αυτήν την άποψη ένοιωσα αρχικά πώς θα ήταν το ιδανικό να έχω διαβάσει ορισμένα από αυτά και σίγουρα την Τζέιν Έιρ. Όμως η ανάγνωση με καθησύχασε έγκαιρα: δε χρειάζεται να έχεις την παραμικρή ιδέα γι’ αυτά, εφόσον οι απαραίτητες πληροφορίες πλέουν μέσα στην αφήγηση και στις σημειώσεις της μεταφράστριας. Έτσι (όπως σωστά έγραψε η Λίνα Πανταλέων στην κριτική της στο τελευταίο Εντευκτήριο) ο συγγραφέας κατορθώνει να εισαγάγει την κλασική λογοτεχνία στη σύγχρονη πεζογραφία με τρόπο διασκεδαστικό αλλά και να παρουσιάσει την ανάγνωση ως περιπέτεια και υπόθεση των πολλών!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Λοιπόν, δεν είμαι ούτε στα μισά του βιβλίου και το έχω λατρέψει. Οι εξωφρενικές καταστάσεις που δημιουργούνται και που κάνουν το μυαλό σου να σταματάει μου θυμίζουν αρκετά τον Ντάγκλας Άνταμς ( Γυρίστε τον Γαλαξία με Οτοστόπ, Ο Ντερκ Τζέντλυ ακολουθεί τη Γάτα). -Ευτυχώς- το βιβλίο αυτό δεν τον φτάνει στην εξωφρενικότητα. Μια μικρή προειδοποίηση: Όσο το διαβάζετε θα σας κυριεύσει μια επιθυμία να διαβάσετε ή να ξαναδιαβάσετε τη Τζέιν Έιρ και γενικά αγγλική λογοτεχνία 17ου-19ου αιώνα. Άλλη συμβουλή: Αν έχετε ζήσει στην Αγγλία και γνωρίζετε λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, τη γλώσσα, τα καταστήματα και κάτι από την ιστορία, πάρτε το στα αγγλικά. Ειδάλλως, αν δεν είστε σίγουροι, πάρτε το στα ελληνικά. Έχει ένα ωραιότατο παράρτημα που εξηγεί όλα τα λογοπαίγνια του συγγραφέα ( υπάρχουν σε σχεδόν κάθε σελίδα). Π.χ. το όνομα μια συναδέλφου της ηρωίδας: Αλάζη Σελλίδα ( στα αγγλικά: Page Tairner ). Got it? 

Μην το χάσετε, αξίζει!!!

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Ένα χούι ζόρικο...


Η τελευταία κουβέντα του Μπακιρτζή πριν κλείσει η συναυλία, μόλις στη μία το πρωί...

Δεν είμαστε μόνο μυαλό και θέληση, αισθήσεις και συναισθήματα• είμαστε επίσης πνεύμα. - Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ

Η κουλτούρα και το εκπαιδευτικό σύστημα στη σύγχρονη Δύση βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην εξάσκηση του λογικού μυαλού και, σε λιγότερο βαθμό, στις αισθητικές συγκινήσεις. Οι περισσότεροι από μας έχουμε ξεχάσει ότι δεν είμαστε μόνο μυαλό και θέληση, αισθήσεις και συναισθήματα• είμαστε επίσης πνεύμα. Ο σύγχρονος άνθρωπος, κατά το μεγαλύτερο μέρος, έχει χάσει την επαφή με την γνησιότερη και υψηλότερη πλευρά του εαυτού του• και το αποτέλεσμα αυτής της εσωτερικής αλλοτρίωσης μπορούμε να το δούμε πολύ απλά στην ανησυχία του, στην έλλειψη ταυτότητας και στην απώλεια της ελπίδας.



 Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ

Το γκάλοπ των Χειμερινών Κολυμβητών!

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Χειμερινοί Κολυμβητές-live

 "Ελευθερία και Χριστίνα να 'στε καλά κ' καλό καλοκαίρι - Αργύρης"

Ναι, πήγαμε στη συναυλία των Χειμερινών Κολυμβητών και ήταν καταπληκτικά! Κάθε τραγούδι και μια ιστορία... Και πολύ γέλιο... Στο τέλος πήγαμε στο Μπακιρτζή (λατρεία!) και του λεμε να μας υπογράψει αυτόγραφο. "Αλήθεια;", μας ρωτάει με ένα αστείο ύφος. Ήταν βέβαια και λιγάκι μεθυσμένος γιατί σε όόλη τη συναυλία έπινε συχνά πυκνά ουισκάκι. :P Να 'ναι καλά ο άνθρωπος! Τόσο καλούλης, τόσο αυθόρμητος και αυθεντικός. Επί σκηνής συζητούσε με τους μουσικούς του ποιο τραγούδι να πούνε, έψαχνε να βρει τους στίχους που δεν θυμότανε, γέλαγε κι ο ίδος με αυτά που έλεγε... Να 'ναι καλά!
*Κορυφή το σημείο που λέει: Οι δακοκτόνοι είναι το τραγούδι που μας έκανε διάσημους. Στη Ν. Κορέα βρήκαν τα παιδιά μου ένα γκάλοπ στο οποίο ερχόμασταν τέταρτοι. Και οι Ρολινγκ Στόλουνς ήταν έβδομοι! (Σηκώνει τα χέρια ψηλά και τον αποθεώνουμε.)

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Αχαχά... Μόλις θυμήθηκα μια παροιμία που λέει ο μπαμπάς μου και είναι το αντίστοιχο "από την πόλη έρχομαι...".
Το λατρεύω: "Από την πόρτα σου περνώ που τηγανίζεις ψάρια , και μου πετάς έναν κεφτέ , ζήτω η Κύπρος !"

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Στο πρώτο φαστφουντάδικο της χώρας!

Σήμερα βγήκαμε όλτουγκέδερ για βόλτα στο Πασαλιμάνι. Είχαμε και μια όρεξη για κάτι με... χοληστερίνη, μιας και έληξε η νηστεία οπότε ψάχναμε εκεί στα παραλιακά. Ο Σάββας, το περίφημο κεμπαμπτζίδικο ήταν φίσκα. Βρε τι να κάνουμε, τι να κάνουμε... Ώσπου ο μπαμπάς μου έριξε την ιδέα: Να πάμε στο πρώτο (με διαφορά) φαστφουντάδικο που άνοιξε στην Αθήνα. Λέγεται American House Toast και με το που μπήκαμε ήταν σαν να κάναμε ταξίδι στο χρόνο ( αν εξαιρέσεις τους, ως επί το πλείστον, Πακιστανούς υπαλλήλους). Κάπου στα 70s... Βλέπετε και το λογότυπο. Αυτός ήταν και ο λόγος που μπήκα μέσα σε ένα τόσο "αμερικάνικο" μαγαζί, διότι ως γνωστόν εγώ με την Αμερική βγάζω καντίλες. Είπα, είναι καθαρά ιστορικό ενδιαφέρον. Το φαΐ ήταν σαν κάπου να το είχα ξαναδεί, στις παλιές ταινίες γυρισμένες σε επαρχίες τύπου Οχάιο. Ήταν πρόχειρο με την έννοια ότι δεν είχε κάποιο περίτεχνο τρόπο σερβιρίσματος αλλά η ποιότητα ήταν σαφώς καλύτερη από τα συνηθισμένα φαστφουντάδικα. Και αυτά τα κλασικά μουστάρδα-κέτσαπ... Τέλεια!
*Επίσης πολύ χαρήκαμε που τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα ήταν κανονικά και όχι πλαστικά...

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Καλοκαίρι...




Γεύση πεπονιού στο στόμα,
αντηλιακή λοσιόν,
τραπεζάκια στα μπαλκόνια
ψάθες, πέδιλα, σεζλόνγκ...
Καλοκαίρι !!!

Αλλά ας τα πει ο Νιόνιος πιο ποιητικά...

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει...