Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Πρωτοχρονιά στη Φίνος Φιλμς


  Κατεβαίνοντας την Κηφισίας και μετά την Αλεξάνδρας, πέσανε σε μια τρομερή κίνηση, ούτε μπρος ούτε πίσω.Έτσι γίνεται πάντα παραμονή Πρωτοχρονιάς, έπρεπε να ξεκινήσουν νωρίτερα. Φώναζε ο Κλέαρχος, άλλα κάτι να φτιάξει η σύζυγος την κόμμωση, κάτι να ετοιμαστεί ο σώγαμπρος, καθυστέρησαν. "Να δεις πάλι τελευταίοι θα πάμε στο πάρτι, ούτε καναπεδάκι δε θα βρούμε να τσιμπήσουμε ".
  Με τα πολλά φτάσανε στον Άγιο Παύλο, κάνανε δεξιά και βγήκανε στην οδό Χίου. Το κτήριο ήταν κατάφωτο, οι μουσικές και τα γέλια φτάνανε μέχρι το δρόμο. Οι γείτονες έχανε βγει στα μπαλκόνια για να ακούσουνε τις πενιές του Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα. 
  Το πρωτοχρονιάτικο πάρτι της Φίνος Φιλμ είχε ξεκινήσει...
Στην πόρτα, ένας τύπος με λιβρέα ζήτησε τις προσκλήσεις.
- Οι κύριοι ;
- Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός, έκανε τις συστάσεις ο αρχηγός της οικογένειας και πέρασαν μέσα.
  Ήτανε όλοι εκεί. Ο Ηλίας του 16ου σε τρυφερό τετ α τετ με την Τασία, ο Ορέστης Καλιγκαρίδης, κρατώντας κάτι κίτρινα γάντια, προσπαθούσε να βγάλει άκρη στο μπαρ. "Λεμονάδα" ζήταγε αυτός, "Από λεμόνια ; ", ρώταγε ο Τρελο-Μπρίλης, τρομερό μπέρδεμα ! Στην πίστα, σε έξαλλη κατάσταση η Δεσποινίς Διευθυντής γλιστράει στην αγκαλιά του ζωηρού υπομηχανικού Αλέκου Σαμιωτάκη. Σ' ένα τραπέζι Το Κλωτσοσκούφι με ένα γνωστό εφοπλιστή έχουν ανοίξει το τάπερ και τρώνε κεφτέδες. Πάνω στην ώρα κάνει την εμφάνιση του ο πρόεδρος του συλλόγου "Πνέμα και Ηθική", ακολουθούμενος από την "Ωραία των Αθηνών" και τους δύο νοικάρηδες με δανεικά κοστούμια.
  Στην πίστα, ο πρώην τραπεζοϋπάλληλοs Κλέων χορεύει με τη γοητευτική Μπιμπί το "Μια ζωή την έχουμε". Μερικοί αναρωτιούνται χαμηλόφωνα πώς διάολο αυτός ο τύπος έκανε ξαφνικά λεφτά. Ασ' τους να λένε.
Πιο πέρα ο υφυπουργός της Εργατοαγροτικής Αναπτύξεως αναπτύσσει το πρόγραμμά του για την ανασυγκρώτηση της υπαίθρου, καθόσον Υπάρχει και φιλότιμο. Ο Γκουρέζας τον ακούει και ανατριχιάζει από τη συγκίνηση. Κάπου πιο απόμερα, κρυφά από τη γυναίκα του, ο κύριος Μακρυκώστας ετοιμάζει εκδρομή με τη φιλεναδίτσα του τη Λολότα. Ούτε γάτα ούτε ζημιά της ψιθυρίζει με τσαχπινιά, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, κύριε Μακρυκώστα.
  Τότε ακούστηκε φασαρία από την είσοδο, τρέξανε μερικοί να δουν. Ήτανε ο Θόδωρος με το δίκανο και όλη την οικογένεια. Ο Θόδωρος επιμένει ότι κάθε πάρτι θέλει και το δίκανό του.
  Και μαζί μ' αυτούς κόσμος πολύς: Οι Μακρυκωσταίοι κι οι Κοντογιώργηδες, η Λίζα που έψαχνε την Άλλη, η Μανταλένα, ο Λαμπρούκος, η Θεία από το Σικάγο με τις ανιψιές και τις στάμνες, ο Ζάβαλος τυλιγμένος μ' ένα σεντόνι, κατευθείαν από τη Βίλα των οργίων, ο Κοπέογλου με το ταπεράκι του και τη μαμά του από τη Νύχτα γάμου, ένα τμήμα της ογδόης από το Αρσάκειο, με αρχηγό την Παπασταύρου, η Χαρτοπαίχτρα, που κρατώντας ένα σουτιέν, έψαχνε την ερωμένη του άντρα της, ο βουλευτής Φερέκης, που είχε βάλει αγγελία Ζητείται ψεύτης, για μόνιμη εργασία.
   Κόσμος πολύς...
   Δώδεκα νταν σβήσανε τα φώτα και ήρθε ο καινούριος Χρόνος. Ο οικοδεσπότης, ο Φιλοποίμην Φίνος, μπουμπούνισε τις σαμπάνιες και γέμιζε τα ποτήρια.
  Χρόνια Πολλά !
  Χρόνια το ένα μετά το άλλο και αυτοί ίδιοι, αγέραστοι κάθε φορά και πιο κεφάτοι, σε ιστορίες που επαναλαμβάνονται τα μεσημέρια της Κυριακής μετά το φρικασέ, τα βράδια μετά τις θλιβερές ειδήσεις και το δελτίο καιρού, τις Τετάρτες πριν από το ματς του Ολυμπιακού και άλλοτε ξαφνικά, σαν αλλαγή προγράμματος.
  Άνθρωποι πια του σπιτιού μας, οικείοι, καλόκαρδοι, με φαρδιά κοστούμια και ρεπούμπλικες, σαν τους παλιούς θείους που ήρθανε από το χωριό, για να μας θυμίσουν ξεθωριασμένες εικόνες μιας Αθήνας που πέρασε, με γραφικούς γυρολόγους, απόμερα καφενεδάκια για κρυφά ραντεβού, δυσκίνητα τραμ, τότε που το λοξό συντριβάνι της Ομόνοιας ήταν αξιοθέατο...
   Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Φίνο, και Χρόνια Πολλά σε όλους.


( Του Βασίλη Χ. Σπηλιόπουλου. Από το ημερολόγιο του 2003 "Χαρούμενο Ξεκίνημα, εκδ. Καστανιώτη )

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Το να εισαι παιδι δεν σημαινει να εισαι αθωος και καλοψυχος (ισα ισα τα παιδια με την κριτικη τους το αντιθετο αποδεικνυουν). Σημαινει να σκαρφαλωνεις δεντρα, να βουτας στις λασπες, να πηδας απο μαντρες και καθε φορα που πεφτεις να σηκωνεσαι και να συνεχιζεις.
Δυστυχως μεγαλωνοντας μας νοιαζει περισσοτερο το σκισμενο παντελονι, το χαλασμενο μαλλι και το γρατζουνισμενο κινητο και δεν ειναι οτι δεν ξανασηκωνομαστε γαμωτο...ειναι οτι χανουμε την ορεξη να συνεχισουμε...

( Το διάβασα σε σχόλιο στο Youtube από την trelenh για το " Βαλς των χαμένων ονείρων " )

Δεν είναι υπέροχα αληθινό, αλλά και θλιβερό ;

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ Α Λ Λ Ο !

Τι κατάσταση είναι αυτή πια ! Το σιχαίνομαι το Λύκειο! Όσο διάβασμα και να κάνω δεν μπορώ να αποδώσω όσο θα 'θελα. Πίεση,πίεση διαγωνίσματα... Σήμερα έγραψα αρχαία. Πού οι βαθμοί του γυμνασίου, όλο 19 και 20.Σφίξανε τα πράγματα. Κι ο καιρός κανει την κατάσαση τρεις χειρότερη. Αλλά, δόξα τω Θεω, έρχονται Χριστούγεννα. Τέσσερεις μερούλες. Κι έχω τοοοσα πολλά να γράψω ! Έχει γεμίσει το γραφείο μου με αυτοκόλλητα χαρτάκια με ιδέες...

Αγαπημένο τραγούδι μου αυτή την περίοδο: Baba O'Riley-The Who ( και ο Hugh Laurie στο ρολο του House ειναι καταπληκτικός για μια ακόμα φορά...)
http://www.youtube.com/watch?v=4yX57LvxDko&feature=related

Επίσης:
I don't like Mondays: http://www.youtube.com/watch?v=Er5uuCYi7q4&feature=related

Wish you were here ( Pink Floyd ) : http://www.youtube.com/watch?v=IXdNnw99-Ic

Friday I'm in love ( The Cure ) : http://www.youtube.com/watch?v=KvzlEfBYKVw