Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι τελικά...


Υπάρχουν κάποια μικρά γεγονότα, μέσα στη φορτωμένη ζωή μας, που μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση ενός ανθρώπου , ακόμα και τη στάση ζωής του...
    Το συμβάν που θα διηγηθώ παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινό και με επηρέασε βαθεια
Η μητέρα μου έχει στη δουλειά της ( σε ιδιωτική εταιρία ) ένα συνάδελφο του οποίου η δουλειά είναι να πηγαίνει σε άλλες υπηρεσίες έγγραφα που πρέπει να υπογράφουν ή να παραλαμβάνει άλλα χαρτιά κτλ. Η μαμά μου λέει χαρακτηριστικά : Αν οι άνθρωποι πληρώνονταν σύμφωνα με την παραγωγικότητα της εργασίας τους και όχι με τα πτυχία τους τότε αυτό το παιδί έπρεπε να παίρνει το λιγότερο δυο χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα. "Αυτό το παιδί" λοιπόν που θα το πω Γιάννη για ευνόητους λόγους, έπρεπε να πάει μια μέρα σε μια υπηρεσία στο Σύνταγμα. Μέρα μεσημέρι λοιπόν, πάρκαρε το μηχανάκι έξω από το κτήριο... Ανέβηκε πάνω, και όταν μετά από δέκα λεπτά κατέβηκε πάλι για να φύγει, βρήκε τη μπαγκαζιέρα της μηχανής ανοιγμένη. Κυριολεκτικά πήγε να πεθάνει... Εκεί μέσα είχε : Λεφτά (αυτό ήταν το λιγότερο), κλειδιά σπιτιού, κλειδιά μηχανής, ταυτότητα, δίπλωμα και πιστωτική καρτα. Για να αποκατασταθούν όλα αυτά χρειαζόταν ένα μηνιάτικο και γύρω στον ένα χρόνο τρεχάματα.
    Σήμερα λοιπόν, έρχεται η μαμά μου στο σπίτι και μου λέει τα καθέκαστα: Ένας ρακοσυλλέκτης είχε βρει σε ενα κάδο στο Μοναστηράκι την πιστωτική κάρτα. Πήρε τηλέφωνο στην τράπεζα να ειδοποιήσει κι από κει με τα χίλια ζόρια κατάφερε να βρει το τηλέφωνο του σπιτιού του Γιάννη και τον ειδοποίησε να έρθει, να ψάξουν και για τα υπόλοιπα κλοπημαία πριν έρθει το απορρηματοφόρο - το πλοίο της αγάπης που λέει κι ο μπαμπάς μου-. Τέλος πάντων τα βρήκαν όλα -εκτός από τα λεφτά φυσικά-. Το πιο φοβερό ήταν ότι ενώ ο Γιάννης κυνηγούσε το ρακοσυλλέκτη για να του δώσει λίγα λεφτά, εκείνος δεν τα δεχόταν με τίποτα! "Πήγαινε παλικάρι μου", του έλεγε, "κι άσε με εμένα γιατί θέλω να προλάβω και άλλους τους κάδους πριν περάσει η σκουπιδιάρα". Του 'χωνε τα λεφτά στην τσέπη ο Γιάννης, τα 'βγαζε αυτός. Και δεν μεταπίστηκε. Και να πεις οτί δεν τα χρειαζόταν... Ρακοσυλλέκτης ήταν κι έκανε και τόσο κόπο να βρει τον ιδιοκτήτη...
    Όταν λοιπόν τα άκουσα όλα αυτά πραγματικά συγκλονίστικα... Εκεί που είχα χάσει την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους, την ξαναβρίσκω. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με περηφάνια κι αρχοντιά, μακριά από της τηλεοράσεις και την προβολή... Και βρίσκονται εκεί ακριβώς που ήταν πάντα. Τι μας μένει ; Να μνημονεύουμε και να θυμόμαστε τον κάθε "ρακοσυλλέκτη" που γνωρίζουμε. Τιμή σε κείνους._

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Η αποκαλυπτική μουσική του Χατζιδάκι



'Οπως έχω ξαναπεί, το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου είχα φύγει για το χωριό μου, το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Πέρασα καλά τότε, αλλά πιο πολύ ευχαριστήθηκα το ταξίδι της επιστροφής. Ήταν Κυριακή, μια υπέροχη μέρα με ήλιο φωτεινό αλλά όχι εχθρικό και καθαρό γαλάζιο ουρανό που αντανακλούσε στη θάλασσα. Για όσους δεν ξέρουν, ο δρόμος από το χωριό μου μέχρι το Άργος ( περίπου μια ώρα ) πάει γυαλό γυαλό, οπότε το θέαμα ήταν πολυ ευχάριστο. Είχαμε βάλει να παίζουν τα 30 Νυχτερινά του Χατζιδάκι και μολονότι ήταν πρωί ταίριαζαν απόλυτα με το τοπίο. Για την ακρίβεια ΗΤΑΝ το τοπίο μεταφρασμένο σε μούσικη. Μια μουσική πλεξούδα από ήλιο ελληνικό , θάλασσα κι ασημοπράσινες ελιές. Στο αμάξι κανείς δε μίλαγε,ένας υποσυνείδητος φόρος τιμής στο συνθέτη, κι εγώ σκεφτόμουν τα μυστήρια αυτού του μάγου του πενταγράμμου. Πώς γίνεται να νιώθεις λίγο μελαγχολία, μια παράξενη ηρέμία και ταυτόχρονα να θες να φωνάξεις από τη χαρά του ακούσματος αυτης της θείας μουσικής ; Κι όλα αυτά για μελωδίες που είναι σχετικά οικείες... 
Καθώς προχωρούσαμε σκεφτόμουνα έναν άλλο δίσκο που είχα ακούσει πρόσφατα, "Το χαμόγελο της Τζοκόντα" του ιδίου συνθέτη φυσικά. Αυτή η μουσική και συγκεκριμένα το κομματι : "Πορτρέτο της μητέρας μου",μου είχε προξενήσει εντελώς διαφορετικά συναισθήματα. Ναι μεν και ο πιο άμουσος θα καταλάβαινε το ταλέντο που χρειάστηκε για να γραφτεί αυτή η μουσική, όμως ταυτόχρονα την ένιωσα σαν κάτι πρωτόγνωρα ξένο, σαν να μην αντιστιχεί με κανένα κομμάτι μέσα μου. Ταραχή. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους σκοπούς του : " Το τραγούδι είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας, που θα φωτίσω τις κρυφές και αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα –αν είναι δυνατόν– ο εφησυχασμός σας." 
Τα συναισθήματά μου είναι περίπου σαν του Τζον Φώουλς όταν πρωτοαντίκρισε το ελληνικό φως  ( αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα βέβαια ) :
http://pi-schools.sch.gr/gymnasio/keimena_a/math/111-128.pdf  ( κατω κατω "Κοιτώντας την Αθήνα" )