Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Περι του Facebook

«Είμαστε τα προϊόντα του Facebook»

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ :boubouka@enet.gr


Την ώρα που η τεχνολογία επιτρέπει μαζική εισβολή σε κάθε πτυχή της ιδιωτικής μας ζωής, καθώς μεταβαίνουμε σε πολύπλοκα τεχνικά συστήματα επικοινωνίας, η συζήτηση για το πώς θα συνδυάζονται στο μέλλον οι έννοιες «ασφάλεια» και «ιδιωτικότητα» γίνεται όλο και πιο επίκαιρη.
Ο Μπρους Σνάιερ (www.schneier.com), διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας και αναλυτής περί θεμάτων ασφαλείας, πιστεύει ότι στο μέλλον θα κληθούμε να απολογηθούμε στα εγγόνια μας για τον τρόπο που εκχωρούμε τα προσωπικά μας δεδομένα προσπαθώντας να συμμετάσχουμε στην κοινωνία της πληροφορίας. Τον συναντήσαμε ως καλεσμένο ομιλητή στο Θερινό Σχολείο που διοργάνωσε την προπερασμένη εβδομάδα στην Κρήτη ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια των Δικτύων και των Πληροφοριών (http://www.enisa.europa.eu/).
Μίλησε για μια βίαιη αλλαγή στα κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς, τονίζοντας τον καθοριστικό ρόλο των κοινωνικών δικτύων. «Υπάρχει πολλή ψυχολογική πίεση να συμμετάσχεις στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά αν είσαι νέος. Δεν μπορείς, π.χ., να πηγαίνεις γυμνάσιο και να μην έχεις λογαριασμό στο Facebook».

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Housakos 4 ever !


Το έχω ματαξαναπεί ότι είμαι τρελή και παλαβή για τον Hugh Laurie και λατρεύω ιδιαίτερα τη σειρά House m.d. όπου υποδύεται ένα γιατρό που αναλαμβάνει δυσεπίλυτες ιατρικές υποθέσεις. Αυτό που σε ελκύει περισσότερο σε αυτήν την σειρά είναι ο χαρακτήρας του dr. House στον οποίο παρεμπιπτόντως ο Χιου έχει δώσει πολλά στοιχεία από το χαρακτήρα του. Κατ' αρχάς ο Χαουζ είναι εξωφρενικά έξυπνος και παρατηρητικός. Είναι όμως και ελαφρώς καταθλιπτικός, ιδίως από τότε που απέκτησε ένα πρόβλημα με το πόδι του. Για κάποιο καιρό ήταν επιπλέον εθισμένος σε ένα ισχυρό παυσίπονο το οποίο έπαιρνε για τον πόνο του ποδιού του. Όμως αυτό που πραγματικά λατρεύω στο Χαουζ είναι ότι έχει διαρκώς ένα παιδί μέσα του, με αποτέλεσμα να πειράζει και να εκνευρίζει διαρκώς τους πάντες. Κάτω όμως από το πέπλο του κυνισμού και της ειρωνείας του, κρύβονται ευγενικά αισθήματα.. Συνήθως ξέρει πότε να σταματήσει να φέρεται σαν κόπανος και επίσης ξέρει πότε έκανε βλακεία. Λέει ακόμα πως δεν αγαπάει τα παιδιά αλλά διαφαίνεται ότι τα αγαπάει, απλώς με πιο βαθύ τρόπο Γενικά οι ψηφίδες που αποτελούν την ψυχολογία του εμφανίζονται σιγά σιγά σε όποιον παρακολουθει τακτικα τη σειρα. Housakos 4 eveeeeer !!!!!!

ΥΓ1 : Αυτό είναι το πιο ενημερωμένο ελληνικο μπλογκ σχετικά με τον Χιου και τον Χαουζ. Δείτε το !!! http://www.hugh-laurie.blogspot.com/

YΓ2 : Ειναι δυο μετρα ( κυριολεκτικα) και εχει τα πιο ωραια ματια του κοσμου !!! Περισσοτερα στο " σχετικα με τον Hugh Laurie ". Του εχω φτιαξει ξεχωριστη σελιδα...

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Ε λοιπόν, το www.protagon.gr έχει τα καλύτερα αρθρα απο οποιοδήποτε άλλο site ή εφημεριδα... Δεν ξέρω ποιο να πρωτοβάλω ! Το συγκεκριμένο μου φάνηκε ποιο ταιριαστό στην ηλικία μου, μιας και από τώρα οι πάντες φωνάζουν και αγχώνονται : " Διάβαζε, διάβαζε !- οχι για να μορφωθείς αλλα...- " για να περασεις στο Πανεπιστημιο, να παρεις ενα δυο μάστερ, να ξέρεις και μια δυο γλώσσες για καλό και για κακό ...ωστε να βολευτείς σε καμιά θεσουλα του δημοσίου , που θα μας την εξασφαλισει ο ξάδερφος του μπατζανάκη μου. Έτσι παιδακι μου ;

«Δύο πτυχία, μεταπτυχιακό, τρεις γλώσσες για 640 ευρώ;» Αυτήν την ερώτηση έχουμε ακούσει και διαβάσει χιλιάδες φορές. Με στενοχωρεί η λογική της. Τα 640 ευρώ είναι μία ντροπή που αγγίζει τα όρια του πρόστυχου, όχι μόνο για τον πτυχιούχο αλλά για τον άνθρωπο. Δεν έχω περισσότερα δάκρυα για τα διδακτορικά και τα master από όσα έχω για την μάνα μου του δημοτικού. Αν πήρες τρία πτυχία για να χωρίζεις έτσι τους ανθρώπους, καλά θα κάνεις να τα επιστρέψεις... Οι όποιες –δίκαιες βέβαια- διεκδικήσεις σου, στην ουσία εξουδετερώνονται αυτόματα από αυτήν την διάκριση, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βοηθάει στην εμπέδωση της θεωρίας ότι η ζωή είναι για τους μάγκες.
Έγινες μηχανικός για να είσαι μάγκας και να ζεις πιο άνετα; Σπούδασες φιλοσοφία για να έχεις καταναλωτική άπλα; Έμαθες τρεις γλώσσες μόνο για να βγάζεις τριπλάσια από έναν πωλητή σε πολυκατάστημα; Θεωρείς πως έχεις κουραστεί περισσότερο και σου αξίζει μία θέση πιο πάνω στην κερκίδα της κοινωνικής «καταξίωσης»; Ξέρω πως αρκετοί δεν το εννοούν έτσι, αλλά έτσι το διεκδικούν. Δεν υπάρχει τιμοκατάλογος αμοιβών ανάλογα με τα πανεπιστημιακά χρόνια –ούτε υποστηρίζω πως όλοι πρέπει να αμείβονται το ίδιο- και ο διαχωρισμός δεν είναι ανάμεσα σε τυχερούς και άτυχους, έξυπνους και «αργούς», αλλά ανάμεσα στην ηθική της προστασίας των ανυπεράσπιστων που γλιστράνε στη φτώχεια και την ανηθικότητα των 640 ευρώ, ανασφάλιστα.Άσε που η ζωή έχει αποδείξει πως τα πτυχία δεν σε καθιστούν αυτόματα και ικανό ή ταλαντούχο να ασκήσεις δημιουργικά το επάγγελμα που διάλεξες. Αν αύριο ψηφιστεί ένας νόμος που θα δίνει 2.500 χιλιάρικα τον μήνα στα master και ο βασικός των «απαίδευτων» μείνει στα 640, πολλοί θα θεωρήσουν πως όλα είναι μια χαρά. Αλλά δεν είναι.

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η Θρέψη



Αυτό είναι ένα άρθρο του Ηλία Μαμαλάκη με τίτλο: " Η Θρέψη ". Είναι από τα λίγα, ελάχιστα γλυκά αλλά και ταυτόχρονα θρεπτικά... άρθρα. Το διάβασα στο www.protagon.gr
και είπα μιας και δεν είμαι άξια να γράψω κάτι δικό μου, ας βάλω κάποιου άλλου που σίγουρα έχει περισσότερη σοφία και μεγαλύτερη ταπεινότητα απο μενα...
Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.
Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:
- αυτό είναι θρεπτικό- αυτό είναι δυσκοίλιο- αυτό είναι ευστόμαχο
Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.
Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.
Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα; Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.

Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.
**Δεν είναι συγκινητικο ;

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Συζητούσα σήμερα με μια φίλη... διάφορα πράγματα και ένα από αυτά ήταν σχετικά με το χρόνο. Ίδη έχουμε φτάσει πρώτη Λυκείου, στη μέση της εφηβείας και δεν έχουμε κάνει κατι αρκετά τρελό ( όσο θα θέλαμε δηλαδή, γιατί τρελούτσικα πράγματα έχουμε κάνει, δεν μπορώ να πω... ) . Απλά όλη αυτή η κατάσταση με τα φροντιστήρια, τα μαθήματα και γενικώς αυτό που λέμε ρουτίνα, μας τρωει τον πολύτιμο χρόνο αυτης της ηλικίας και κατά μια έννοια μας απορροφά. Πολύ εκνευριστικό αυτό. Σκέφτομαι οτί θα ξυπνήσω μια μέρα, εκεί γύρω στα σαράντα, θα αναρωτηθώ τι έχω κάνει στη ζωή μου και δεν 8α βρω τίποτα... Ελπίζω τουλάχιστον να έχω μια όμορφη και γερή οικογένεια...
Προς το παρόν έχω ακομα καιρο...

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Αυτο ειναι ενα ποιημα που το ειδα εντελως τυχαια ενω ξεφυλλιζα το βιβλιο της Λογοτεχνιας μου ( Α' Λυκειου ). Με τραβηξε και με ξαφνιασε ευχαριστα γιατι με απλο τροπο δειχνει την ευτυχια που φερνει ενα παιδι στους γονεις του ακομα κι αν εχουν φυγει απο τον Παραδεισο
-της Εδεμ στη συγκεκριμενη περιπτωση ή γενικοτερα της ανεμελιας, αν θελουμε να το εφαρμοσουμε στο σημερα-

ΠΑΤΡΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

Το βράδυ βράδυ από βουνίσια μέρη
κουρασμένος ο Αδάμ γυρνούσε αγάλι
και ετήραε θλιβερά το πρώτο αστέρι
που αντίκρυ του καθάριο είχε προβάλει.

Των αγγέλων στο νου του αυτό να φέρει
τ’ αγνά δυνήθη αγαπημένα κάλλη,
κι είπε ξυπνώντας του βραδυού τ’ αστέρι,
πότε θα ιδώ τη θεία τους λάμψη πάλι;

Πλην όλα τα βαθιά της πίκρας ίχνη
σβυώνται μέσα του ξάφνου, ως κατεβαίνει.
Μια ματιά – μία μονάχη ομπρός του ρίχνει,

και την Εύα θωράει, που, καθισμένη
σε στρώμα χλόης, πρώτη φορά του δείχνει
αφτέρωτο αγγελούδι οπού βυζαίνει.


ΥΓ : Χτες πηγα στο Παλέ ντε Σπορ ( διπλα στο σταδιο Ειρηνης και Φιλιας ) και εκανα roller skates για πρωτη φορα στη ζωη μου !!! Κουραστικα και πιαστικα μεχρι να μα8ω να προχωραω καπως καλα αλλα αξιζε και με το παραπανω !!

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010


Το κειμενο αυτο ειναι γραμμενο απο το Μανο Χατζιδακι και το πρωτοειδα στο βιβλιο της γλωσσας, της Γ Γυμνασιου. Μου εκανε πολλη εντυπωση γιατι - περα φυσικα απο τα τραγουδια του- δεν ειχα εξερευνησει το γενικο προφιλ του μεγαλου αυτου καλλιτεχνη. Τωρα μολις αρχιζω...


...Το τραγούδι είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας, που θα φωτίσω τις κρυφές και αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα –αν είναι δυνατόν– ο εφησυχασμός σας. Κι ας μην μπορείτε να με τραγουδήσετε. Μήπως τάχα μπορείτε να εξαφανίσετε ένα πουλί ή να το φανερώσετε μέσ’ απ’ το φόρεμα ή από το μαντήλι σας; Κι όμως δεν το ξεχάσατε κι ούτε θα το ξεχάσετε σ’ όλη σας τη ζωή. Και θα το λέτε στα παιδιά σας έτσι όπως το πρωτοείδατε κάποια φορά από έναν μάγο σ’ ένα πανηγύρι – καθώς και το τραγούδι μου.
Θα το θυμάσθε και θα το ’χετε εντός σας, χωρίς την δυνατότητα να το γλεντήστε με αυτάρεσκη και δυνατή φωνή. Μόνο να το ψελλίζετε θα είναι δυνατόν, σαν προσευχή…
Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.
Δεν είναι το τραγούδι μου μια μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες.
Και μην ξεχάσετε. Σαν φύγετε από ΄δω, δεν σας ανήκει παρά μονάχα το αίσθημα, η σκέψη και τα ερωτήματα, που ολόκληρο το βράδυ σας μετέδωσα μέσ’ απ’ τη μουσική μου. Σ’ εμένα απομένει το τραγούδι, η μαγική στιγμή μου, που είναι μια εξαίσια απάντηση αρκεί να με ρωτήστε. Ρωτήστε με λοιπόν. Κι ύστερα σας παρακαλώ σωπάστε! Γιατί θα τραγουδήσω!

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Εδω βαζω μερικα τραγουδια που μ' αρεσουν.


http://www.youtube.com/watch?v=pRpeEdMmmQ0&feature=related ( Το επισημο τραγουδι του Μουντιαλ 2010. Σακιρα... )


http://www.youtube.com/watch?v=zHFbhhi_XVc&feature=related ( Απο το γνωστο musical των '80s "Grease". Το ρεφρεν με τρελαινει !)


http://www.youtube.com/watch?v=iPQLbWau87U ( Πολυ ωραιο το τραγουδι του sir Paul McCartney αλλα και το βιντεο δεν παει πισω... )
Αυτό το διάβασα στο Μικρο Νικόλα. Για να μην οικειοποιουμαι το αστειο, δηλαδη. Ο μικρος Ζοφρουα διηγειται πώς ο πατερας του εγινε πλουσιος.

...Οταν ηταν μικρος, ο μπαμπας μου βρηκε ενα μηλο. Αντι να το φαει, το πουλησε. Με τα λεφτα που κερδισε αγορασε δυο μηλα και τα πουλησε... Και μετα πεθανε ενας θειος του και τον κληρονομησε._

Χρησιμες συμβουλες, ε ?

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Τα πιο ωραία παραμύθια
απ' όσα μου 'χεις διηγηθεί
αχ είν' εκείνα που μιλούσαν
για τα παιδιά που 'χουν χαθεί
Για τα παιδιά που χάθηκαν
στο στοιχειωμένο δάσος
στις λίμνες στο βορρά
για τα παιδιά που χάθηκαν στου δράκου το πηγάδι
στης στρίγκλας τη σπηλιά.
Σε συμμορίες με ζητιάνους
σε αχυρώνες και σ' αυλές
και σε καράβια του πελάγους με λαθρεμπόρους πειρατές
Για τα παιδιά που τα 'συραν
στης Αφρικής τις αγορές
εμπόροι και ληστές
και φοβισμένα κι ορφανά
στη Σμύρνη και στη Βενετιά
τα πιάσαν οι φρουρές.
Ψωμί ζητήσαν του φουρνάρη
λίγο νερό του καφετζή
τα διώχνει ο πρώτος μ' ένα φτυάρι
κι ο άλλος λύνει το σκυλί
Στις λυπημένες πολιτείες
πέφτει μια κίτρινη βροχή
στο σώμα μου έχω ανατριχίλες
και το 'να δόντι μου πονεί
Το γράμμα σου δέκα σελίδες
πάλι η ίδια συμβουλή
μου λες στο σπίτι να γυρίσω
μου λες ν' αλλάξω πια ζωή
Ομίχλη πέφτει στις σκεπές
φεύγουν οι φάτσες σαν σκιές
και τρέμει το κερί
φωτιές ανάβουν στις ακτές
μέσα στ' αυτιά μου ακούω στριγκλιές
και τρέμω σαν πουλί.

http://www.youtube.com/watch?v=7QT2AGG2I-k

Αυτα ειναι τραγουδια ρε...








Χτες παρακολουθουσα τυχαια μια ταινια απ' αυτες που φτιαχνουν οι Αμερικανοι για να βγαζουν το χαρτζηλικι τους. Ο πριγκιπας και εγω... 4 (!) νομιζω. Απλα καπου στη μεση της ταινιας αναρωτηθηκα... Αυτες οι ταινιες συντηρουν την ανθρωπινη βλακεια ή την αυξανουν ? Το σκεφτηκα σοβαρα και μαλλον κατεληξα οτι εξαρταται απο τη δοση... Συνεπως αν εισαι μεσος Αμερικανος και παιρνεις μεγαλες δοσεις, η βλακεια σου αυξανεται, εξ' ου και ο μεσος ορος IQ του αμερικανικου εθνους... Τι κακια που γινομαι...
Κατι τελευταιο μονο : Αναρωτιεμαι αν η κυβερνηση των ΗΠΑ χρηματοδοτει κατι τετοιες ταινιες, μιας κ εχουν και χαμηλο κοστος και συμβαλουν στον ελεγχο των πολιτων...

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Σε περιπτωση που δεν καταλαβει καποιος, το πραγμα εχει ως εξης : Ο Σαββοπουλος ελεγε καποιο τραγουδι, το οποιο καποια στιγμη σταματησε αλλα τα παλαμακια στο ρυθμο του οχι. Οποτε - στο ρυθμο τους παντα- λεει ο Νιονιος : Οταν θα πω στοπ, θα σταματησουμε. Στοπ !- Ειστε καταπληκτικοι ! Congratulations ! Αμεσως μετα λεει τη γνωστη ιστορια του κοτσυφα του Σταυρου, που δυστυχως δεν την εγραψα ολη, γιατι η φωτογραφικη δεν ειχε και πολυ χωρο...

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Γύρισα !!! Επιτέλους Αθήνα, παρέες, σχολείο, life... Δεν ειμαι υπερβολικη, απλα μου ειχε λειψει ολο το πακέτο αν και το καλοκαίρι μου ήταν μια χαρα ! ( Καπως ησυχο βεβαια ενώ εγω το ηθελα πιο... ζωηρο )

Αναμεσα στις πιο ωραιες αναμνησεις μου απο το καλοκαιρι μου ηταν και η εκπληκτικη συναυλια του Διονυση Σαββοπουλου στο Αστρος Κυνουριας ( ειναι κοντα στο χωριο μου το Λεωνιδιο ). Πραγματικα αξιζε : ωραια, παλια και αγαπημενα τραγουδια του Νιονιου, αρκετα μεγαλη ορχηστρα, δυο αγγελικες φωνες στα φωητικα και προπαντως κοσμος που ξεχυνοταν απο παντου και... κεφι. Επαιξε και ενα βιντεο αφιερωμενο στα γεγονοτα τις δεκαετιας του ΄60 και συνειδητοποιησα ποσα πραγματα εγιναν τοτε...
Τελωσπαντων καποια στιγμη, μιλουσε στο κοινο ο Σαββοπουλος και αναφερθηκε σε ενα ποιημα ( ο ποιητης μου διαφευγει ): Τριανταπέντε στέφανα/ τρεις λόγοι αντιπροέδρων/ α, ρε Λαυρέντη.../ μόνον εγώ ήξερα τι κάθαρμα ήσουν...