Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Πρωτοχρονιά στη Φίνος Φιλμς


  Κατεβαίνοντας την Κηφισίας και μετά την Αλεξάνδρας, πέσανε σε μια τρομερή κίνηση, ούτε μπρος ούτε πίσω.Έτσι γίνεται πάντα παραμονή Πρωτοχρονιάς, έπρεπε να ξεκινήσουν νωρίτερα. Φώναζε ο Κλέαρχος, άλλα κάτι να φτιάξει η σύζυγος την κόμμωση, κάτι να ετοιμαστεί ο σώγαμπρος, καθυστέρησαν. "Να δεις πάλι τελευταίοι θα πάμε στο πάρτι, ούτε καναπεδάκι δε θα βρούμε να τσιμπήσουμε ".
  Με τα πολλά φτάσανε στον Άγιο Παύλο, κάνανε δεξιά και βγήκανε στην οδό Χίου. Το κτήριο ήταν κατάφωτο, οι μουσικές και τα γέλια φτάνανε μέχρι το δρόμο. Οι γείτονες έχανε βγει στα μπαλκόνια για να ακούσουνε τις πενιές του Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα. 
  Το πρωτοχρονιάτικο πάρτι της Φίνος Φιλμ είχε ξεκινήσει...
Στην πόρτα, ένας τύπος με λιβρέα ζήτησε τις προσκλήσεις.
- Οι κύριοι ;
- Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός, έκανε τις συστάσεις ο αρχηγός της οικογένειας και πέρασαν μέσα.
  Ήτανε όλοι εκεί. Ο Ηλίας του 16ου σε τρυφερό τετ α τετ με την Τασία, ο Ορέστης Καλιγκαρίδης, κρατώντας κάτι κίτρινα γάντια, προσπαθούσε να βγάλει άκρη στο μπαρ. "Λεμονάδα" ζήταγε αυτός, "Από λεμόνια ; ", ρώταγε ο Τρελο-Μπρίλης, τρομερό μπέρδεμα ! Στην πίστα, σε έξαλλη κατάσταση η Δεσποινίς Διευθυντής γλιστράει στην αγκαλιά του ζωηρού υπομηχανικού Αλέκου Σαμιωτάκη. Σ' ένα τραπέζι Το Κλωτσοσκούφι με ένα γνωστό εφοπλιστή έχουν ανοίξει το τάπερ και τρώνε κεφτέδες. Πάνω στην ώρα κάνει την εμφάνιση του ο πρόεδρος του συλλόγου "Πνέμα και Ηθική", ακολουθούμενος από την "Ωραία των Αθηνών" και τους δύο νοικάρηδες με δανεικά κοστούμια.
  Στην πίστα, ο πρώην τραπεζοϋπάλληλοs Κλέων χορεύει με τη γοητευτική Μπιμπί το "Μια ζωή την έχουμε". Μερικοί αναρωτιούνται χαμηλόφωνα πώς διάολο αυτός ο τύπος έκανε ξαφνικά λεφτά. Ασ' τους να λένε.
Πιο πέρα ο υφυπουργός της Εργατοαγροτικής Αναπτύξεως αναπτύσσει το πρόγραμμά του για την ανασυγκρώτηση της υπαίθρου, καθόσον Υπάρχει και φιλότιμο. Ο Γκουρέζας τον ακούει και ανατριχιάζει από τη συγκίνηση. Κάπου πιο απόμερα, κρυφά από τη γυναίκα του, ο κύριος Μακρυκώστας ετοιμάζει εκδρομή με τη φιλεναδίτσα του τη Λολότα. Ούτε γάτα ούτε ζημιά της ψιθυρίζει με τσαχπινιά, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, κύριε Μακρυκώστα.
  Τότε ακούστηκε φασαρία από την είσοδο, τρέξανε μερικοί να δουν. Ήτανε ο Θόδωρος με το δίκανο και όλη την οικογένεια. Ο Θόδωρος επιμένει ότι κάθε πάρτι θέλει και το δίκανό του.
  Και μαζί μ' αυτούς κόσμος πολύς: Οι Μακρυκωσταίοι κι οι Κοντογιώργηδες, η Λίζα που έψαχνε την Άλλη, η Μανταλένα, ο Λαμπρούκος, η Θεία από το Σικάγο με τις ανιψιές και τις στάμνες, ο Ζάβαλος τυλιγμένος μ' ένα σεντόνι, κατευθείαν από τη Βίλα των οργίων, ο Κοπέογλου με το ταπεράκι του και τη μαμά του από τη Νύχτα γάμου, ένα τμήμα της ογδόης από το Αρσάκειο, με αρχηγό την Παπασταύρου, η Χαρτοπαίχτρα, που κρατώντας ένα σουτιέν, έψαχνε την ερωμένη του άντρα της, ο βουλευτής Φερέκης, που είχε βάλει αγγελία Ζητείται ψεύτης, για μόνιμη εργασία.
   Κόσμος πολύς...
   Δώδεκα νταν σβήσανε τα φώτα και ήρθε ο καινούριος Χρόνος. Ο οικοδεσπότης, ο Φιλοποίμην Φίνος, μπουμπούνισε τις σαμπάνιες και γέμιζε τα ποτήρια.
  Χρόνια Πολλά !
  Χρόνια το ένα μετά το άλλο και αυτοί ίδιοι, αγέραστοι κάθε φορά και πιο κεφάτοι, σε ιστορίες που επαναλαμβάνονται τα μεσημέρια της Κυριακής μετά το φρικασέ, τα βράδια μετά τις θλιβερές ειδήσεις και το δελτίο καιρού, τις Τετάρτες πριν από το ματς του Ολυμπιακού και άλλοτε ξαφνικά, σαν αλλαγή προγράμματος.
  Άνθρωποι πια του σπιτιού μας, οικείοι, καλόκαρδοι, με φαρδιά κοστούμια και ρεπούμπλικες, σαν τους παλιούς θείους που ήρθανε από το χωριό, για να μας θυμίσουν ξεθωριασμένες εικόνες μιας Αθήνας που πέρασε, με γραφικούς γυρολόγους, απόμερα καφενεδάκια για κρυφά ραντεβού, δυσκίνητα τραμ, τότε που το λοξό συντριβάνι της Ομόνοιας ήταν αξιοθέατο...
   Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Φίνο, και Χρόνια Πολλά σε όλους.


( Του Βασίλη Χ. Σπηλιόπουλου. Από το ημερολόγιο του 2003 "Χαρούμενο Ξεκίνημα, εκδ. Καστανιώτη )

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Το να εισαι παιδι δεν σημαινει να εισαι αθωος και καλοψυχος (ισα ισα τα παιδια με την κριτικη τους το αντιθετο αποδεικνυουν). Σημαινει να σκαρφαλωνεις δεντρα, να βουτας στις λασπες, να πηδας απο μαντρες και καθε φορα που πεφτεις να σηκωνεσαι και να συνεχιζεις.
Δυστυχως μεγαλωνοντας μας νοιαζει περισσοτερο το σκισμενο παντελονι, το χαλασμενο μαλλι και το γρατζουνισμενο κινητο και δεν ειναι οτι δεν ξανασηκωνομαστε γαμωτο...ειναι οτι χανουμε την ορεξη να συνεχισουμε...

( Το διάβασα σε σχόλιο στο Youtube από την trelenh για το " Βαλς των χαμένων ονείρων " )

Δεν είναι υπέροχα αληθινό, αλλά και θλιβερό ;

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ Α Λ Λ Ο !

Τι κατάσταση είναι αυτή πια ! Το σιχαίνομαι το Λύκειο! Όσο διάβασμα και να κάνω δεν μπορώ να αποδώσω όσο θα 'θελα. Πίεση,πίεση διαγωνίσματα... Σήμερα έγραψα αρχαία. Πού οι βαθμοί του γυμνασίου, όλο 19 και 20.Σφίξανε τα πράγματα. Κι ο καιρός κανει την κατάσαση τρεις χειρότερη. Αλλά, δόξα τω Θεω, έρχονται Χριστούγεννα. Τέσσερεις μερούλες. Κι έχω τοοοσα πολλά να γράψω ! Έχει γεμίσει το γραφείο μου με αυτοκόλλητα χαρτάκια με ιδέες...

Αγαπημένο τραγούδι μου αυτή την περίοδο: Baba O'Riley-The Who ( και ο Hugh Laurie στο ρολο του House ειναι καταπληκτικός για μια ακόμα φορά...)
http://www.youtube.com/watch?v=4yX57LvxDko&feature=related

Επίσης:
I don't like Mondays: http://www.youtube.com/watch?v=Er5uuCYi7q4&feature=related

Wish you were here ( Pink Floyd ) : http://www.youtube.com/watch?v=IXdNnw99-Ic

Friday I'm in love ( The Cure ) : http://www.youtube.com/watch?v=KvzlEfBYKVw

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι τελικά...


Υπάρχουν κάποια μικρά γεγονότα, μέσα στη φορτωμένη ζωή μας, που μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση ενός ανθρώπου , ακόμα και τη στάση ζωής του...
    Το συμβάν που θα διηγηθώ παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινό και με επηρέασε βαθεια
Η μητέρα μου έχει στη δουλειά της ( σε ιδιωτική εταιρία ) ένα συνάδελφο του οποίου η δουλειά είναι να πηγαίνει σε άλλες υπηρεσίες έγγραφα που πρέπει να υπογράφουν ή να παραλαμβάνει άλλα χαρτιά κτλ. Η μαμά μου λέει χαρακτηριστικά : Αν οι άνθρωποι πληρώνονταν σύμφωνα με την παραγωγικότητα της εργασίας τους και όχι με τα πτυχία τους τότε αυτό το παιδί έπρεπε να παίρνει το λιγότερο δυο χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα. "Αυτό το παιδί" λοιπόν που θα το πω Γιάννη για ευνόητους λόγους, έπρεπε να πάει μια μέρα σε μια υπηρεσία στο Σύνταγμα. Μέρα μεσημέρι λοιπόν, πάρκαρε το μηχανάκι έξω από το κτήριο... Ανέβηκε πάνω, και όταν μετά από δέκα λεπτά κατέβηκε πάλι για να φύγει, βρήκε τη μπαγκαζιέρα της μηχανής ανοιγμένη. Κυριολεκτικά πήγε να πεθάνει... Εκεί μέσα είχε : Λεφτά (αυτό ήταν το λιγότερο), κλειδιά σπιτιού, κλειδιά μηχανής, ταυτότητα, δίπλωμα και πιστωτική καρτα. Για να αποκατασταθούν όλα αυτά χρειαζόταν ένα μηνιάτικο και γύρω στον ένα χρόνο τρεχάματα.
    Σήμερα λοιπόν, έρχεται η μαμά μου στο σπίτι και μου λέει τα καθέκαστα: Ένας ρακοσυλλέκτης είχε βρει σε ενα κάδο στο Μοναστηράκι την πιστωτική κάρτα. Πήρε τηλέφωνο στην τράπεζα να ειδοποιήσει κι από κει με τα χίλια ζόρια κατάφερε να βρει το τηλέφωνο του σπιτιού του Γιάννη και τον ειδοποίησε να έρθει, να ψάξουν και για τα υπόλοιπα κλοπημαία πριν έρθει το απορρηματοφόρο - το πλοίο της αγάπης που λέει κι ο μπαμπάς μου-. Τέλος πάντων τα βρήκαν όλα -εκτός από τα λεφτά φυσικά-. Το πιο φοβερό ήταν ότι ενώ ο Γιάννης κυνηγούσε το ρακοσυλλέκτη για να του δώσει λίγα λεφτά, εκείνος δεν τα δεχόταν με τίποτα! "Πήγαινε παλικάρι μου", του έλεγε, "κι άσε με εμένα γιατί θέλω να προλάβω και άλλους τους κάδους πριν περάσει η σκουπιδιάρα". Του 'χωνε τα λεφτά στην τσέπη ο Γιάννης, τα 'βγαζε αυτός. Και δεν μεταπίστηκε. Και να πεις οτί δεν τα χρειαζόταν... Ρακοσυλλέκτης ήταν κι έκανε και τόσο κόπο να βρει τον ιδιοκτήτη...
    Όταν λοιπόν τα άκουσα όλα αυτά πραγματικά συγκλονίστικα... Εκεί που είχα χάσει την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους, την ξαναβρίσκω. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με περηφάνια κι αρχοντιά, μακριά από της τηλεοράσεις και την προβολή... Και βρίσκονται εκεί ακριβώς που ήταν πάντα. Τι μας μένει ; Να μνημονεύουμε και να θυμόμαστε τον κάθε "ρακοσυλλέκτη" που γνωρίζουμε. Τιμή σε κείνους._

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Η αποκαλυπτική μουσική του Χατζιδάκι



'Οπως έχω ξαναπεί, το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου είχα φύγει για το χωριό μου, το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Πέρασα καλά τότε, αλλά πιο πολύ ευχαριστήθηκα το ταξίδι της επιστροφής. Ήταν Κυριακή, μια υπέροχη μέρα με ήλιο φωτεινό αλλά όχι εχθρικό και καθαρό γαλάζιο ουρανό που αντανακλούσε στη θάλασσα. Για όσους δεν ξέρουν, ο δρόμος από το χωριό μου μέχρι το Άργος ( περίπου μια ώρα ) πάει γυαλό γυαλό, οπότε το θέαμα ήταν πολυ ευχάριστο. Είχαμε βάλει να παίζουν τα 30 Νυχτερινά του Χατζιδάκι και μολονότι ήταν πρωί ταίριαζαν απόλυτα με το τοπίο. Για την ακρίβεια ΗΤΑΝ το τοπίο μεταφρασμένο σε μούσικη. Μια μουσική πλεξούδα από ήλιο ελληνικό , θάλασσα κι ασημοπράσινες ελιές. Στο αμάξι κανείς δε μίλαγε,ένας υποσυνείδητος φόρος τιμής στο συνθέτη, κι εγώ σκεφτόμουν τα μυστήρια αυτού του μάγου του πενταγράμμου. Πώς γίνεται να νιώθεις λίγο μελαγχολία, μια παράξενη ηρέμία και ταυτόχρονα να θες να φωνάξεις από τη χαρά του ακούσματος αυτης της θείας μουσικής ; Κι όλα αυτά για μελωδίες που είναι σχετικά οικείες... 
Καθώς προχωρούσαμε σκεφτόμουνα έναν άλλο δίσκο που είχα ακούσει πρόσφατα, "Το χαμόγελο της Τζοκόντα" του ιδίου συνθέτη φυσικά. Αυτή η μουσική και συγκεκριμένα το κομματι : "Πορτρέτο της μητέρας μου",μου είχε προξενήσει εντελώς διαφορετικά συναισθήματα. Ναι μεν και ο πιο άμουσος θα καταλάβαινε το ταλέντο που χρειάστηκε για να γραφτεί αυτή η μουσική, όμως ταυτόχρονα την ένιωσα σαν κάτι πρωτόγνωρα ξένο, σαν να μην αντιστιχεί με κανένα κομμάτι μέσα μου. Ταραχή. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους σκοπούς του : " Το τραγούδι είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας, που θα φωτίσω τις κρυφές και αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα –αν είναι δυνατόν– ο εφησυχασμός σας." 
Τα συναισθήματά μου είναι περίπου σαν του Τζον Φώουλς όταν πρωτοαντίκρισε το ελληνικό φως  ( αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα βέβαια ) :
http://pi-schools.sch.gr/gymnasio/keimena_a/math/111-128.pdf  ( κατω κατω "Κοιτώντας την Αθήνα" ) 

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

"Προσοχή, προσοχή ! Η Ελλάς βρίσκεται από σήμερον εις εμπόλεμον κατάστασιν με την Ιταλία!"
Πάνε 70 χρόνια από τότε... Τώρα δεν ξέρουμε ποιοι είναι οι εχθροί μας και ποιοι οι σύμμαχοί μας, όλοι φορούν την κουκούλα του προδότη και δακτυλοδεικτούμενα είναι τα ξέσκεπα και αληθινά πρόσωπα. Σήμερα έχουμε και πάλι την ανάγκη να γίνουμε μια γροθιά και να ενωθούμε ενάντια σε όλους όσους πάνε να μας εξαλείψουν, όχι βιολογικά όπως "τότε", αλλά σαν ανεξάρτητες οντότητες που μπορούν να αποφασίζουν. Ίσως τελικά είναι καλύτερο να πεθάνεις, αλλά ως ΑΝΘΡΩΠΟΣ, παρά να ζεις ως ένα άβουλο ον. Πάντως ο τρόπος που εξελίσσεται ο τρόπος ζωής μας και η πολιτική διαχείριση του κράτους, εκεί μας οδηγούν. Φυσικά αυτή η εξέλιξη δεν είναι ολωσδιόλου φυσική, μάλλον το αντίθετο. Είναι πιστεύω στοχοθετημένη. Η τηλεόραση μας προσφέρει μασημένες πληροφορίες και απορροφά το νου μας και τη μνήμη μας, το διαδίκτυο κλείνει τους περισσότερους στα σπίτια και - το χειρότερο - στους εαυτούς τους, εκατομμύρια γκατζετάκια μας διευκολύνουν μέχρι αηδίας και μολύνουν το περιβάλλον δυσανάλογα με το έργο που παράγουν... Είναι κι άλλα πολλά, μα δεν μπορώ να τα θυμηθώ τώρα όλα. Το γεγονός είναι ότι σιγά σιγά μετατρεπόμαστε σε πνευματικά ανάπηρους. Τι ποιο φυσικό βέβαια, να ατροφήσουν και να πέσουν τα δόντια, όταν σου προσφέρουν την τροφή μασημένη... Kαλά όλα αυτά, αλλά θα πει κάποιος: "Aυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να έχουν δημιουργηθεί με την πάροδο του χρόνου; Γιατί πρέπει να τα κατευθύνει κάποιος και πώς γίνεται αυτό; " Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση και αμφιβάλλω αν θα καταφέρει κανείς ποτέ να αποδείξει πως υπάρχει ένα "κύκλωμα". Όμως εγώ πιστεύω πως υφίσταται αυτή η συνεννόηση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων ( εννοώ πρόσωπα με εξέχουσα θέση στην οικονομία και στην πολιτική). Κι ακόμα πιστεύω πως αυτά τα πρόσωπα τα υποκινεί (εις γνώσιν τους ή όχι ) ο Προαιώνιος Εχθρός του ανθρώπου. Συνεπώς τα παθήματα του ανθρώπου ξεκινούν με την απομάκρυνσή του από τον Θεό. Είμαι σίγουρη πως σ' αυτό το σημείο πολλοί θα με χαρακτήριζαν υποκειμενική ή θρήσκα ή δεν ξέρω και γω τι άλλο, αλλά αυτό πιστεύω και δεν είμαι από αυτούς που κρύβουν τις απόψεις τους.
Οπότε τι μας μένει; Πρέπει να ξεκινήσουμε Αντίσταση όπως και τότε για να διαφυλάξουμε τη μοναδικότητα μας και να μην απορροφηθούμε από το επερχόμενο κοινωνικό σύστημα. Σαφώς αυτή η αντίσταση είναι διαφορετική, αφού ναι μεν δεν εμπεριέχει τον κίνδυνο του θανάτου, έχει όμως άλλους κινδύνους και προβλήματα, π.χ. τον κοινωνικό αποκλεισμό. Σε λίγα χρόνια θα τολμά να κάνει κανείς το σταυρό του ή θα λέει πως δεν έχει fb και θα τον κοιτάνε όλοι με μισό μάτι...
Αλλά φτάνει πια, πάλι με έπιασε πολυλογία. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον και πρώτα απ' όλα να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι και για τα υπόλοιπα... η Ιστορία θα δείξει...

ΥΓ1 : Αυτήν την ανάρτηση ήθελα να την ανεβάσω ανήμερα την 28η Οκτωβρίου, αλλά πριν την τελειώσω έφυγα για το χωριό μου και αναγκάστηκα να την τελειώσω και ανεβάσω κατόπιν (εθνικής) εορτής...

ΥΓ2: Διαβάστε το "1984" του George Orwell και θα με θυμηθείτε...

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Τιμή σε κείνους...

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα, του Κ. Καβάφη. Ο Καβάφης είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές γιατί γράφει για πράγματα που πάντα θα είναι επίκαιρα και αποφεύγει τους φανφαρονισμούς.

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες .
Πότε από το χρέος μη κινούντες ,
δίκαιοι κ' ίσιοι σε όλες των τες πράξεις ,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία .
Γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι , κι όταν
Είναι πτωχοί , πάλ' εις μικρόν γενναίοι ,
Πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε ,
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες ,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδόμενους .
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
Όταν προβλέπουν ( και πολλοί προβλέπουν )
Πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος ,
Κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.


Και ένα αγαπημένο μου τραγούδι. Οι στίχοι , η μουσική, η ένταση που εκπέμπει αυτό το τραγούδι για τους 'Ελληνες που το καταλαβαίνουν ειναι απίστευτη...

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Ιδού η "χολιγουντιανή" εκδοχή του blog μου. Υπερπαραγωγή ! :











ΥΓ1 : Και μιας λέω για υπερπαραγωγές, πάει κι ο Δαλιανίδης... Ο άρχων του ελληνικού μιούζικαλ. 'Εχω και κότερο, πάμε μια βόλτα ;

ΥΓ2: Το έφτιαξα στο www.picnik.com . Καταπληκτικό ! Λόγω Halloween έχει και ειδικά γραφικά για να φτιάξεις κάποιον σαν βαμπίρ...

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Ουφ ! 'Εχω τόσα να πω που θα σκάσω ! Είναι τόσα πολλά. Ευελπιστώ αυριο να προφτάσω... Τι υπέροχη μέρα που ήταν σήμερα ! 'Ολα ήταν τέλεια ή τουλάχιστον μου φαίνονταν τελεια! Λες και αυτή η μπόρα ήταν η λύτρωση από τη φορτισμένη ατμόσφαιρα όλης της εβδομάδας, σαν να ξέπλυνε, να καθάρισε την ψυχή μου ένα πράγμα. Ξαστέρωσα μαζί με τον ουρανο...

ΥΓ : Πολύ ποιητική διάθεση ε ?

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Πρόσφατα έτυχε να ακούσω κάποιο γνωστό μου να μιλάει ( με αυτή τη μιζερίλα στη φωνή, η οποία μου τη δίνει αφάνταστα ), να μιλάει λοιπόν για το "πικρό ποτήριο" που ο κάθε άνθρωπος πρέπει να πιει σ' αυτή τη ζωή... Και σκέφτομαι πως ύπαρχει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων ( και όχι από τους φτωχούς ) που έχει ως απώτερο σκοπό της ζωής του να παραπονιέται για αυτό το έρημο το πικρο-ποτηράκι, τη στιγμη που ο Θεός μας έχει δωσει το κέρας της Αμάλθειας ( για να συνεχισω τις μεταφορές ). Άλλωστε χωρίς αυτο το πικρο-ποτηράκι δεν θα νιώθαμε την πραγματική γλύκα της ζωής... Ειδικότερα μάλιστα, όταν πρόκειται για πρόβλημα επί των υλικών αγαθών, έχω να παρατηρήσω το εξής : Όταν δεν έχεις πολλά πράγματα, δεν έχεις και την έννοια ότι θα τα χάσεις...   

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Επικήδειος...

Αν και γεννήθηκες κατά λάθος, χωρίς ελπίδες για μια αξιοπρεπή πορεία, έλαμψες. Οι κινήσεις σου αέρινες, προσεκτικές και εύστοχες εντυπωσίαζαν τους γεννήτορες σου και γέμιζαν με ζήλια τους εχθρούς σου. Όμως, αλίμονο... έσβησες πάνω στο άνθος της ηλικίας σου από ένα λάθος, ανθρώπινο, ανόητο. Θα θυμόμαστε πάντα τα τρία δευτερόλεπτα της ζωής σου. Ήσουν μια καταπληκτική, ξεχωριστή μπαλιά του βόλεϊ...

ΥΓ : Χεχέ...

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Οι αριστερόχειρες παίρνουν την εκδίκησή τους ! Στο μαγαζί "Αριστερόχειρας" στο κέντρο της Αθήνας ή στο site www.aristeroxeiras.gr διατειθενται προιόντα φτιαγμένα αποκλειστικά για αριστερόχειρες. Το πιο εκδικητικό ( κατ' εμέ ) είναι μια κουπα.Η πρωτότυπη αυτή κούπα έχει μια τρύπα στην επιφάνεια της ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο με το αριστερό χέρι! ( αν προσπαθήσει κάποιος να πιει κρατώντας την με το δεξί χέρι, τότε ο καφές χύνεται πάνω του από την τρύπα ! )

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Περι του Facebook

«Είμαστε τα προϊόντα του Facebook»

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑ :boubouka@enet.gr


Την ώρα που η τεχνολογία επιτρέπει μαζική εισβολή σε κάθε πτυχή της ιδιωτικής μας ζωής, καθώς μεταβαίνουμε σε πολύπλοκα τεχνικά συστήματα επικοινωνίας, η συζήτηση για το πώς θα συνδυάζονται στο μέλλον οι έννοιες «ασφάλεια» και «ιδιωτικότητα» γίνεται όλο και πιο επίκαιρη.
Ο Μπρους Σνάιερ (www.schneier.com), διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας και αναλυτής περί θεμάτων ασφαλείας, πιστεύει ότι στο μέλλον θα κληθούμε να απολογηθούμε στα εγγόνια μας για τον τρόπο που εκχωρούμε τα προσωπικά μας δεδομένα προσπαθώντας να συμμετάσχουμε στην κοινωνία της πληροφορίας. Τον συναντήσαμε ως καλεσμένο ομιλητή στο Θερινό Σχολείο που διοργάνωσε την προπερασμένη εβδομάδα στην Κρήτη ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια των Δικτύων και των Πληροφοριών (http://www.enisa.europa.eu/).
Μίλησε για μια βίαιη αλλαγή στα κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς, τονίζοντας τον καθοριστικό ρόλο των κοινωνικών δικτύων. «Υπάρχει πολλή ψυχολογική πίεση να συμμετάσχεις στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά αν είσαι νέος. Δεν μπορείς, π.χ., να πηγαίνεις γυμνάσιο και να μην έχεις λογαριασμό στο Facebook».

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Housakos 4 ever !


Το έχω ματαξαναπεί ότι είμαι τρελή και παλαβή για τον Hugh Laurie και λατρεύω ιδιαίτερα τη σειρά House m.d. όπου υποδύεται ένα γιατρό που αναλαμβάνει δυσεπίλυτες ιατρικές υποθέσεις. Αυτό που σε ελκύει περισσότερο σε αυτήν την σειρά είναι ο χαρακτήρας του dr. House στον οποίο παρεμπιπτόντως ο Χιου έχει δώσει πολλά στοιχεία από το χαρακτήρα του. Κατ' αρχάς ο Χαουζ είναι εξωφρενικά έξυπνος και παρατηρητικός. Είναι όμως και ελαφρώς καταθλιπτικός, ιδίως από τότε που απέκτησε ένα πρόβλημα με το πόδι του. Για κάποιο καιρό ήταν επιπλέον εθισμένος σε ένα ισχυρό παυσίπονο το οποίο έπαιρνε για τον πόνο του ποδιού του. Όμως αυτό που πραγματικά λατρεύω στο Χαουζ είναι ότι έχει διαρκώς ένα παιδί μέσα του, με αποτέλεσμα να πειράζει και να εκνευρίζει διαρκώς τους πάντες. Κάτω όμως από το πέπλο του κυνισμού και της ειρωνείας του, κρύβονται ευγενικά αισθήματα.. Συνήθως ξέρει πότε να σταματήσει να φέρεται σαν κόπανος και επίσης ξέρει πότε έκανε βλακεία. Λέει ακόμα πως δεν αγαπάει τα παιδιά αλλά διαφαίνεται ότι τα αγαπάει, απλώς με πιο βαθύ τρόπο Γενικά οι ψηφίδες που αποτελούν την ψυχολογία του εμφανίζονται σιγά σιγά σε όποιον παρακολουθει τακτικα τη σειρα. Housakos 4 eveeeeer !!!!!!

ΥΓ1 : Αυτό είναι το πιο ενημερωμένο ελληνικο μπλογκ σχετικά με τον Χιου και τον Χαουζ. Δείτε το !!! http://www.hugh-laurie.blogspot.com/

YΓ2 : Ειναι δυο μετρα ( κυριολεκτικα) και εχει τα πιο ωραια ματια του κοσμου !!! Περισσοτερα στο " σχετικα με τον Hugh Laurie ". Του εχω φτιαξει ξεχωριστη σελιδα...

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Ε λοιπόν, το www.protagon.gr έχει τα καλύτερα αρθρα απο οποιοδήποτε άλλο site ή εφημεριδα... Δεν ξέρω ποιο να πρωτοβάλω ! Το συγκεκριμένο μου φάνηκε ποιο ταιριαστό στην ηλικία μου, μιας και από τώρα οι πάντες φωνάζουν και αγχώνονται : " Διάβαζε, διάβαζε !- οχι για να μορφωθείς αλλα...- " για να περασεις στο Πανεπιστημιο, να παρεις ενα δυο μάστερ, να ξέρεις και μια δυο γλώσσες για καλό και για κακό ...ωστε να βολευτείς σε καμιά θεσουλα του δημοσίου , που θα μας την εξασφαλισει ο ξάδερφος του μπατζανάκη μου. Έτσι παιδακι μου ;

«Δύο πτυχία, μεταπτυχιακό, τρεις γλώσσες για 640 ευρώ;» Αυτήν την ερώτηση έχουμε ακούσει και διαβάσει χιλιάδες φορές. Με στενοχωρεί η λογική της. Τα 640 ευρώ είναι μία ντροπή που αγγίζει τα όρια του πρόστυχου, όχι μόνο για τον πτυχιούχο αλλά για τον άνθρωπο. Δεν έχω περισσότερα δάκρυα για τα διδακτορικά και τα master από όσα έχω για την μάνα μου του δημοτικού. Αν πήρες τρία πτυχία για να χωρίζεις έτσι τους ανθρώπους, καλά θα κάνεις να τα επιστρέψεις... Οι όποιες –δίκαιες βέβαια- διεκδικήσεις σου, στην ουσία εξουδετερώνονται αυτόματα από αυτήν την διάκριση, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βοηθάει στην εμπέδωση της θεωρίας ότι η ζωή είναι για τους μάγκες.
Έγινες μηχανικός για να είσαι μάγκας και να ζεις πιο άνετα; Σπούδασες φιλοσοφία για να έχεις καταναλωτική άπλα; Έμαθες τρεις γλώσσες μόνο για να βγάζεις τριπλάσια από έναν πωλητή σε πολυκατάστημα; Θεωρείς πως έχεις κουραστεί περισσότερο και σου αξίζει μία θέση πιο πάνω στην κερκίδα της κοινωνικής «καταξίωσης»; Ξέρω πως αρκετοί δεν το εννοούν έτσι, αλλά έτσι το διεκδικούν. Δεν υπάρχει τιμοκατάλογος αμοιβών ανάλογα με τα πανεπιστημιακά χρόνια –ούτε υποστηρίζω πως όλοι πρέπει να αμείβονται το ίδιο- και ο διαχωρισμός δεν είναι ανάμεσα σε τυχερούς και άτυχους, έξυπνους και «αργούς», αλλά ανάμεσα στην ηθική της προστασίας των ανυπεράσπιστων που γλιστράνε στη φτώχεια και την ανηθικότητα των 640 ευρώ, ανασφάλιστα.Άσε που η ζωή έχει αποδείξει πως τα πτυχία δεν σε καθιστούν αυτόματα και ικανό ή ταλαντούχο να ασκήσεις δημιουργικά το επάγγελμα που διάλεξες. Αν αύριο ψηφιστεί ένας νόμος που θα δίνει 2.500 χιλιάρικα τον μήνα στα master και ο βασικός των «απαίδευτων» μείνει στα 640, πολλοί θα θεωρήσουν πως όλα είναι μια χαρά. Αλλά δεν είναι.

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η Θρέψη



Αυτό είναι ένα άρθρο του Ηλία Μαμαλάκη με τίτλο: " Η Θρέψη ". Είναι από τα λίγα, ελάχιστα γλυκά αλλά και ταυτόχρονα θρεπτικά... άρθρα. Το διάβασα στο www.protagon.gr
και είπα μιας και δεν είμαι άξια να γράψω κάτι δικό μου, ας βάλω κάποιου άλλου που σίγουρα έχει περισσότερη σοφία και μεγαλύτερη ταπεινότητα απο μενα...
Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.
Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:
- αυτό είναι θρεπτικό- αυτό είναι δυσκοίλιο- αυτό είναι ευστόμαχο
Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.
Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.
Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα; Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.

Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.
**Δεν είναι συγκινητικο ;

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Συζητούσα σήμερα με μια φίλη... διάφορα πράγματα και ένα από αυτά ήταν σχετικά με το χρόνο. Ίδη έχουμε φτάσει πρώτη Λυκείου, στη μέση της εφηβείας και δεν έχουμε κάνει κατι αρκετά τρελό ( όσο θα θέλαμε δηλαδή, γιατί τρελούτσικα πράγματα έχουμε κάνει, δεν μπορώ να πω... ) . Απλά όλη αυτή η κατάσταση με τα φροντιστήρια, τα μαθήματα και γενικώς αυτό που λέμε ρουτίνα, μας τρωει τον πολύτιμο χρόνο αυτης της ηλικίας και κατά μια έννοια μας απορροφά. Πολύ εκνευριστικό αυτό. Σκέφτομαι οτί θα ξυπνήσω μια μέρα, εκεί γύρω στα σαράντα, θα αναρωτηθώ τι έχω κάνει στη ζωή μου και δεν 8α βρω τίποτα... Ελπίζω τουλάχιστον να έχω μια όμορφη και γερή οικογένεια...
Προς το παρόν έχω ακομα καιρο...

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Αυτο ειναι ενα ποιημα που το ειδα εντελως τυχαια ενω ξεφυλλιζα το βιβλιο της Λογοτεχνιας μου ( Α' Λυκειου ). Με τραβηξε και με ξαφνιασε ευχαριστα γιατι με απλο τροπο δειχνει την ευτυχια που φερνει ενα παιδι στους γονεις του ακομα κι αν εχουν φυγει απο τον Παραδεισο
-της Εδεμ στη συγκεκριμενη περιπτωση ή γενικοτερα της ανεμελιας, αν θελουμε να το εφαρμοσουμε στο σημερα-

ΠΑΤΡΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

Το βράδυ βράδυ από βουνίσια μέρη
κουρασμένος ο Αδάμ γυρνούσε αγάλι
και ετήραε θλιβερά το πρώτο αστέρι
που αντίκρυ του καθάριο είχε προβάλει.

Των αγγέλων στο νου του αυτό να φέρει
τ’ αγνά δυνήθη αγαπημένα κάλλη,
κι είπε ξυπνώντας του βραδυού τ’ αστέρι,
πότε θα ιδώ τη θεία τους λάμψη πάλι;

Πλην όλα τα βαθιά της πίκρας ίχνη
σβυώνται μέσα του ξάφνου, ως κατεβαίνει.
Μια ματιά – μία μονάχη ομπρός του ρίχνει,

και την Εύα θωράει, που, καθισμένη
σε στρώμα χλόης, πρώτη φορά του δείχνει
αφτέρωτο αγγελούδι οπού βυζαίνει.


ΥΓ : Χτες πηγα στο Παλέ ντε Σπορ ( διπλα στο σταδιο Ειρηνης και Φιλιας ) και εκανα roller skates για πρωτη φορα στη ζωη μου !!! Κουραστικα και πιαστικα μεχρι να μα8ω να προχωραω καπως καλα αλλα αξιζε και με το παραπανω !!

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010


Το κειμενο αυτο ειναι γραμμενο απο το Μανο Χατζιδακι και το πρωτοειδα στο βιβλιο της γλωσσας, της Γ Γυμνασιου. Μου εκανε πολλη εντυπωση γιατι - περα φυσικα απο τα τραγουδια του- δεν ειχα εξερευνησει το γενικο προφιλ του μεγαλου αυτου καλλιτεχνη. Τωρα μολις αρχιζω...


...Το τραγούδι είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας, που θα φωτίσω τις κρυφές και αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα –αν είναι δυνατόν– ο εφησυχασμός σας. Κι ας μην μπορείτε να με τραγουδήσετε. Μήπως τάχα μπορείτε να εξαφανίσετε ένα πουλί ή να το φανερώσετε μέσ’ απ’ το φόρεμα ή από το μαντήλι σας; Κι όμως δεν το ξεχάσατε κι ούτε θα το ξεχάσετε σ’ όλη σας τη ζωή. Και θα το λέτε στα παιδιά σας έτσι όπως το πρωτοείδατε κάποια φορά από έναν μάγο σ’ ένα πανηγύρι – καθώς και το τραγούδι μου.
Θα το θυμάσθε και θα το ’χετε εντός σας, χωρίς την δυνατότητα να το γλεντήστε με αυτάρεσκη και δυνατή φωνή. Μόνο να το ψελλίζετε θα είναι δυνατόν, σαν προσευχή…
Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.
Δεν είναι το τραγούδι μου μια μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες.
Και μην ξεχάσετε. Σαν φύγετε από ΄δω, δεν σας ανήκει παρά μονάχα το αίσθημα, η σκέψη και τα ερωτήματα, που ολόκληρο το βράδυ σας μετέδωσα μέσ’ απ’ τη μουσική μου. Σ’ εμένα απομένει το τραγούδι, η μαγική στιγμή μου, που είναι μια εξαίσια απάντηση αρκεί να με ρωτήστε. Ρωτήστε με λοιπόν. Κι ύστερα σας παρακαλώ σωπάστε! Γιατί θα τραγουδήσω!

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Εδω βαζω μερικα τραγουδια που μ' αρεσουν.


http://www.youtube.com/watch?v=pRpeEdMmmQ0&feature=related ( Το επισημο τραγουδι του Μουντιαλ 2010. Σακιρα... )


http://www.youtube.com/watch?v=zHFbhhi_XVc&feature=related ( Απο το γνωστο musical των '80s "Grease". Το ρεφρεν με τρελαινει !)


http://www.youtube.com/watch?v=iPQLbWau87U ( Πολυ ωραιο το τραγουδι του sir Paul McCartney αλλα και το βιντεο δεν παει πισω... )
Αυτό το διάβασα στο Μικρο Νικόλα. Για να μην οικειοποιουμαι το αστειο, δηλαδη. Ο μικρος Ζοφρουα διηγειται πώς ο πατερας του εγινε πλουσιος.

...Οταν ηταν μικρος, ο μπαμπας μου βρηκε ενα μηλο. Αντι να το φαει, το πουλησε. Με τα λεφτα που κερδισε αγορασε δυο μηλα και τα πουλησε... Και μετα πεθανε ενας θειος του και τον κληρονομησε._

Χρησιμες συμβουλες, ε ?

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Τα πιο ωραία παραμύθια
απ' όσα μου 'χεις διηγηθεί
αχ είν' εκείνα που μιλούσαν
για τα παιδιά που 'χουν χαθεί
Για τα παιδιά που χάθηκαν
στο στοιχειωμένο δάσος
στις λίμνες στο βορρά
για τα παιδιά που χάθηκαν στου δράκου το πηγάδι
στης στρίγκλας τη σπηλιά.
Σε συμμορίες με ζητιάνους
σε αχυρώνες και σ' αυλές
και σε καράβια του πελάγους με λαθρεμπόρους πειρατές
Για τα παιδιά που τα 'συραν
στης Αφρικής τις αγορές
εμπόροι και ληστές
και φοβισμένα κι ορφανά
στη Σμύρνη και στη Βενετιά
τα πιάσαν οι φρουρές.
Ψωμί ζητήσαν του φουρνάρη
λίγο νερό του καφετζή
τα διώχνει ο πρώτος μ' ένα φτυάρι
κι ο άλλος λύνει το σκυλί
Στις λυπημένες πολιτείες
πέφτει μια κίτρινη βροχή
στο σώμα μου έχω ανατριχίλες
και το 'να δόντι μου πονεί
Το γράμμα σου δέκα σελίδες
πάλι η ίδια συμβουλή
μου λες στο σπίτι να γυρίσω
μου λες ν' αλλάξω πια ζωή
Ομίχλη πέφτει στις σκεπές
φεύγουν οι φάτσες σαν σκιές
και τρέμει το κερί
φωτιές ανάβουν στις ακτές
μέσα στ' αυτιά μου ακούω στριγκλιές
και τρέμω σαν πουλί.

http://www.youtube.com/watch?v=7QT2AGG2I-k

Αυτα ειναι τραγουδια ρε...








Χτες παρακολουθουσα τυχαια μια ταινια απ' αυτες που φτιαχνουν οι Αμερικανοι για να βγαζουν το χαρτζηλικι τους. Ο πριγκιπας και εγω... 4 (!) νομιζω. Απλα καπου στη μεση της ταινιας αναρωτηθηκα... Αυτες οι ταινιες συντηρουν την ανθρωπινη βλακεια ή την αυξανουν ? Το σκεφτηκα σοβαρα και μαλλον κατεληξα οτι εξαρταται απο τη δοση... Συνεπως αν εισαι μεσος Αμερικανος και παιρνεις μεγαλες δοσεις, η βλακεια σου αυξανεται, εξ' ου και ο μεσος ορος IQ του αμερικανικου εθνους... Τι κακια που γινομαι...
Κατι τελευταιο μονο : Αναρωτιεμαι αν η κυβερνηση των ΗΠΑ χρηματοδοτει κατι τετοιες ταινιες, μιας κ εχουν και χαμηλο κοστος και συμβαλουν στον ελεγχο των πολιτων...

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Σε περιπτωση που δεν καταλαβει καποιος, το πραγμα εχει ως εξης : Ο Σαββοπουλος ελεγε καποιο τραγουδι, το οποιο καποια στιγμη σταματησε αλλα τα παλαμακια στο ρυθμο του οχι. Οποτε - στο ρυθμο τους παντα- λεει ο Νιονιος : Οταν θα πω στοπ, θα σταματησουμε. Στοπ !- Ειστε καταπληκτικοι ! Congratulations ! Αμεσως μετα λεει τη γνωστη ιστορια του κοτσυφα του Σταυρου, που δυστυχως δεν την εγραψα ολη, γιατι η φωτογραφικη δεν ειχε και πολυ χωρο...

video

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Γύρισα !!! Επιτέλους Αθήνα, παρέες, σχολείο, life... Δεν ειμαι υπερβολικη, απλα μου ειχε λειψει ολο το πακέτο αν και το καλοκαίρι μου ήταν μια χαρα ! ( Καπως ησυχο βεβαια ενώ εγω το ηθελα πιο... ζωηρο )

Αναμεσα στις πιο ωραιες αναμνησεις μου απο το καλοκαιρι μου ηταν και η εκπληκτικη συναυλια του Διονυση Σαββοπουλου στο Αστρος Κυνουριας ( ειναι κοντα στο χωριο μου το Λεωνιδιο ). Πραγματικα αξιζε : ωραια, παλια και αγαπημενα τραγουδια του Νιονιου, αρκετα μεγαλη ορχηστρα, δυο αγγελικες φωνες στα φωητικα και προπαντως κοσμος που ξεχυνοταν απο παντου και... κεφι. Επαιξε και ενα βιντεο αφιερωμενο στα γεγονοτα τις δεκαετιας του ΄60 και συνειδητοποιησα ποσα πραγματα εγιναν τοτε...
Τελωσπαντων καποια στιγμη, μιλουσε στο κοινο ο Σαββοπουλος και αναφερθηκε σε ενα ποιημα ( ο ποιητης μου διαφευγει ): Τριανταπέντε στέφανα/ τρεις λόγοι αντιπροέδρων/ α, ρε Λαυρέντη.../ μόνον εγώ ήξερα τι κάθαρμα ήσουν...

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Το είπα και το ξαναλέω, πως διαβάζω το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια: "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις"- βασικά το τέλειωσα, αλλά θα το ξαναξεκινήσω απ' την αρχή-και είναι πραγματικά καταπληκτικό. Βασικά δεν είναι ακριβώς βιβλίο, αλλά κάποιες ομιλίες του Μπουσκάλια, απλώς καταγεγραμμένες Αυτό βέβαια δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Το γεγονός είναι πως ο -μακαρίτης πια- Μπουσκάλια, έχει ένα τρόπο να σου ανοίγει το μυαλό ( με την έννοια της διεύρυνσης οριζόντων ) για να αντικρίσεις το φως και να καταλάβεις τι χάνεις.
Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του λοιπόν, είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Κι αυτό γιατί το κομμάτι αυτό μας το έφερε σε φωτοτυπία εθελοντικά η αγαπημένη μου φιλόλογος, κυρία Α. και στάθηκε το έναυσμα του ενδιαφέροντος μου για τον Μπουσκάλια. Πιστεύω πως εκπροσωπεί αυτό που ονομάζουμε Παιδεία στην Ελλάδα.

...Σαν άτομα δεν πρέπει να αρκούμαστε στο να γίνουμε απλώς σαν τους άλλους. Πρέπει να πολεμήσουμε το σύστημα.Πάρτε για παράδειγμα τους καθηγητές των τεχνικών. (Δεν έχω τίποτε εναντίον των καθηγητών των τεχνικών. Τους λυπάμαι τους καημένους.) Θυμάμαι τις φορές που έρχονταν στην τάξη μου στο Δημοτικό κι είμαι σίγουρος ότι τους θυμόσαστε κι εσείς. Σας έδιναν ένα κομμάτι χαρτί, ο δάσκαλος ετοίμαζε τον πίνακα,κι εσείς περιμένατε γεμάτοι ενθουσιασμό. Θα ήταν η ώρα των τεχνικών. Είχατε μπροστά σας μια σειρά από κραγιόνια, δένατε τα χέρια σας και περιμένατε. Σε λίγο ερχόταν τρέχοντας μια ταλαίπωρη,εξαντλημένη γυναίκα,που βιαζόταν γιατί έπρεπε να διδάξει τεχνικά σε άλλες δεκατέσσερις τάξεις αυτή τη μέρα. Ορμούσε μέσα με το καπέλο της στραβοβαλμένο,λαχανιασμένη και ανάγγελε: "Καλημέρα, παιδία. Σήμερα θα ζωγραφίσουμε ένα δέντρο. "Ζήτω" ,έλεγαν τα παιδιά, "θα ζωγραφίσουμε ένα δέντρο!". Έπαιρνε λοιπόν ένα πράσινο κραγιόνι και σχεδίαζε αυτό το μεγάλο πράσινο πράγμα. Μετά του σχεδίαζε μία καφετιά βάση και λίγα χορταράκια. "Αυτό είναι ένα δέντρο", έλεγε. Και τα παιδιά το κοίταζαν καλά κι έλεγαν,"Αυτό δεν είναι δέντρο, είναι γλειφιντζούρι". Εκείνη όμως επέμενε και μοίραζε τα χαρτιά λέγοντας: "Τώρα ζωγραφίστε κι εσείς ένα δέντρο". Στην πραγματικότητα δεν εννοούσε "Ζωγραφίστε ένα δέντρο", αλλά "Ζωγραφίστε το δέντρο μου". Και όσο πιο γρήγορα καταλάβαινες τι ήθελε και κατάφερνες να μιμηθείς το γλειφιντζούρι και να της το δώσεις, τόσο πιο εύκολα έπαιρνες Α.

Υπήρχε όμως πάντα ο μικρούλης που ήξερε ότι αυτό δεν ήταν δέντρο, γιατί είχε δει τα δέντρα έτσι όπως δεν τα είχε ζήσει ποτέ η καθηγήτρια των τεχνικών. Είχε πέσει απο ένα δέντρο,είχε δαγκώσει ένα δέντρο,είχε μυρίσει ένα δέντρο,είχε καθήσει στα κλαδιά ενός δέντρου, είχε ακούσει τον άνεμο να περνάει μέσα από το φύλλωμα ενός δέντρου και ήξερε, πως το δικό της δέντρο ήταν γλειφιντζούρι. Έτσι έπαιρνε το μοβ και το πορτοκαλί και το μπλε και το ροζ και το πράσινο και γέμιζε τη σελίδα του και μετά σηκωνόταν και της το πήγαινε χαρούμενος. Η καθηγήτρια το κοίταζε και έλεγε: "Ω, Θεέ μου, εγκεφαλική βλάβη - να πάει σε ειδική τάξη".

Πόσος καιρός χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ότι αυτό που του λές στην πραγματικότητα είναι, "Για να σε περάσω,θέλω να μιμηθείς το δέντρο μου". Έτσι πηγαίνουν τα πράγματα από την πρώτη του Δημοτικού ώς τα σεμινάρια του Πανεπιστημίου. Εγώ διδάσκω σε σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο. Είναι απίστευτο το πώς έχουν μάθει πια να παπαγαλίζουν τα παιδιά που έχουν φτάσει σ'αυτό το επίπεδο.Ρωτάτε αν σκέφτονται; Μην λέτε ανοησίες. Μπορούν να σου επαναλάβουν λέξη προς λέξη τα στοιχεία που τους δίνεις. Και δεν μπορείς να τα κατηγορήσεις αυτά τα παιδιά,γιατί έτσι έμαθαν. Τους λες: "Σκέψου δημιουργικά" και τους πιάνει φόβος. "Δεν το εννοεί πραγματικά αυτό, έτσι δεν είναι; "Τι συμβαίνει λοιπόν στη μοναδικότητα μας, τι συμβαίνει στο δέντρο μας; Όλη αυτή η μοναδικότητα χάνεται στον πάτο της θάλασσας. Όλοι είναι σαν όλους κι όλοι είναι ευτυχισμένοι. Ο Ρ. Ντ. Λαινγκ λέει: "Ικανοποιούμαστε όταν κάνουμε τα παιδιά μας ανθρώπους σαν κι εμάς: στερημένους, άρρωστους, τυφλούς,κουφούς, αλλά με υψηλό δείκτη νοημοσύνης"…

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Διαβαζω αυτο τον καιρο ενα καταπληκτικο βιβλιο του Λεο Μπουσκαλια : Να ζεις , να αγαπας και να μαθαινεις. Ο ανθρωπος ηταν... ανθρωπος με ολη τη σημασια της λεξης. Να μια απο της αγαπημενες μου φρασεις του : Μεγαλυτερη υποχρεωση σου ειναι να γινεις αυτο που εισαι, οχι μονο για το δικο σου οφελος αλλα και για το δικο μου...

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

Λοιπον τελικα η ζωη στο χωριο δεν ειναι και τοσο βαρετη...
Ας πουμε χτες ειχε δωρεαν την ακολουθη παρασταση, η οποια ηταν πραγματικα πολυ ωραια...

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια μεγάλων Ελλήνων συνθετών ΛΟΡΝΑ θα παρουσιάσει τη μουσικοθεατρική παράσταση "Χτες-Σήμερα-Πάντα" που γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία στο θέατρο «Θυμέλη» την Παρασκευή 30 Ιουλίου, στον προαύλιο χώρο του Γυμνασίου Λεωνιδίου.
Μια μουσικοθεατρική παράσταση–έκπληξη που χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: Παλιά Αθήνα, Παρίσι, θρυλικές μελωδίες του Hollywood και αγαπημένα τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο.

Αθάνατες, διαχρονικές μελωδίες θα μας κρατήσουν συντροφιά για δυόμισι περίπου ώρες σε μια ζεστή θεατρική ατμόσφαιρα όπου το θέατρο, ο κινηματογράφος και η μουσική σκηνή δίνουν ραντεβού σε κλίμα νοσταλγικό αλλά και κεφάτο, με εναλλαγές ρομαντικές και εύθυμες.

Την ερμηνεύτρια πλαισιώνουν τέσσερις ταλαντούχοι ηθοποιοί – χορευτές – τραγουδιστές: Ρέα Πεδιαδιτάκη, Ανδρέας Παπαγιαννάκης, Βανέσα Αραπάκη και Στέλιος Κέλερης. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Έλλη Βοζικιάδου, τα κείμενα ο Ιάκωβος Αυλητής, τα σκηνικά ο Χάρης Σεπεντζής, τα κοστούμια η Έλσα Βώκου και τις χορογραφίες η Κική Σελιώνη και η Όλγα Σπυράκη. Τα τραγούδια και τη μουσική της παράστασης επιμελούνται και ενορχηστρώνουν ο Δαυίδ Ναχμίας, ο Κώστας Αναδιώτης, ο Πάνος Δέρβος και ο Βασίλης Ποτήρης. Σκηνοθεσία κι επιμέλεια βίντεο: Γιώργος Παντελεάκης.


Ηταν μια πραγματικα καλοφτιαγμενη παρασταση, ενα μωσαικο μουσικων εκπληξεων : απο τα τραγουδια των ερωτικων απογοητευσεων της Αθηνας του '20, στα γαλλικα καμπαρε με την νοσταλγια και την τσαχπινια τους και την Edith Piaf και επειτα Hollywood με Τιτανικο ( εκει εκλαψα λιγο γιατι επαιζε και βιντεο απο πισω ) και Elvis Prisley και λολυποπ. Τελος ατακες και τραγουδια της αθανατης Finos Films, Βλαχοπουλου και τα λοιπα...
1 η ωρα γυρισαμε... Ειχε και αστερια και φεγγαρι...
Πολυ ρομαντικα !

Αυτα...

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

Τελικα ο κοσμος δεν παει καλα... Και ποτε πηγαινε δηλαδη ? Απο την αρχη ολα στραβα πηγαινανε ! Μερικοι ανθρωποι ομως παραπανε ! Μιλαμε για πολυ περιεργα τρενα ! Εκει που εισαι μια χαρα μαζι τους, μεσα στην ευγενεια και τη γλυκα, τα παιρνουν στο κρανιο, θυμωνουν και δε συμμαζευεται... Βεβαια τα ατομα για τα οποια μιλαω ειναι στην εφηβεια και παιρνουν ελαφρυντικα, αλλα τι παει να πει αυτο ? Μπηκα στην εφηβεια και κανω ο,τι μου καπνησει ? Και γω στην εφηβεια ειμαι ρε παιδια αλλα δεν κανω κι ετσι...
Καιρος να συμμαζευτουν μερικοι μερικοι λοιπον...

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Να μην ξεχασω :

Χρονια Πολλα και ευτυχισμενα στην Π. για τα γενεθλια της και συγχαρητηρια για το τελευταίο της τολμηρο επιτευγμα... ;-)

Επισης Χρονια Πολλα στο Βιβακι που γιορταζει αυριο !!!

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Δε βαριεμαι !

Εχω πραγματικα πολυ καιρο να γραψω ! Δεν έφταιγα εγω ομως μιας και ειμαι στο χωριο μου το Λεωνιδιο. Ας ειναι καλα η θεια μου η Ματινα που μου δανεισε το δικο της. Καλη και η εξοχη αλλα χωρις ιντερνετ νιωθω χαμενη.Ειμαι εξαρτημενη και το παραδεχομαι ! Ειδα και το Twilight και μπορω να πω οτι ηταν χαμενος χρονος. Περα απο την ιδεα της ιστοριας γυρω απο τους βρυκολακες, δεν ειχε κανενα σεναριο. Ηταν μια ρομαντικη ταινια για κοριτσια και δεν καταλαβαινω γιατι κολλανε ολες με τον Εντουαρντ. Προσωπικα δεν του βρισκω τιποτα, μαλλον τρομαχτικος ειναι.
Οχι οτι εχω τιποτα με τις ρομαντικες ταινιες... Ισα ισα που ειμαι και μεγαλη φαν. Ε, τι να κανουμε ειμαι αθεραπευτα ρομαντικη. Αλλα να υπαρχει ενα σεναριο, εστω και για τα προσχηματα...
Ας παρουμε για παραδειγμα τη σειρα " Χιλιες και μια νυχτες ", την οποια εγω λατρευω (οπως και πολυς αλλος κοσμος ) κυριως για τους κεντρικους ηρωες: τη Σεχραζατ και τον Ονουρ των οποιων η χημεια ειναι φοβερη. Δεν ειναι αλλωστε τυχαιο το οτι ο "Ονουρ" στην πραγματικη ζωη χωρισε με τη γυναικα του για να παντρευτει τη " Σεχραζατ" και εχουν και ενα αγορακι ενος ετους. Η Σεχραζατ της σειρας, κατα κοσμον Μπεργκουζαρ Κορελ ειναι πραγματικα πανεμορφη με τα μεγαλα της ματια και εκεινη την ανατολιτικη ομορφια που την προτιμω απο την αμερικανικη : ξανθο-μαλλι-γαλανο-ματι. Ο Ονουρ παλι δεν ειναι αυτο που λεμε ομορφος αλλα ειναι πολυ γλυκος, τρυφερος και ταυτοχρονα δυνατος ( ψυχη τε και σωματι ) και τελωσπαντων γοητευτικος. Eκτος ομως απο αυτο το ζευγαρι, υπαρχουν ενα σωρο αλλα πραγματα που μας απασχολουν και που δε μου φτανουν ουτε δεκα σελιδες για να τα γραψω. Το σιγουρο ειναι πως δεν ειναι μια σειρα ολο γλυκες, αλλα ασχολειται και με διλημματα που απασχολουν πολλες φορες τους ανθρωπους καθως και αλλα κοινωνικα προβληματα...
Ωωχ η πλατη μου. Πιαστηκα τοση ωρα να γραφω.

ΥΓ : Εχει ερθει στο χωριο μου ο Χαρι Κλιν για παραστασεις και αναρωτηθηκα : Ζει ακομα ? Ποτε δεν μου αρεσε. Τολμαει να αποκαλει τον εαυτο του κωμικο. Η κωμωδια δεν ειναι το ιδιο με την επιθεωρηση... Μονο στα αρχαια χρονια :-P. See ya !

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Χρόνια και ζαμάνια, ε ? Η αληθεια ειναι οτι το εχω παραμελησει λιγακι αυτο το ιστολογιο που εχω το θρασος να το ονομαζω blog. Περιεργο πραγμα ! Ολη τη χρονια ειμαι σε διαρκη κινηση, ξυπναω απο τις εφτα, διαβαζω, γραφω χωρις δυσαρεσκεια ( ναι, ειμαι μαζοχα ),και τωρα, με το που εκλεισαν τα σχολεια... κατεβασα ρολα. Ολο στις δεκα ξυπναω και εκνευριζομαι γιατι ειναι σα να εχει παει η μιση μερα χαμενη.

Κανονικα εχω κι αλλα να γραψω αλλα πρεπει να φυγω.
Εις το επανειδιν ! ( Auf Wiedersehen που λενε και οι φιλοι μας οι Γερμανοι )

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Πολυ καιρο εχω να γρα4ω... Κατι το ενα κατι το αλλο το αφηνα, κι ομως εχω τοσα πολλα...
Κατ' αρχας, τελειωσα το Γυμνασιο. :-( Ηταν τρεις υπεροχες χρονιες που δεν θα 3εχασω ποτε μου !!! Καλα παιδια , καλοι καθηγητες, τελειες εκδρομες... Θα μου λειψει πολυ αλλα ελπιζω και ευχομαι να περασω καλα και στο Λυκειο.

Αλλο θεμα : Τα εχω παρει αγρια στο κρανιο με αυτους τους εθνοπροδοτες που μας κυβερνανε ! Νοιαζονται λεει για τη χωρα και προσπαθουν για το καλο της... Σιγα μη σκισετε κανα καλτσον απο την πολλη προσπαθεια ! Ο αλλος καθε τρεις και λιγο ειναι στο εξωτερικο ( να μιλησει λιγο Αγγλικα να ξεσκασει γιατι απο Ελληνικα...). Να σας πω κατι αξιοτιμοι κυριοι βουλευτες μου ? Αμα αγαπατε τη χωρα και δεν τη βλεπετε σαν επιχειρηση δωστε κι απο το "υστερημα σας" ! Τι στην ευχη, φτωχοι δεν εισαστε... Λιγο ο ενας, λιγο ο αλλος, απο τους τριακοσιους κατι θα μαζευτει ! Καντε και περικοπες στο προσωπικο και προπαντος προσπαθειστε να β ο η θ η σ ε τ ε !!! Αντε γιατι θα σας παρει και θα σας σηκωσει...

Υπαρχουν κι αλλα πρεπει να φυγω... Ναι κυριες και κυριοι, τελειωσα την Τριτη Γυμνασιου και θα παω να δω το ΤΟΥ STORY 3. Disney+Pixar 4 ever !!! :-P ._





ΥΓ: Η φωτογραφια δεν ειναι φοβερη ? Δεν μιλαει μονη της ? Και δεν φαινεται και καλα !Μπειτε στο : http://www.picnik.com/

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Ξέρετε ποια είναι η Χαρα Νικοπούλου ?


Για οσους δεν το γνωρίζουν ( γιατι βεβαια τα media προβαλλουν ο,τι τους συμφερει ) η Χαρα Νικοπουλου ειναι μια δασκαλα στο Μέγα Δέρειο, ένα μειονοτικό χωριό του Έβρου κοντά στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα. Μόλις διορίστηκε, το 2004, επέλεξε να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε έναν τόπο που πραγματικά τη χρειαζόταν. Εγκαταστάθηκε εκεί με τον σύζυγό της και μάλιστα έγινε δημότης του Δήμου Ορφέα, όπου ανήκει το χωριό, το οποίο αριθμεί 1.200 κατοίκους μουσουλμάνους. Κάποιοι από αυτούς ενοχλήθηκαν όταν τα παιδιά τους άρχισαν να κάνουν παρέλαση στις εθνικές γιορτές με παρότρυνση της δασκάλας. Μάλιστα μερίδα μειονοτικών θέλησαν να τη διώξουν από το σχολείο, υποστηριζόμενοι και από τους δύο μειονοτικούς βουλευτές της Ξάνθης και της Ροδόπης, ύστερα από παρότρυνση του ιμάμη της περιοχής. Υπέρ της απομάκρυνσής της τάχθηκε και ο μειονοτικός διευθυντής του σχολείου, καθώς και γονείς που υπέγραψαν σχετικό υπόμνημα. Είναι προφανές ότι η Χαρά γινόταν εμπόδιο στα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Όλα αυτά ήταν γνωστά από μήνες, όπως φαίνεται και από παλαιότερο άρθρο που αναδημοσιεύουμε σε ειδικό πλαίσιο.
Αυτή η δασκάλα, με την ανιδιοτελή προσφορά, ξεκίνησε με όραμα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσει το λειτούργημά της. Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Οργάνωσε χορωδία με την οποία τα παιδιά ήρθαν σε καλύτερη επαφή με τη γλώσσα και τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης. Με αυτή τη χορωδία η δασκάλα και οι μαθητές της, βραβεύτηκαν από το Υπουργείο με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της πόλης δίνοντας μια μουσική παράσταση. Επίσης το σχολείο της προσκαλέστηκε για τις 29 Φεβρουαρίου από εκπαιδευτικό μορφωτικό σύλλογο αποφοίτων Αρσακείου, για να τιμηθεί για τη χορωδία και για το έργο που γίνεται. Η δασκάλα προετοίμασε τα παιδιά, μοίρασε τραγούδια και ξεκίνησε την προετοιμασία της χορωδίας. Όπως είπε η Χαρά σε συνέντευξή της «δυστυχώς μου ερχόντουσαν μηνύματα να μην γίνει αυτή η εκδρομή, δεν θα στείλουμε τα παιδιά... (…) «Αυτά τα παιδιά δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ, όχι μόνο την πρωτεύουσα, αλλά ούτε και τις γειτονικές πόλεις. Είναι τακτική των γονέων να πηγαίνουν εκδρομές και διακοπές σε πόλεις της γείτονος χώρας και όχι σε δικές μας πόλεις. Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό της όλης στάσης μέσα στο χωριό. Τα παιδιά των ανθρώπων που υπέγραψαν για να φύγω από το σχολείο, δεν τα στέλνουν στην εκδρομή, ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών, τα στέλνουνε.»
Την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008 ήρθε το αποκορύφωμα. Η δασκάλα έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από κάτοικο του χωριού, με αποτέλεσμα να υποστεί κάταγμα στο χέρι. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν νιώθει ότι τα γεγονότα αυτά μπορεί να της κάμψουν το φρόνημα και την αποφασιστικότητά της, απαντά: «Σαφέστατα όχι. Και θα σας πω ότι με αυτήν την παιδεία και με αυτήν την κουλτούρα είμαι μεγαλωμένη, έχω τον Ελληνισμό μέσα μου. Και δεν τίθεται θέμα ηρωισμού, αλλά αυτή είναι η δουλειά μου, αυτό είναι το πιστεύω μου. Είμαι Ελληνίδα δασκάλα και δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Και θα σας πω και κάτι ακόμη. Πιστεύω πως αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην μειονότητα, πρέπει να εξυγιανθεί από την ρίζα και όχι από τις άκρες των κλαδιών.»
Μετά την ταλαιπωρία της και την αποκατάσταση του σπασμένου χεριού της, η Χαρά Νικολοπούλου επανήλθε στα καθήκοντά της και μάλιστα στις 25 Μαρτίου οργάνωσε παρέλαση των μαθητών και γιορτή μπροστά στο ηρώο του χωριού, όπου εκφώνησε λόγο ενώ οι μαθητές της απήγγειλαν ποιήματα και τραγούδησαν για την Επανάσταση του ’21. Βλέποντας το σχετικό βίντεο κάναμε τη σκέψη ότι πολύ λίγοι μαθητές στην Ελλάδα είχαν την τύχη να γιορτάσουν τόσο ουσιαστικά την εθνική επέτειο.
Τιμούμε τη δασκάλα Χαρά Νικολοπούλου και την προβάλουμε ως πρότυπο Ελληνίδας εκπαιδευτικού. Τα ερωτήματα όμως παραμένουν: εκεί στη Θράκη ποιος ασκεί κρατική κυριαρχία; Το Ελληνικό Κράτος ή το Τουρκικό Προξενείο;

Η επίθεση εναντίον της Χαράς Νικοπούλου δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους γνώριζαν την κατάσταση. Το Νοέμβριο 2007, δυόμισι μήνες δηλαδή πριν, είχε δημοσιευθεί άρθρο του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη, εκδότη του περιοδικού «Ενδοχώρα» στο οποίο επισημαίνονταν τα εξής:
Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα. Δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, σε ένα Πομακοχώρι απομονωμένο, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο.
Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ’ αυτό», γράφουν οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη!
Και ενώ οι προσπάθειές τους ακόμη δεν αποδίδουν, αφού ελάχιστοι είναι οι γονείς που υποχώρησαν στις πιέσεις, κι ενώ έφτασαν ακόμη και στο σημείο να καταθέσει στη Βουλή σχετική αναφορά ο βουλευτής Χατζηοσμάν του ΠΑΣΟΚ, η Χαρά έχει να αντιπαλέψει και με τον ακαταμάχητο γραικυλισμό των «λειτουργών» του ελληνικού κράτους, από το οποίο δεν είχε μέχρι σήμερα την παραμικρή στήριξη! Προς τιμήν της, η ηρωική Χαρά Νικοπούλου, δεν υποκύπτει στις πιέσεις και δηλώνει ότι θα παραμείνει στη θέση της μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της. Κι όλα αυτά, παρά το λαϊκό δικαστήριο που επεχείρησαν να στήσουν πριν λίγες ημέρες οι πρακτορίσκοι του προξενείου! Αναρωτιέμαι: Πόσους ανθρώπους έχουμε στην Ελλάδα σαν την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου; Πέντε; Δέκα; Ίσως λέω και πολλούς! Τι κάνει το ελληνικό κράτος γι’ αυτούς;

Αυτο εδω ειναι ενα video της ειρηνικης διαμαρτυριας που επελεξαν να κανουν καποιοι ανθρωποι με παροτρυνση του blog : http://antirisis.wordpress.com/ εξω απο το Υπουργειο Παιδειας. http://www.youtube.com/watch?v=hzH0xV15qX8&feature=player_embedded.


Επισης μερικα κομματια απο συνεντευξεις της Χαρας Νικοπουλου :




Λοιπον τι νομιζετε ? Ειναι βεβαια πολυ δικαιο οι Τουρκοι να απειλουν τους Ελληνες της Ανατολικης Θρακης, ενω οι Κων/πολιτες δεν τολμανε να κανουν κιχ απο το φοβο των φανατικων Τουρκων. Και βεβαια ειναι τελειως αποδεκτα τα λαθακια της τουρκικης αεροποριας, που συχνα πυκνα πετανε 150 μετρα απο τα ελληνικα καραβια που πλεουν στα ελληνικα υδατα...

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010


Ποπό, αυτό το βίντεο είναι συγκλονιστικό. Για να βλέπουμε εμείς οι πλούσιοι του αναπτυγμένου κοσμου πόσο ανυπόφορα γκτρινιάρηδες ήμαστε. Αυτη εδω η οικογενεια τρωει σχεδόν απ' τα σκουπίδια κι όμως ευχαριστεί το Θεό για αυτό και φαίνεται ευτυχισμένη...

http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a-la-Carte

Τι τέλεια !!! Σήμερα έχει τα γενέθλια του ο αγαπημένος μου
ηθοποιός, ο Hugh Laurie !!! <3
Λοιπόν Ηappy Βirthday dear Hugh !!!



Ουφ ! Πάει και η Χημεία... Εντάξει έυκολα ήταν ! Αυτή ήταν η τελευταία Παρασκευή του Γυμνασίου... Είναι λίγο καταθλιπτικό... Αλλά τουλάχιστον περνάμε καλά με τα κορίτσια... Συναντήσαμε και ένα γατάκι το " γουτσούνι" της Σοφίας :-P. We are the champions !

Αυτα...

YΓ: Πολυτίμη, Σοφία, Καμέλα, Βιβη και Κ. 4 EVER. Φωναρες...

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Η ζωη ειναι τοσο απροβλεπτη και ανατρεψιμη που σε ζαλιζει... Μερικες φορες ειναι ωραιο, μερικες φορες οχι...
Να ας πουμε χτες πηγα στο γαμο ενος ξαδερφου μου. Φοβερο ζευγαρι ο γαμπρος και η νυφη ! Και γενικα ολος ο γαμος ηταν απο τους καλυτερους που εχω παει. Το ευχαριστηθηκα παρα πολυ...
Σημερα αντιθετα εμαθα πως ενα παιδακι που πηγαινε στην ιδια ταξη με τον αδερφο μου, δηλαδη 6 χρονων επεσε απο το μπαλκονι του στον 7ομο και σκοτωθηκε... Να τι εννοω... Και καλα το παιδακι θα γινει ενα αγγελουδι, οι γονεις του και τα αδερφια του ομως ? Στη μαυρη καταθλιψη εχουμε πεσει ολοι στη γειτονια...
Κι ομως αυριο προκειται να ερθει στον κοσμο η ξαδερφουλα μου μετα απο εννια μηνες στριμωγμα... Μια νεα ζωη πανω στον πλανητη... Το μεγαλυτερο θαυμα απ' ολα...
Απ' την αλλη, ανοιξα την τηλεοραση τωρα το απογευμα και τι να δω ? Πηγαινε μια ανθρωπιστικη βοηθεια στη Γαζα ( με πλοιο ) και σε διεθνη υδατα ενα ελικοπτερο απο το Ισραηλ αρχισε να πυροβολει ! Εννια ανθρωποι σκοτωθηκαν και καμια δεκαρια τραυματιστηκαν ! Τα εχω παρει πολυ γερα με τους Ισραηλιτες ! Ελεος πια. Αφησε που δεν αφηνουν τους δημοσιογραφους να πλησιασουν το μερος ! Ντροπη τους και παλι ντροπη τους !

Να τι εννοω...

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010


Πάμε Μπαχάμες, Τζαμάικα, Χαβάη, Χονολουλού... πάμε κάπου αλλού...
Ίσως πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία... Ποιος το ξέρει τι μας έγραψε η μοίρα, ποιος το ξέρει..
Τέλωσπαντων, everybody say OPA !!!
Είμαστε οι γελωτοποιοί της Εurovision και το διασκεδάζουμε !!! Πάλι καλά που είμαστε και εμείς οι γύφτοι να δώσουμε λίγο πνεύμα και κέφι γιατί πήξαμε στη μπαλάντα φέτος...

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Best Games ever

Λοιπον εδω θα παραθεσω μερικα απο τα καλυτερα διαδικτυακα παιχνιδια ( συμφωνα με τη δικη μου αποψη παντα ). Η σειρα ειναι τυχαια και κατα καιρους μπορει να προσθετω κι αλλα. Πολυ τυπικο ε ?
Και : Don't forget to smile που και που !

Λοιπον αυτο ειναι ενα κι ενα για τα νευρα...
http://www.tzamba.gr/paixnidia/pc_breakdown

Αυτο για τους ανερχομενους μπαρμαν...
http://www.tzamba.gr/paixnidia/bartender_-_the_right_mix

Αυτο σου εξασκει τους μυς των δακτυλων...
http://www.tzamba.gr/paixnidia/uphill_rush

κι αυτο ακομα περισσοτερο, μεχρι εξαντλησεως...
http://www.tzamba.gr/paixnidia/kuzco_quest_for_gold

κι αυτο για τα νευρακια. Πολυυυ ανακουφιστικο...
http://www.tzamba.gr/paixnidia/interactive_buddy

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Be happy. Its an order !

Πάντα θα ‘μαστε εκεί
στη μεγάλη στιγμή
στη μεγάλη φωτιά
που ανάβει η ζωή
πάντα θα ‘μαστε εκεί
κι ας βαράνε βροχές
κι ας φυσάει πολύ
εμείς πάντα εκεί
θερινοί εραστές
σε χειμώνα βαρύ!

Και μετά και μετά
εντελώς ξαφνικά
οι παλιές μας πληγές
θα πετάξουν φωτιές
θα χιονίσει φιλιά (τελειο )
στη μεγάλη στιγμή
που η ομάδα πετά
που ξεσπάει η ζωή
και που σπάει η καρδιά
θέλω να μαι μπροστά!

ole!ole! ola!!!!

Κι άμα σπάσουν κι αυτές
της καρδιάς οι ραφές
και στο φως του γκρεμού
φυγω του σκοτωμού
πάλι μπράβο να λες
θέλω να μετρηθώ
με το μέσα θεριό
μη ρωτάς τι και πως
έχω ανάγκη απο φως,
έχω ανάγκη για φως!

Και μετά και μετά
εντελώς ξαφνικά
οι παλιές μας πληγές
θα πετάξουν φωτιές
θα χιονίσει φιλιά
στα περήφανα γκολ
στα μεγάλα ρεκόρ
στη μεγάλη στιγμή
που ξεσπάει η ζωή
πάντα θα ‘μαστε εκεί!

ole!ole!ola!!!!!
http://www.youtube.com/watch?v=5bV8Asu3LMA

Καλα ε ! Αυτο το τραγουδι πραγματικα σε ανεβαζει ! Ειναι φοβερα τα αισθηματα που περνανε μεσα απο τη μουσικη και τους στιχους ! Σε ηλεκτριζει... Και βεβαια η Αλκιστις... φωναρα...

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Ουφ τελειωνω το διαβασμα των αρχαιων. Μου 'χει μεινει το συντακτικο... Και τα Θρησκευτικα, αλλα ενταξει αυτα τα καταφερνω ευκολα...
Εκανα καινουρια σελιδα ! Εκει θα γραφω οτι μου ερθει στο κεφαλι για αυτο ζηταω κατανοηση... :-P

Thats all...

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010


"Η Μαμα και ο Μπαμπας ηταν ακομη παιδια οταν παντρευτηκανε. Αυτος ηταν δεκαοχτω, εκεινη δεκαεξι κι εγω τριων"Αυτη η φραση ειναι κατα την ταπεινη μου αποψη συγκλονιστικη, οπως αλλωστε και ολοκληρη η αυτοβιογραφια της Billie Holiday, "Lady sings in blues". Τωρα ξεκιναω να το διαβαζω και κατι μου λεει οτι προκειται για ενα συγκλονιστικο βιβλιο, μια συγκλονιστικη ζωη... Πεθανε στα 44 της χρονια απο ναρκωτικα...

Αυτα...

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Απο αυριο ξεκιναμε ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ. Μπρρ, τρομαχτικο,ε ? Μπορει τα αρχαια να μ' αρεσουν, αλλα αυτο δεν σημαινει πως ειναι ευκολα....
Ευχομαι να τα παμε καλα. Μπα, δε μ' αρεσει. Ειμαι σιγουρη πως θα τα παμε τελεια γιατι ειμαστε αστερια πρωτου μεγεθους. Πολυ καλυτερα...

Αυτα...

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

65ο 4 ever !

Αααχ ! Πάει το γυμνασιο... Τρια υπεροχα χρονια γεματα με γελιο. Ειδικα φετος ηταν η πιο φανταστικοεκπληκτικη χρονια ever ! Οσο γελιο εχουμε ριξει φετος δεν το χουμε ξαναριξει αλλη χρονια. Λατρευω το σχολειακι μου και δεν θελω να τ' αφησω! Βεβαια εχω διαδοχο για να ενημερωνομαι αλλα και παλι το οτι δεν θα ξανακανω μαθημα με καποιος ορισμενους καθηγητες ειναι τοσο... καταθλιπτικο...Ελπιζω να τα περασουμε καλα και στο Λυκειο...
Και τωρα... καλα κουραγια γιατι ερχονται εξετασεις...

Αυτα...

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010


Smile, without a reason why
Love, as if you were a child
Smile, no matter what they tell you
Don't listen to a word they say
'Cause life is beautiful that way...
********************************
Ωραιοι στιχοι και ωραιο τραγουδι...




Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Σημερα πηγαμε την τελευταια εκδρομη του Γυμνασιου... Συγκινητικο... Δεν θελω να φυγωωω.
65ο 4 ever ! Πολυ ωραια εκδρομη ! Το καψαμε ! Και βγαλαμε και πολλες φωτογραφιες !

Αυτα...

Απιστευτα τα χτεσινα επεισοδια στην Αθηνα. Ολος ο υπολοιπος κοσμος νομιζει πως γινονται μαχες. Τραγικο το συμβαν με την τραπεζα, το οποιο ομως δεν προκληθηκε απο τους διαδηλωτες του ΠΑΜΕ αλλα απο "ειδικους". Παντως ο πατερας μου που ειχε παει σε μια μεγαλη διαδηλωση κατι μηνες πριν, ειχε πει οτι ειχε δει κουκουλοφορους, να τα σπανε, ντυμενοι αρκετα καλα και με βαριοπουλες επαγγελματικες. Τι να πει κανεις... Οσο για τα επεισοδια στη Βουλη, αυτα τα θεωρω δικαια. Βεβαια θα το προτημουσα αν εκαναν προσπαθειες να ανεβουν χωρις πετρες, αλλα και οπως εγιναν τα πραγματα παλι δικαιολογουνται.
Οταν εξαγριωνεται ο λαος δεν εχει ποτε αδικο...
ΥΓ : Εξαλλου δεν ξερω αν το προσεξατε, αλλα κανενας απο αυτους στη Βουλη δεν φορουσε κουκουλες. Εφτυσαν καταμουτρα τους προδοτες και πολυ το χαρηκα !!!

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010




Σημερα θα ηθελα να αναφερθω σε ενα ανερχομενο ηθοποιο, ονοματι Προμηθεας Αλειφεροπουλος... ( τον λενε και Σπυρο αλλα χρησιμοποιει το ονομα Προμηθεας που ειναι και πιο καλλιτεχνικο...) Εχει κανει αρκετες "βαριες παραστασεις" στο Εθνικο Θεατρο και μαλιστα συμμετειχε και στο " Διψασμενοι " που παιχτηκε σε πολλα σχολεια, οντας παρασταση με πολλα μηνυματα που τραβουν τη νεολαια και πολυ λιγες απαιτησεις σε σκηνικα, κοστουμια κτλ. Να πω επισης οτι μετα την πολυσυζητημενη αυτη παρασταση, απεκτησε πολλες θαυμαστριες ( το ξερω καλα ) και εγινε αιτια να ενδιαφερ8ουν πολλα παιδια για το " σοβαρο " θεατρο... Ψαξτε και στο Pathfinder...
"Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος ενσάρκωσε τον νεαρό οργισμένο έφηβο με επιτυχία. Όλα πάνω του μαρτυρούσαν θυμό, απ’ τον τρόπο που κινούσε το σώμα του, μέχρι τον τρόπο εκφοράς του λόγου. Ήταν εξαιρετικός στη σκηνή του λεωφορείου." http://theatro.wordpress.com/2009/02/
Γενικα :
Τελειόφοιτος του τμήματος θεατρικών σπουδών της φιλοσοφικής και αριστούχος της δραματικής σχολής "Θεάτρου Τέχνης".

Στο θέατρο έχει πάρει μέρος στις παραστάσεις:

"Ο ύμνος στους θεούς ας πάει" σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου."Θέατρο Τέχνης".

"Ο μεγάλος Βασιλέας"σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη,"Θέατρο Τέχνης".

"Δρ.Φάουστους"σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη,"Εθνικό Θέατρο".

"Ηλέκτρα"σε σκηνοθεσία Έφη Θεοδώρου,"Εθνικό Θέατρο".

"Ιούλιος Καίσαρας" σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου,"Εθνικό Θέατρο".

"Χορεύοντας με τη σιωπή-Με τη σιωπή(2ος χρόνος)" σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγιώργου."Θέατρο Βεάκη".

"Απόπειρες" σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου."Θέατρο Ιλίσια-Ντενίση".

"Το ξύπνημα της άνοιξης" σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη."Εθνικό Θέατρο".

"Οι διψασμένοι" σε σκηνοθεσία Μανώλη Μαυροματάκη."Εθνικό Θέατρο".

"Ο εφιάλτης της ευτυχίας" σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά."Εθνικό θέατρο"

Στη τηλεόραση έχει πάρει μέρος στη σειρά "Ιωάννα της καρδιάς"της Μιρέλλας Παπαοικονόμου,σε σκηνοθεσία Βίκυς Μανώλη,στις "7 θανάσιμες πεθερές.Η Πατρινιά πεθερά",σε επεισόδια του "Κόκκινου κύκλου",στις "Ιστορίες απ'την απέναντι όχθη.Ο ιδιοκτήτης" ,στους "Αληθινούς Έρωτες.Οι τρεις φίλοι" και στο "Ο Πέτρος κομμάτια".

Αυτα...

ΥΓ : Thanx to Pltmki 4 the infos. Οποτε σου αφιερωνω τη συγκεκριμενη αναρτηση...
:-P

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Είμαστε αλάνια, τα καλυτερα παιδιά μέσα στην πιάτσα...
και δεν την τρομάζουν οι φουρτούνες τη δική μας ράτσα...

Τι τα θες, τι τα θες, πάντα έτσι είν'η ζωή
θα γελάς ή θα κλαις βράδυ και πρωί...

Κάθε μας μεράκι, γίνεται τραγούδι και το λέμε
και μες στα στραπάτσα μάθαμε ποτέ μας να μην κλαίμε


Α ρε Τσιτσανη...
Ουαου ! Τι ωραιο βιντεακι ( για οσους ξερουν βεβαια )...
Και το '' Maybe I'm amazed '' του Paul Mccartney ταιριαζει γαντι ! -->http://www.youtube.com/watch?v=iPQLbWau87U

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Σημερα που ειναι μια κοινη μερα για πολλους ανθρωους στον κοσμο, εχω τα γενεθλια μου... Και δηλαδη τι γιορταζουμε στα γενεθλια ? Αλλος ενας χρονος στη γη κ' ειμαστε ακομα ζωντανοι... στη σκηνη σα ροκ συγκροτημα... και αν μας αντεξει το σκοινι θα φανει στο χειροκροτημα... Να τα εκατοστησω και σαν... τα κρυα τα βουνα που λεμε με την Φωτεινη

Αυτα...

Pro _Mccartney+ Polytimh= art &love<3

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010


Λοιπον το αποφασισα, la vita e bella , η ζωη ειναι ωραια... Τι παραπανω χρειαζομαστε ? Ειμαστε γερα παιδια, υγιη, με ονειρα, φιλους, φαγητο στεγη και μια ομορφη οικογενεια. Ειμαστε ζαμπλουτοι για την ακριβεια... Και τι ωραιος καιρος ! Ετσι μου 'ρχεται να κλαψω, να γελασω, να φωναξω απ' τη χαρα μου -ολα μαζι εννοειται-.

Αυτα...

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Η τριημερη μας

Ωρα για να διηγηθω πως περασα στην τριημερη αλλα το προβλημα ειναι οτι δεν ξερω απο που να αρχισω...
Λοιπον η εκδρομη αρχισε με ενα μικροπροβλημα καθως ο αχρηστος πρακτορας μας ( ταξιδιωτικος εννοειται ) μας εστειλε ενα πουλμαν με πεντε θεσεις λιγοτερες απο αυτες που χρειαζομαστε. Ευτυχως δηλαδη που ειμαστε γυμνασμενο σχολειο και χωρεσανε και οι εξτρα πεντε. Στη συνεχεια το ταξιδι προχωρησε με κεφι, τραγουδι και κιθαρες. Οταν δε, φτασαμε στο λιμανι, στην Κυλληνη, εγινε χαμος. Δεν εμεινε κανενας σε αποσταση πεντε χιλιομετρων που να μην εμαθε πως το 65ο εκανε αποβαση...
Ασε για το καραβι. Ηταν απο τα πιο διασκεδαστικα κομματια της εκδρομης. Φυσαγε τοσο πολυ που κρατιομασταν απο τις κολονες για να μην πεσουμε και τα κυματα εφταναν απο τη θαλασσα στα προσωπα μας ! Μετα αρχισε να κουναει σιγα σιγα ολο και πιο πολυ σε σημειο που να προχωραμε σαν να χορευαμε Ζειμπεκικο μεθυσμενοι ! Ζαλιστικα για λιγη ωρα αλλα μετα μου εστειλε καποιος τον υμνο του Ολυμπιακου και ξαστερωσα. Τελωσπαντων φτασαμε στο Τζαντε... Εκει να δεις χαμος. Οταν τελικα φτασαμε στο ξενοδοχειο στις πεντε ( εχοντας ξυπνησει στις εφτα παρα... ) ημασταν αρκετα κουρασμενοι και πολυ ενθουσιασμενοι. Μετα το βραδινο πηγαμε σ' ενα μπαρακι οπου ολη η κουραση εφυγε... Τι να λεμε... Ξεσαλωμα... και δεν ηπιαμε και καθολου.
Την αλλη μερα ( μετα απο ξενυχτι εννοειται ) καναμε τουρ στη Ζακυνθο και το βραδυ στα μπουζουκια. Νομιζω πως αυτο ηταν το καλυτερο κομματι. Τι ποτηρια εσπασαν, τι ζειμπεκικα, τι τσιφτετελια, τι να λεμε δηλαδη ! Μετα παλι ξενυχτι και την τελευταια μερα επισκευτηκαμε τον Αγιο Διονυσιο και την πολη της Ζακυνθου - τιγκα στα τουριστικα μαγαζια -.
Εκει σε μια καφετερια, η αγαπητη φιλη Σοφια προσεξε ενα κοντο, νευρικο ανθρωπο με γατισια ματια που ακουει στο ονομα Αλεξης Κουγιας ( ειχε ερθει επειδη επαιζε η ομαδα στην οποια προεδρευει, η Παναχαικη ). Επειτα η αλλη αγαπητη φιλη Πολυτιμη τον τραβηξε καμερα με το κινητο της ενω τσακωνοταν με καποιον, οπως το συνηθιζει.
Στο γυρισμο παροτι ειμασταν εξουθενωμενοι πεισαμε το στριμενο οδηγο μας, μετα απο υπερανθρωπες προσπαθειες, να μας αφησει να χορεψουμε. Τι να πω. Τραγουδουσαμε και χορευαμε ορθιοι απο το Αιγιο μεχρι την Κορινθο... Πανω στα καθισματα, στο διαδρομο κι οπου τελως παντων υπηρχε χωρος. Η πλακα ηταν οταν βλεπαμε την αστυνομια ! Σε κλασματα δευτερολεπτων μεταμορφωνομασταν σε ησυχα σαν Παναγιες παιδακια...Ηταν φοβερο θεαμα κατι σαν τις μουσικες καρεκλες. Αστυνομια !- Ολοι κατω- Περασαμε !- Παρτιιιι- Οπααα.
Περιττο να πω οτι ακομα και σημερα οι μισοι ειναι με κλεισμενες φωνες, αλλοι ειναι αρρωστοι και ολοι νυσταζουμε...
Ομως ηταν ΤΖΑΜΙ οπως ειπε και ο Λαζαρακος...
Αυτα....
:P

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Ουουου ! Χτες γυρισα απο τριημερη και δεν ξερω απο που ν' αρχισω ! Θεικα περασαμε. ΖΑΚΥΝΘΟΣ 4 EVER !!! Θα τα γραψω αργοτερα πιο αναλυτικα γιατι τωρα ειμαι στο σχολειο...
BB

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Λεωνιδιο 4 ever !!! Ειναι το χωριο μου... Ειναι πολυ ωραιο και γραφικο ειδικα το Πασχα. <3 Και βασικα ξεφευγω απο τα καυσαερια της Αθηνας.

Αυτα...

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010


Καλημερα σε ολους... :-( Ειμαι στο νοσοκομειο με τροφικη δηλητηριαση... Μπλιαχ ! Αστα να πανε, εφαγα μια τυροπιτα και... Πρωταπριλιαααα !!! Χαχαχα γελασαμε και σημερα...

Ειναι και πολυ ωραια μερα ... Αν και γυριζω απο οδοντιατρο νιωθω μια χαρα ! Και ειμαι και στη δουλεια της μαμας μου... Με τρελαινουν ολα αυτα τα γραφεια με χαρτια, σφραγιδες και ολα τα συναφη. Βεβαια για ολους τους υπολοιπους, αυτα ειναι ενας εφιαλτης...
Το ασχετο της ημερας : Το ξεραρατε οτι ο Χιου Λορυ και η Εμα Τομσον γνωριζονται απο 19 χρονων και ηταν συμφοιτητες στο Κεμπριτζ ? Τι παιδια βγαζει το μερος...


Αυτα...

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Καλα,ε! Εχουμε ξεφυγει τελειως ! Η εγκληματικοτητα ολο και αυξανεται, αστυνομια δεν υπαρχει να περιπολει... Εσκασε κι αυτη η βομβα χτες το βραδυ δυο τετραγωνα πανω απ' το σπιτι μου και εχω εκνευριστει. Βεβαια ολως περιεργος εγω δεν ακουσα τιποτα αλλα μου εστειλε μηνυμα μια φιλη και ανοιξα την τηλεοραση να ενημερωθω... Παντως στενοχωρηθηκα που σκοτωθηκε αυτο το παιδι ο Αφγανος. Δεκαπεντε χρονων ητανε... Και ουτε εφταιγε σε τιποτα. Στα σκουπιδια θα ειδε τη βαλιτσα, την ανοιξε και εγινε οτι εγινε. Τι να πει κανεις...
Παντως περα απο αυτο το συμβαν, η κατασταση εχει ξεφυγει τελειως. Ριο ντε Τζανειρο θα καταντησουμε να μας μαχαιρωνουν μερα μεσημερι. Τη γιαγια μου την εχουν κλεψει τεσσερεις φορες και γενικοτερα ακουω και βλεπω παρομοια περιστατικα σε μετρο, δρομους, τραπεζες κτλ.Το φοβερο ειναι οτι στο μετρο ολοι αυτοι οι σεκιουριτι δεν μπορουν να επεμβουν αν βρεθει καποιος κλεφτης. Αυτο ειναι δουλεια της αστυνομιας λεει. Που ειναι τη να τη χαρω ?

Αυτα...

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010


Ουαου ! Σημερα εκανα παρελαση και τελικα δεν ηταν και τιποτα φοβερο (μαλλον ευχαριστο 8α ελεγα ).Γνωρισα παιδια απο αλλα σχολεια και εκανα socializing που λενε και οι Αγγλοι.Και βασικα η αποσταση που επρεπε να περπατησουμε ηταν πολυ μικρη, ουτε δεκα λεπτα... Το πιο κουραστικο ηταν το περιμενε αλλα οπως ειπα ηταν και αυτο μια ευκαιρια για δημοσιες σχεσεις.
Τα αστεια της υποθεσης:- Οπως ημασταν στημενοι ( οι σημαιοφοροι ) και περιμεναμε να ξεκινησει η παρελαση, να σου και βλεπουμε κατι δημοσιογραφους του Star και συγεκριμενα απο τη Χριστινα Λαμπυρη οπως πληροφορηθηκα. Ειχε λοιπον πολλη πλακα γιατι διπλα μας ηταν το σχολειο της αδερφης μου με παραδοσιακες στολες, και εκει που ολα τα παιδια ηταν βαλμενα σε σειρες, αρχισαν να φωναζουν και να χαιρετανε... Τα ξαναβαζουν σε σειρες, εμφανιζεται παλι η καμερα, αντε παλι τα ιδια.. Τι σου ειναι ομως η μανια της δημοσιοτητας..,. τσ τσ τσ
-Η υπουργος Παιδειας ( η Αννα Διαμαντοπουλου ) στεκοταν σε ενα βαθρο μονη της, ορθια ολη την ωρα και χειροκροτουσε η καημενη... τη λυπηθηκα.. .
-Οταν γυριζα απο την παρελαση και προχωρουσα με τη σημαια στον ωμο, σα ντουφεκι ολες οι γιαγιαδες στο δρομο και στα μπαλκονια μου λεγαν " συγχαρητηρια " και ρωτουσαν αν ειμαι " αρίστη μαθητρια " και τετοια κουφα...

Αυτα...

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Θα ζησω ελευθερο πουλι... Μαθηματα τελος για δυο εβδομαδες ! Ωραια μας ηρθε φετος που η 25η Μαρτιου συμπεφτει με τις διακοπες του Πασχα ! Θα επρεπε να γινεται πιο συχνα αυτο...
Ιιιι, τωρα το θυμηθηκα! Αυριο εχω παρελαση ! Ειναι και βαρια η σημαια και πρεπει να την κραταω μονο με το αριστερο, και να πηγαινω και με βημα! Τι θυσιες κανει κανεις για την πατριδα...

Αυτα...

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010


I love jazz. I love blues. I love the Blues Brothers movie. Ειναι must για οσους ενδιαφερονται για αυτα τα ειδη μουσικης. Βασικα ειναι Η ΤΑΙΝΙΑ για αυτη τη μουσικη, αλλα ακομα κ για αυτους που δεν ενδιαφερονται εχει πολλη πλακα! Ο μπαμπας μου ειχε παει να τη δει οχτω φορες στον κινηματογραφο να τη δει οταν ειχε πρωτοβγει. Εκπληκτικη η ερμηνεια του Cab Calloway για το Minnie the Moocher...http://www.youtube.com/watch?v=6NTozy51AY0&feature=PlayList&p=4EE3C53714EF59F0&index=0
Εκτος απο αυτα μου αρεσει και η πιο παλια τζαζ,οπως του βασιλια Louis Armstrong. Και σιγουρα ολοι εχουν ακουσει το συγκινητικο What a wonderful world...http://www.youtube.com/watch?v=ZtPF9M3nIHs. Απιθανο...
Γενικοτερα για να μην πολυλογω απλως με τρελαινει αυτος ο ηχος του σαξοφωνου...
That's all... ( οπως θα ελεγε η κορυφαια Μεριλ Στριπ στο the devil wears Prada )
ή
This is it ( οπως θα ελεγε ενας αλλος βασιλιας )

ΥΓ: Τι επαθα με τους βασιλαδες σημερα ?

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Δεν ειμαστε καλαα δεν εχουμε μυαλοοο....
Σημερα πηραμε αναμνηστικα μπλουζακια για την τριημερη και αυριο 8α τα εγκαινιασουμε..
Αυτα...

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010


Μια η άνοιξη, ενα το συννεφο, ψιληη βροχηηη
βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί...

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού
στην καρδιά μας, στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νού
όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή...

All you need is love...

Δυνατα δυνατα..
ολα γιναν δυνατα κι αδυνατα..
με τα χερια ανοιχτα, ολα τα περιφρονω...

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Μ αρεσει που ελεγα οτι ηρθε η ανοιξη! Αμα την ειδε κανεις να μου σφυριξει κλεφτικα...
Πανε και τα κοντομανικα, αλλα δε βαριεσαι... Μαρτης γδαρτης και κακος παλουκοκαφτης !
Μακαρι να κανει καλο καιρο στην τριημερη μας στις 16 Απριλιου...
Αυτα...
ΥΓ 1 Εβγαλα τα σιδερακια !!!!!
ΥΓ 2 Α ρε House...

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Το κρυο is back ! Περιεργος καιρος.Καλα τι ηταν αυτο χτες ! Μολις ξυπνησα και ειδα αυτο το πραγμα εξω, νομιζα οτι ηρθε η συντελεια του κοσμου. Παλι καλα που εφυγε, γιατι σημερα πηγα εκδρομη στην Παρνηθα και θα μας τη χαλουσε αλλα ευτυχως ο καιρος ηταν τελειος.
Αυτα...

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Τι ειναι αυτα που μαθαινω ? Μειωση του μισθου των δημοσιων υπαλληλων κατα 10 % αν τα βαλουμε ολα μαζι...Δε φτανει δηλαδη που δεν κανει αυξησεις ενω ο πληθωρισμος ανεβαινει, κοβει κι ολας.Κι αν κοβει το κρατος τοσο, οι ιδιωτικες επιχειρησεις - που φοβασαι και την απολυση - μπορουν να μην δινουν σχεδον τιποτα. Δεν καταλαβαινω πως θα βγει η χωρα απ την κριση αν ο λαος πειναει. Αν κανανε εναν ερανο στη βουλη υπερ του κρατους τα μισα λεφτα που χρωσταμε θα μαζευοντουσαν. Τι να πει κανεις...
Αυτα...

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Ηρθε η ωρα ! Να ηχησουν οι σαλπιγγες παρακαλω ! Λοιπον, ο κυριος Μ. ειναι ο καθηγητης καλλιτεχνικων του σχολειου μας. Εχει κανει πολλες σπουδες στην Ελλαδα και στην Ιταλια και ασχολειται επαγγεματικα με τα ψηφιδωτα. Ειναι νομιζω πολυ καλος καθηγητης και με πολλη πειρα. Εδω εγω που στην πρωτη γυμνασιου μπορουσα να κανω μονο κατι αστεια σκιτσακια, τωρα μπορω να ζωγραφισω κατι με μπογιες με σχετικη ευκολια ! Το site του εργαστηριου του : www.opusmusivum.gr
Τι αλλα ? Α ναι ! Τι τελειος καιρος! Ειδικα χτες ηταν σαν καλοκαιρι... Τρελαινομαι για αυτον τον καιρο ! ( αρκει να μην ειναι καυσωνας ).
http://www.youtube.com/watch?v=T5hQf7KdQlI < --- Πολυ καλο...

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Αυριο κατοπιν παρακλησης της φιλης μου Πολυτιμης θα γραψω για τν κυριο Μ. καθηγητη καλλιτεχνικων του σχολειου μας. Γενικοτερα εχω πολλα να γραψω, τα σκεφτομουν σημερα στο φροντηστηριο... Περισσοτερα αυριο ή μεθαυριο ( επειδη αυριο εχω πολυ βαρυ προγραμμα )
Αυτα...
Ουαου.Ειμαι στο σχολειο με την Πολυτιμη και την Ιωαννα και μαθαινουμε πως να φτιαχνουμε ιστοσελιδες στην Πληροφορικη. Το ειδα κι αυτο...

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Ααχ τι ωραια ! Αυριο μπαινει επισημως η ανοιξη αλλα ο καιρος ειναι ηδη ανοιξιατικος. Αφου εγω εβγαλα τα κοντομανικα...
-------------------------------------------------------------------------
Α! Δεν εχω αναφερει πως ειμαι μια φανατικη Σαββοπουλικη ( φαν του Διονυση Σαββοπουλου ). Ειναι λιγο μεγαλος για την ηλικια μου αλλα τι να κανουμε, μερικες αξιες ειναι διαχρονικες... Οπως οι ελληνικες ταινιες που τις εχεις συνηθησει ασπρομαυρες και παντα ακομα και τρεις γενιες μετα τις διασκεδαζεις...
Αυτα...

Υ.Γ. : Νιονιος 4 ever...